Μία σπάνια ανακάλυψη.Ένας χαραγμένος πολύτιμος λίθος με την όψη του ΜΕΓΆΛΟΥ ΑΛΕΞΆΝΔΡΟΥ.

Ένα σπάνιο και μια  εκπληκτική αρχαιολογική ανακάλυψη στην περιοχή DEL TOR.Ένας πολύτιμος  λίθος με χαραγμένο το πορτραίτο του ΜΕΓΆΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ αποκαλύφθηκε κατά ΄τις ανασκαφές από μια αρχαιολογική ομάδα υπό την διεύθυνση του δρ. Ayelet Gilboa του πανεπιστημίου της Χάιφα κατ του δρ.Ilan Sharon του πανεπιστημίου του Ισραήλ.

Παρά τις μικροσκοπικές διαστάσεις του η πέτρα είναι μικρότερη από ένα εκατοστό ύψος και το πλάτος του μικρότερο από μισό εκατοστό οι επιστήμονες είναι σε θέση να δηλώσουν ότι στο στολίδι απεικονίζεται ο Μέγας Αλέξανδρος χωρίς αν έχει παραλειφθεί κανένα στοιχείο από τα χαρακτηριστικά του ηγεμόνα δηλώνει ο δρ. GILBOA πρόεδρος του τμήματος αρχαιολογίας.Ο αυτοκράτορας απεικονίζεται ως νέος και ισχυρός με ισχυρό πηγούνι,ίσια μύτη και μακριά σγουρά μαλλιά διάδημα.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι το συγκεκριμένο έργο τέχνης βρέθηκε στο Ισραήλ στην περιφέρεια του ελληνιστικού κόσμου.Είναι παραδεκτό ότι οι καλλιτέχνης που χάραξε την εικόνα του ΑΛΕΞΆΝΔΡΟΥ απασχολούνταν στις κορυφαίες πρωτεύουσες όπως αυτές της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο και τη Σελεύκεια της Συρίας.

Ο πολύτιμος λίθος θα βρίσκεται σε δημόσια επίδειξη στο μουσείο Dor σε Kibbutz Nahsholim.

Read more »

Εκτός από τους «μυκηναϊκούς τάφους» και «αρχαίο κτίσμα» στο Μεγανήσι

Για 4 μυκηναϊκούς τάφους και πλήθος ταφικών και άλλων ευρημάτων έκανε λόγο ο δήμαρχος Μεγανησίου κ. Στάθης Ζαβιτσάνος.

Σύμφωνα με την πληροφόρηση που έκανε στο δημοτικό συμβούλιο στην προχθεσινή του συνεδρίαση 10/12/2011 και απαντώντας σε ερώτημα του δημοτικού συμβούλου κ. Γ. Αργύρη, αποκάλυψε ότι η περιοχή συνεχίζει να μας εκπλήσσει, μιας που τελευταία έχει ανακαλυφθεί και κτίσμα της ίδιας περιόδου.

Αυτός θεωρεί ότι είναι και ο λόγος που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα καμία επίσημη ενημέρωση από την αρχαιολογική υπηρεσία, η οποία έχει αναλάβει εξολοκλήρου την ανασκαφή και την ευθύνη της φύλαξης του χώρου.

Κλείνοντας συνέστησε υπομονή και επανέλαβε ότι δεν μπορεί να πει  περισσότερα, τονίζοντας την σπουδαιότητα της  σημαντικής  αυτής ανακάλυψης για το νησί μας.

Παρακαλούμε όποιος-οι αναγνώστες ζουν στην περιοχή και μπορούν  να μας στείλουν κάποιες φωτογραφίες ή βίντεο να γίνει άμεσα για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε  την εξέλιξη της ανασκαφής και για να μην καταχωθεί διότι πρόκειται για σημαντική ανακάλυψη!

