Τα ταυροκαθάψια

Έτσι λέγονταν οι μινωικοί αρχαίοι αγώνες με τους ταύρους. Οι ταύροι που χρησιμοποιούνταν προέρχονταν από τις καλύτερες ράτσες και θεωρούνταν ιεροί. Στους αγώνες αυτούς ο ταύρος ήταν ο πρωταγωνιστής και ποτέ δεν θυσιαζόταν ή σκοτωνόταν. Θεωρείται ότι ο ταύρος συμβόλιζε τον Ήλιο.

Τι ήταν όμως ακριβώς τα ταυροκαθάψια; 

Ήταν ιερή γιορτή που γινόταν με λαμπρότητα, παρουσία του βασιλιά Μίνωα και της ιέρειας της Θεάς Ρέας ή Γης, της μητέρας του Δία. Ο λαός συγκεντρωνόταν στον ιερό χώρο των ταυροκαθαψίωνν και με την είσοδο του βασιλιά και της ιέρειας έψελνε παιάνες, που τους συνόδευαν με οκτάχορδες λύρες και διπλούς αυλούς.

Και να! ο βασιλιάς Μίνωας παίρνει τη θέση κάτω από τον ιερό "Λάβρυ", τον διπλό πέλεκυ, το έμβλημα της Μινωικήςεξουσίας και η Μεγάλη ιέρεια τη δική της θέση. Η μουσική ξαναρχίζει εύθυμη, χορεύτριες χορεύουν και μετά την αποχώρησή τους ψάλλεται ξανά παιάνας, αφιερωμένος στη Μεγάλη Μητέρα Γη. Μετά τα πάντα σιωπούν. Οι πόρτες ανοίγουν και ο ταύρος εισέρχεται περήφανος στο στίβο. Κανείς δεν μιλάει για να μην εξοργιστεί το ζώο, ο λυράρης παίζει ένα ρυθμό και συγχρόνως πλησιάζει τον ταύρο, μιλώντας του απαλά. Ο ταύρος υψώνει το κεφάλι, αναγνωρίζει τη μουσική, χτυπά το μπροστινό του πόδι στο έδαφος, είναι ήρεμος και περιμένει τα παιδιά. Και να! Μπαίνουν στον στίβο δύο κορίτσια και ένα αγόρι, οι  συγκεντρωμένοι τα επευφημούν, ενώ εκείνα είναι έτοιμα. Ο ταύρος τρέχει, τα παιδιά πιάνονται από τα κέρατά του, γυρίζουν στον αέρα, πατούν στην πλάτη του και πάλι στον αέρα και προσγειώνονται πίσω από τον ταύρο. Και πάλι! Από κάποιο ψηλό σημείο πάνω από το κεφάλι τού ταύρου, πέφτουν με τα χέρια στη ράχη του, γυρίζουν στον αέρα και προσγειώνονται πίσω του. Τα παιδιά εναλάσσονται σε αυτήν την επικοινωνία με τον ταύρο.΄Όταν ο λυράρης αρχίσει πάλι τη μουσική του, το τέλος πλησιάζει. Ο ταύρος σταματάει, σαν να έχει κουραστεί, τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο, πηδούν και κάθονται και τα τρία στη ράχη του, ο ταύρος ήρεμος φτάνει και στέκεται μπροστά στον Μίνωα, ο λυράρης παίζει τη μουσική του, ο κόσμος τραγουδάει χαρούμενος και χειροκροτεί τα παιδιά και τον ταύρο. Το ιερό ζώο θα τελειώσει τη ζωή του ειρηνικά, στα λιβάδια της Μινωικής Κρήτης.

Τα ταυροκαθάψια ...
...ήταν η γιορτή με την οποία οι Μίνωες ευχαριστούσαν τη μάνα Γη και η αναμέτρηση των παιδιών με τον ταύρο τα  ετοίμαζε να γίνουν γενναία. Όχι σκοτώνοντας, αλλά τιμώντας τον ταύρο.

Ταυροκαθάψια(Τοιχογραφία)

Βλέπετε, οι αρχαίοι Μίνωες, με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό, ήξεραν να σέβονται τη δύναμη και θέλανε να την φτάσουν. Εμείς, οι σημερινοί φθονούμε και τη δύναμη και την ομορφιά κι έτσι βρήκαμε τον τρόπο να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με όλα αυτά τα "γελοία της φύσης". Σκοτώνοντας!!

(Η λέξη προέρχεται από το ουσιαστικό "ταύρος" και το ρήμα "άπτομαι, αγγίζω", κοντολογίς "ταυροκαθάψια= το άγγιγμα του ταύρου".)

Read more »

Το πολιτικό πρόσωπο ενός φιλόσοφου επαναστάτη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη άξια από το να κανείς επανάσταση μέσα στους επαναστάτες. Αν ζούσε ο λύκος της Εφέσου έτσι θα έλεγε νομίζω.
Δυνατός στο πνεύμα, αιρετικός κι εγωιστής υπήρξε φιλόσοφος αυτοδημιούργητος , αυτοπροσδιοριζόμενος, αναρχο – αυτόνομος, θιασώτης της έρευνας της απροσδιοριστίας και υπέρμαχος της έννοιας του ανώτερου ανθρώπου.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για τον το συντηρητικό «αναρχα» που έχει βαλθεί να εξηγήσει τους νόμους μιας φύσης που ενώ φαίνεται αρμονική πίσω από αυτήν δεν είναι, μη διστάζοντας να τα βάλει με ανθρώπους και θεούς, όχι χαϊδεύοντας αλλά τσακίζοντας τα σύμβολα τους, με λόγια φωτιάς και αιρετικά γραπτά.
Αν και λέγετε χαοτικός, στην βαθύτερη διδασκαλία του προκύπτει ο μεγαλύτερος πολέμιος του χάους.
Δεν υπήρξε ένας γλυκά ομιλών Σωκράτης αλλά ένας ωρυόμενος αποκαλυπτικός Σωκράτης που στην καλύτερη τσίμπαγε σαν αλογόμυγα τα καπούλια μιας κοιμισμένης κοινωνίας. Μαστίγωνε με λόγια σκληρά ένα άλογο πεινασμένο και ασθενικό που ξεχύθηκε μόλις ένιωσε ελεύθερο προς το φαΐ.. Ο Ηράκλειτος το μαστίγωνε προκειμένου να το κατευθύνει στο πνευματικό κομμάτι από το οποίο πίστευε ότι είναι στερημένο.
Υποστήριζε ότι ήταν ευκαιρία να δημιουργηθεί μια κοινωνία αξίων μέσα στην δημοκρατία και όχι μια κοινωνία δημοκρατίας μέσα από την οποία θα προέρχονται οι άξιες. Το ότι ήταν δημοκρατικός προκύπτει με την απουσία του από τον ηγεμονικό πυρήνα πριν την έναρξη της.
Το ότι ήταν