(http://meganisinews.eu)

Read more »

Το βασίλειο του Αίαντα

Ο αρχαιολόγος κ. Γιάννος Λώλος , επίκ. καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, περίμενε χρόνια τώρα να βρει κάτι καινούργιο, αφού όπως λέει «γνωρίζαμε τις θέσεις κάποιων μυκηναϊκών νεκροταφείων σε διάφορα σημεία του νησιού, όμως δεν είχε εντοπισθεί ο οικισμός». Ουσιαστικά είναι ο πρώτος μυκηναϊκός οικισμός που εντοπίζεται στο νησί και όπως υπογραμμίζει «δεν έχω αμφιβολία ότι είναι ο σημαντικότερος εκεί».

Την ομηρική αυτή πόλη, που άκμασε τον 13ο αι. π.Χ. και ερημώθηκε λίγο μετά το 1200 π.Χ. (οπότε ιδρύεται η Σαλαμίνα της Κύπρου), τοποθετεί ο γεωγράφος Στράβων στα νότια του νησιού τονίζοντας πως στην εποχή του (1ος αι. π.Χ.) ήταν «έρημος».

Την πόλη αυτή αναζητούσαν επίμονα οι περιηγητές τον 19ο αιώνα. Μετά από ανασκαφές έξι χρόνων, χθες ο κ. Λώλος συνοψίζοντας τα συμπεράσματά του στην ομιλία του στις διαλέξεις των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, είπε: «Πρόκειται για την έδρα των Αιακιδών, του Αίαντα του Τελαμώνιου, του επιφανέστερου εκπροσώπου του ηγεμονικού οίκου της νήσου, γνωστού από την ελληνική παράδοση. Είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου μυκηναϊκά μέγαρα μπορούν με κάθε δυνατή βεβαιότητα να αποδοθούν σε ονομαστό ομηρικό ήρωα και κορυφαίο πρωταγωνιστή του έπους». 

Η υπόθεση αυτή τεκμηριώνεται τόσο από τα ανασκαφικά ευρήματα όσο και από τους τοπογραφικούς προσδιορισμούς που παρέχουν δύο αρχαίες πηγές (Ησίοδος και Σοφοκλής). 

Σε ό,τι αφορά τα ευρήματα έχει αποκαλυφθεί στην κορυφή της παραλιακής ακρόπολης της Σαλαμίνας σημαντικό τμήμα του οικιστικού ιστού της ύστερης μυκηναϊκής εποχής με το ανακτορικό συγκρότημα που έχει στον πυρήνα του ένα δίδυμο μέγαρο και καταλαμβάνει έκταση 750 τ.μ. Αναπτύσσεται σε τέσσερα διαδοχικά επίπεδα και περιλαμβάνει μέχρι στιγμής 33 δωμάτια και άλλους χώρους. Το μυκηναϊκό αυτό κέντρο είχε ακρόπολη, κάτω πόλη και πρόσβαση σε δύο φυσικούς λιμένες. Η κάτοψη του σαλαμινιακού μεγάρου συγκρίνεται με αυτή του μεγάρου στην κυκλώπεια ακρόπολη της Μιδέας στην Αργολίδα, σύμφωνα με τον ανασκαφέα. «Η ταύτιση του κέντρου του μικρού ναυτικού βασιλείου της Σαλαμίνας αποτελεί νέο δεδομένο, όσον αφορά την αρχαιολογική τεκμηρίωση της πολιτικής γεωγραφίας της Μυκηναϊκής Ελλάδος, όπως αυτή διαγράφεται αμυδρά στον "Νηών Κατάλογο" στη δεύτερη ραψωδία της Ιλιάδος». 

Από τα κινητά ευρήματα σημαντικότερα είναι ένα κομμάτι από κυπριακό τάλαντο χαλκού (ως πρώτη ύλη) και ένα χάλκινο έλασμα από φολιδωτή πανοπλία ανατολικού τύπου. Το έλασμα αυτό αποκτά μεγάλη σημασία γιατί είναι το μοναδικό που έχει βρεθεί σφραγισμένο με αιγυπτιακή βασιλική δέλτο.

Το σφράγισμα έφερε ιερογλυφική γραφή.

Όταν βρέθηκε, δόθηκε σε δύο αιγυπτιολόγους καθηγητές από το Κέιμπριτζ, τον Τζον Ρέι και την Τζάκι Φίλιπς, οι οποίοι διάβασαν στη μικρή αυτή φολίδα πανοπλίας να γράφει:

«Ραμσής ο αγαπημένος του Θεού».

Είναι ο Ραμσής ο Β', ο οποίος έζησε τον 13ο αι. π.Χ., γνωστός για τις μεγάλες εκστρατείες του εναντίον των Χετταίων για τις οποίες χρησιμοποιούσε μισθοφορικό στρατό. Δεν αποκλείεται λοιπόν να είχαν πάρει μέρος σ' αυτές τις εκστρατείες και μισθοφόροι από τη Σαλαμίνα, μας είπε ο κ. Λώλος.

Αυτό το εύρημα πάντως έχει μεγάλη σημασία, γιατί, ενώ στην Αίγυπτο έχουν βρεθεί πολλές φολίδες από χάλκινες πανοπλίες εκείνης της εποχής, καμία δεν είναι σφραγισμένη όπως αυτή.

Σε ποιους θεούς προσεύχονταν οι κάτοικοι της ακρόπολης, πριν από 3.300 χρόνια; «Κάποια ονόματα θεοτήτων του μεταγενέστερου δωδεκαθέου απαντούν στα κείμενα της γραμμικής Β’. Οι αρχές της ελληνικής θρησκείας πρέπει να τοποθετηθούν στο 14-15ο αιώνα π.Χ. Ισως οι άνθρωποι εκείνης της εποχής να λάτρευαν τη Μεγάλη Θεά της μινωικής Κρήτης, που πρέπει να επιβίωνε και στο μυκηναϊκό κόσμο».

Ένα ακόμη εύρημα εντυπωσίασε τους επιστήμονες. Πακτωμένη στο χώμα βρέθηκε πήλινη μπανιέρα, μήκους 1,5 μ. «Ο πρώτος ακέραιος λουτήρας που εντοπίστηκε στην ακρόπολη. Οι λουτήρες είχαν και αποθηκευτική χρήση. Έτσι εξηγείται ο μεγάλος αριθμός θραυσμάτων που εντοπίσαμε».

Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν στο χώρο αποθήκες και αποθηκευτικά πιθάρια, σε συνδυασμό με την έλλειψη μεγάλων πεδινών εκτάσεων στην περιοχή, οδηγεί τους επιστήμονες στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι της ακρόπολης ζούσαν κυρίως από την κτηνοτροφία. Αν και κατά πολύ μεταγενέστερος, ο Ευριπίδης προσφέρει ένα ενδιαφέρον στοιχείο για τις διατροφικές συνήθειες της εποχής χαρακτηρίζοντας την πατρίδα του «μελισσοτρόφο». Οι αρχαιολόγοι υποθέτουν, επίσης, πως η εκμετάλλευση των πευκόφυτων δασών, δραστηριότητα συνηθισμένη στην κλασική Σαλαμίνα, πρέπει να έχει τις ρίζες της στη μυκηναϊκή εποχή. Ο Ησίοδος μας πληροφορεί, επίσης, ότι «ο Αναξ της Σαλαμίνας έκανε πειρατικές επιδρομές στις γύρω περιοχές, όπως τα Μέγαρα, και πως είχε εμπλοκή σε ναυτικές επιχειρήσεις κάθε είδους».

Η χρονολόγηση των ευρημάτων δείχνει πως η ακρόπολη ήκμασε την ίδια περίοδο (1300-1200 π.Χ.) που ακμάζουν τα μεγάλα κέντρα του μυκηναϊκού πολιτισμού, όπως οι Μυκήνες, η Τίρυνθα, η Πύλος.

(salamina-online.com)

Read more »

Τα ταυροκαθάψια

Έτσι λέγονταν οι μινωικοί αρχαίοι αγώνες με τους ταύρους. Οι ταύροι που χρησιμοποιούνταν προέρχονταν από τις καλύτερες ράτσες και θεωρούνταν ιεροί. Στους αγώνες αυτούς ο ταύρος ήταν ο πρωταγωνιστής και ποτέ δεν θυσιαζόταν ή σκοτωνόταν. Θεωρείται ότι ο ταύρος συμβόλιζε τον Ήλιο.

Τι ήταν όμως ακριβώς τα ταυροκαθάψια; 

Ήταν ιερή γιορτή που γινόταν με λαμπρότητα, παρουσία του βασιλιά Μίνωα και της ιέρειας της Θεάς Ρέας ή Γης, της μητέρας του Δία. Ο λαός συγκεντρωνόταν στον ιερό χώρο των ταυροκαθαψίωνν και με την είσοδο του βασιλιά και της ιέρειας έψελνε παιάνες, που τους συνόδευαν με οκτάχορδες λύρες και διπλούς αυλούς.

Και να! ο βασιλιάς Μίνωας παίρνει τη θέση κάτω από τον ιερό "Λάβρυ", τον διπλό πέλεκυ, το έμβλημα της Μινωικήςεξουσίας και η Μεγάλη ιέρεια τη δική της θέση. Η μουσική ξαναρχίζει εύθυμη, χορεύτριες χορεύουν και μετά την αποχώρησή τους ψάλλεται ξανά παιάνας, αφιερωμένος στη Μεγάλη Μητέρα Γη. Μετά τα πάντα σιωπούν. Οι πόρτες ανοίγουν και ο ταύρος εισέρχεται περήφανος στο στίβο. Κανείς δεν μιλάει για να μην εξοργιστεί το ζώο, ο λυράρης παίζει ένα ρυθμό και συγχρόνως πλησιάζει τον ταύρο, μιλώντας του απαλά. Ο ταύρος υψώνει το κεφάλι, αναγνωρίζει τη μουσική, χτυπά το μπροστινό του πόδι στο έδαφος, είναι ήρεμος και περιμένει τα παιδιά. Και να! Μπαίνουν στον στίβο δύο κορίτσια και ένα αγόρι, οι  συγκεντρωμένοι τα επευφημούν, ενώ εκείνα είναι έτοιμα. Ο ταύρος τρέχει, τα παιδιά πιάνονται από τα κέρατά του, γυρίζουν στον αέρα, πατούν στην πλάτη του και πάλι στον αέρα και προσγειώνονται πίσω από τον ταύρο. Και πάλι! Από κάποιο ψηλό σημείο πάνω από το κεφάλι τού ταύρου, πέφτουν με τα χέρια στη ράχη του, γυρίζουν στον αέρα και προσγειώνονται πίσω του. Τα παιδιά εναλάσσονται σε αυτήν την επικοινωνία με τον ταύρο.΄Όταν ο λυράρης αρχίσει πάλι τη μουσική του, το τέλος πλησιάζει. Ο ταύρος σταματάει, σαν να έχει κουραστεί, τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο, πηδούν και κάθονται και τα τρία στη ράχη του, ο ταύρος ήρεμος φτάνει και στέκεται μπροστά στον Μίνωα, ο λυράρης παίζει τη μουσική του, ο κόσμος τραγουδάει χαρούμενος και χειροκροτεί τα παιδιά και τον ταύρο. Το ιερό ζώο θα τελειώσει τη ζωή του ειρηνικά, στα λιβάδια της Μινωικής Κρήτης.

Τα ταυροκαθάψια ...
...ήταν η γιορτή με την οποία οι Μίνωες ευχαριστούσαν τη μάνα Γη και η αναμέτρηση των παιδιών με τον ταύρο τα  ετοίμαζε να γίνουν γενναία. Όχι σκοτώνοντας, αλλά τιμώντας τον ταύρο.

Ταυροκαθάψια(Τοιχογραφία)

Βλέπετε, οι αρχαίοι Μίνωες, με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό, ήξεραν να σέβονται τη δύναμη και θέλανε να την φτάσουν. Εμείς, οι σημερινοί φθονούμε και τη δύναμη και την ομορφιά κι έτσι βρήκαμε τον τρόπο να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με όλα αυτά τα "γελοία της φύσης". Σκοτώνοντας!!

(Η λέξη προέρχεται από το ουσιαστικό "ταύρος" και το ρήμα "άπτομαι, αγγίζω", κοντολογίς "ταυροκαθάψια= το άγγιγμα του ταύρου".)

Read more »

Το πολιτικό πρόσωπο ενός φιλόσοφου επαναστάτη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη άξια από το να κανείς επανάσταση μέσα στους επαναστάτες. Αν ζούσε ο λύκος της Εφέσου έτσι θα έλεγε νομίζω.
Δυνατός στο πνεύμα, αιρετικός κι εγωιστής υπήρξε φιλόσοφος αυτοδημιούργητος , αυτοπροσδιοριζόμενος, αναρχο – αυτόνομος, θιασώτης της έρευνας της απροσδιοριστίας και υπέρμαχος της έννοιας του ανώτερου ανθρώπου.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για τον το συντηρητικό «αναρχα» που έχει βαλθεί να εξηγήσει τους νόμους μιας φύσης που ενώ φαίνεται αρμονική πίσω από αυτήν δεν είναι, μη διστάζοντας να τα βάλει με ανθρώπους και θεούς, όχι χαϊδεύοντας αλλά τσακίζοντας τα σύμβολα τους, με λόγια φωτιάς και αιρετικά γραπτά.
Αν και λέγετε χαοτικός, στην βαθύτερη διδασκαλία του προκύπτει ο μεγαλύτερος πολέμιος του χάους.
Δεν υπήρξε ένας γλυκά ομιλών Σωκράτης αλλά ένας ωρυόμενος αποκαλυπτικός Σωκράτης που στην καλύτερη τσίμπαγε σαν αλογόμυγα τα καπούλια μιας κοιμισμένης κοινωνίας. Μαστίγωνε με λόγια σκληρά ένα άλογο πεινασμένο και ασθενικό που ξεχύθηκε μόλις ένιωσε ελεύθερο προς το φαΐ.. Ο Ηράκλειτος το μαστίγωνε προκειμένου να το κατευθύνει στο πνευματικό κομμάτι από το οποίο πίστευε ότι είναι στερημένο.
Υποστήριζε ότι ήταν ευκαιρία να δημιουργηθεί μια κοινωνία αξίων μέσα στην δημοκρατία και όχι μια κοινωνία δημοκρατίας μέσα από την οποία θα προέρχονται οι άξιες. Το ότι ήταν δημοκρατικός προκύπτει με την απουσία του από τον ηγεμονικό πυρήνα πριν την έναρξη της.
Το ότι ήταν πατριώτης προκύπτει από την επίθεση του στο Πυθαγόρα βρίζοντας τον ότι κομίζει στον Ελληνισμό ξενόφερτες ιδέες κυρίως Βαβυλώνιες και Αιγυπτιακές μέσω της αριθμοσοφιας και της μετεμψύχωσης.

- Δύστυχοι άνθρωποι, σα να ακούω να λέει, τίποτα δεν καταλάβατε,
είναι λάθος, δύσμοιροι, τα μέτρα σας και οι τιθέμενες ανθρώπινες αναλογίες.
- Μα, ο Πρωταγόρας είπε «χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος»
- Ούτε αυτό δεν καταλάβατε ηλίθιοι. Χρήματα εμείς οι πρώτοι Έλληνες είχαμε
την γνώση. Χρή μαθών τι σημαίνει άθλιε? Αυτά τα πράγματα που πρέπει να
ξέρεις δεν σημαίνει? Εσείς χρήματα τα λέτε?
ΙΟΚΑΣΤΗ

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος στ΄)

Οι Ιδιαιτερότητες Σπάρτης και Κρήτης

Οι Σπαρτιάτισσες είχαν το δικαίωμα εγκτήσεως γης, επίσης δικαίωμα όχι μόνο της κληρονομικής διαδοχής επί του πατρικού κλήρου, αλλά και ελεύθερης εκποιήσεως, υποθηκεύσεως, μεταβιβάσεως και αυξήσεως του.

Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι κατά τον 5^ο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της Σπαρτιατικής γης ανήκε σε ιδιώτες και τα 2/5 σε γυναίκες.

Η ανατροφή τους αποσκοπούσε σε ωραία και γεροδεμένα σώματα και στην φυσική υγεία. Έτσι εκπαιδεύονταν στην όρχηση ως προετοιμασία πολεμικής εκπαιδεύσεως. Η επίθεση της Σπαρτιατικής φάλαγγας έδινε την εντύπωση χορευτικού θιάσου, διεξαγόμενη με απαγγελία και άσματα, ύμνους και παιάνες.

Σε ορισμένες αθλητικές εκδηλώσεις έπαιρνε μέρος γυμνές απέναντι από μικτό κοινό. Ο Πλούταρχος που μας δίνει την πληροφορία μας διαβεβαιώνει ότι κάτι άσεμνο σε αυτό δεν υπήρξε ποτέ διότι η σεμνότητα τις συνόδευε και και η ανηθικότητα δεν υπήρχε στην συμπεριφορά τους.

Όμως η αγωγή των Σπαρτιατισσών δεν εξαντλιτω στην άθληση όπως μας βεβαιώνει ο Πλάτων στον Πρωταγόρα. «ειδισί δ΄έν ταύτοις ταις πόλεσι (Κρήτη και Σπαρτη) ού μόνον άνδρες επι παιδεύσει μέγα φρονούντες αλλά και γυναίκες».

Στην Σπαρτιατική παιδεία περιλαμβάνονταν η εκμάθηση ποιημάτων των διακεκριμένων Δωριέων θεραπόντων της ποιήσεως, του Τερπάνδρο, του Τυρταίου, του Αλκμάνος όπως και των φιλοσοφικών αποφθεγμάτων των επτά Σοφών.

Η Ελληνίδα της Κρήτης υπήρξε η ποιο χειραφετημένη γυναίκα όχι μόνο του αρχαίου κόσμου αλλά και όλων των υπολοίπων έως κα σήμερα.

Ο Εβανς στο έργο του «Το ανάκτορο του Μίνωος» σημειώνει σχετικός.

¨Η Μινωική γυναίκα δεν ανέχεται κανέναν ανατολικό περιορισμό, κανένα παρδάχ (καλύπτρα της κεφαλής και του προσώπου), ή χαρέμι, καμία ένδειξης δεν υπάρχει ότι ήταν περιορισμένη μέσα στο σπίτι της. Εργάζεται βέβαια κατ οίκον , υφαίνει, πλέκει, αλέθει και ψήνει. Εργάζεται όμως και με τους άνδρες στους αγρούς στα εργαστήρια αγγειοπλαστικής, κάθετε στις πρώτες σειρές στο θέατρο και στους αγώνες, περνά μέσα από την κρητική κοινωνία με το ύφος μεγάλης κυρίας που πλήττει με τον θαυμασμό που της δεικνύουν. Όταν το έθνος της δημιουργεί τους θεούς του, λαμβάνει συχνότερα το ιδικόν της ομοίωμα δι΄αυτούς παρά του ανδρός"

Η Κρήσσα λαμβάνει μέρος σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις παρακάθεται στα συμπόσια και στις εορτές ελεύθερος και ανέτως, συναγωνίζεται με θάρρος και επιδεξιότητα τους άνδρες στην αντιμετώπιση του ταύρου στην αρένα και επιδεικνύει την κομψότητα και την χάρη της σε κοινούς με τους άνδρες χορούς.

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος ε΄)

Δικαίωμα στην λατρευτική ζωή

Η γυναίκα στην αρχαία Ελλάδα είχε το δικαίωμα ελεύθερης συμμετοχής στην κοινωνική και λατρευτική ζωή της πόλεως, δικαίωμα μυήσεως στα Μυστήρια και αναδείξεως της σε ιερατικα αξιώματα.

Το υψηλό αξίωμα της Πρωθιέρειας κατέχονταν κληρονομικώ δικαιώματι από γυναίκες που άνήκαν στα παλαιά ιερατικά γένη της Αττικής και θεράπευαν τις τρεις μεγάλες θεότητες της, την Δήμητρα (και Κόρη) την Αθηνά πολιούχο και την πατρώον Απόλλωνα.

Άλλο ιερατικό αξίωμα που απήλαυνε μεγίστου κύρους και σεβασμού παρά των Ελλήνων ήταν αυτό της «προμάντιδος» ή «προφάντιδος» το οποίο και άνηκε πλην μίας εξαιρέσεως αποκλείστηκα και μόνο σε γυναίκες.

Σε αντίθεση λοιπόν με την Χριστιανική Εκκλησία, όπου με απόφαση οικουμενικής συνόδου απαρτιζόμενης μόνο από άνδρες αρχιερείς, απαγόρευσε όχι μόνο την ιερουργία των γυναικών αλλά κατέστησε και το ιερό άβατο προς αυτές, στην «ειδωλολατρική», «φαλλοκρατικοί», και «μισόγυνον» Αρχαία Ελλάδα:

Πρώτον, ίσος αριθμός θηλέων και αρρένων θεοτήτων αποτελούσε το Πάνθεόν της,

Δεύτερον, ρητώς αποπεφασμένως και αποκλειστικώς γυναίκες μόνον προσπολοι και προφήτιδες (προμάντεις) ήσαν, απολαυνοντας το προνόμιο να ακροώνται και να ερμηνεύουν τις θεϊκές βουλήσεις και

Τρίτον, είχαν το δικαίωμα σύμφωνα με τις διατάξεις του Ιερού Δικαίου, να αναδεικνύονται σε όλα τα ιερατικά αξιώματα, από αυτό της «γεραράς» της μεγάλης ιέρειας ακόλουθης της Θυίας μέχρι αυτό της Ιεροφάντιδος των Ελευσινίων Μυστηρίων, της Υδρανού (Βαπτρίστριας – Εξολογήτριας) και της Αρχιέρειας.

Αξίζει δε εδώ να σημειωθεί ότι «ο τόπος του Άθωνος όρους είχε το άβατο για τους άνδρες», ως παραχωρηθείς υπό του Διός Αθώου (α-θωή = μόλυνση, ποινή, συνεπώς του Διός του Αμόλυντου) προς την «χρυσόθρονον αγνήν Αρτέμιδα».

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος δ΄)

Δικαίωμα στην μόρφωση.

Η Πλατωνική Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο της Αρχαίας Ελλάδος, που η λειτουργία του διήρκεσε 1,000 χρόνια, μέχρι ότου ο φωτοσβέστης «χριστιανός» Ιουστινιανός την έκλεισε το 529 μ.χ. για να σώσει τους και τις τροφίμους από το μίασμα και την «ιερόσυλων τρέλλαν των Ελλήνων» (Ιουστινιανού κώδιξ) . Η ανθρωπότητα πλέον δεν έπρεπε να σκέπτεται!

Εδώ σπούδασαν Αθηναίες αλλά και Ελληνίδες από άλλες πόλεις της Ελλάδος. Μόνον δυο ονόματα Διεσώθησαν της Λασθένειας από την Μαντινεία της Αρκαδίας κα της Αξιοθέας από την Φλειάσια της Αργολίδος.

Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Ασπασίας γίνονταν δεκτές κόρες των Αριστοκρατικών οικογενειών της Αθήνας, όπου συνέχιζαν τις μουσικές, ορχηστικές και ποιητικές σπουδές τους, αλλά και έπαιρναν μαθήματα φιλοσοφίας και πολιτειολογίας, περί γυναικείας χειραφετήσεως κ.λπ.

Η Μεγαρική Σχολή της οποίας ιδρυτής υπήρξε ο μέγας Ευκλείδης, εκείνος που την έκανε γνωστή ήταν ο Στίλπνων. Αυστηρός στα ήθη και δεινός στην διαλεκτική τέχνη, εκήρυσσε (όπως και όλοι οι Σοφοί της Ελλάδος), ότι το Όν είναι αγέννητο, αθάνατο και αδιαίρετο, είναι Έν, το δε ανώτατο αγαθό της ζωής είναι η πνευματική και ηθική ελευθερία. Πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες αδιακρίτως μαθήτευσαν πλησίον του μεταξύ των οποίων και η κόρη του Νικορέτη, όπου και διακρίθηκε για την καλλιέργεια της.

Οι Ανώτατες Σχολές Ιατρικής: H νόμιμη άσκηση της Ιατρικής επιστήμης «της θείας τέχνης» όπως ο Ιπποκράτης είπε, προϋπέθετε για την δημόσια και ιδιωτική άσκηση της, παρακολούθηση των μαθημάτων στις αναγνωρισμένες και φημισμένες ιατρικές σχολές της Κνίδου της Κώ, και της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου καθώς και την επίσημη καθομολόγηση του Ιπποκρατικού Όρκου. Αυτόν και είχαν δώσει η Αθηναία Αγνοδίκη περίφημη γιατρός της εποχής που αποφοίτησε από την Σχολή της Αλεξάνδρειας. Ακολούθησαν ευάριθμες γυναίκες που έχουν καταγράφει ως ιατροί (όχι ως μαίες) πως η Ασπασία, η Δεινομάχη, οι αδερφές Ερμιόνη και Ευτυχία, οι επίσης αδερφές Ζηναίς και Φιλονίλα, η Κλεοπάτρα βοηθός και συνεργάτης του Γαληνού, κ.α.

Στο Ερευνητικό Κέντρο το Αριστοτέλη, στο «Λύκειο» οι γιατροί μπορούσαν να κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές, δεδομένου ότι μαρτυρείτε η λειτουργία σ΄αυτό και Ιατρικής Σχολής, ο ίδιος δε ο Αριστοτέλης ήταν γιατρός στο επάγγελμα – θητεύσας μάλιστα ως επίσημος γιατρός του Φιλίππου του Β΄ της Μακεδονίας.

Οι Ανώτατες Σχολές Μαιευτικής. Τουλάχιστον στην Αθήνα, σύμφωνα με μαρτυρίες των ρητόρων – δικηγόρων, η άσκηση της μαιευτικής επιτρεπόταν μόνο σε γυναίκες με γνώσεις που αποκτήθηκαν σε ειδικές σχολές μαιευτικής. Ο Σωρανός ο Έφεσος που υπήτξε ο διακεκριμένος μαιευτήρ και γυναικολόγος της αρχαιότητας είχε ιδρύσει περίφημη σχολή γυναικολογίας και μαιευτικής στην οποία η πλειονότητα των σπουδαστών του ήταν γυναίκες. Μεταξύ των άλλων ζητούσε από τις μαθήτριες του και γενικές γνώσεις ιατρικής προκείμενου οι διαγνώσεις τους να είναι πλήρεις και ορθές.

Ζητούσε επίσης να είναι μειλίχιες να δείχνουν συμπόνια κατανόηση, να αποκτούν την εμπιστοσύνη των ασθενών τους, να είναι εχέμυθες διότι, όπως διακήρυσσε «ο αδόλεστος ιατρός επί νόσω νόσος» δηλαδή ο φλύαρος γιατρός γίνετε αρρώστια στην αρρώστια.

Read more »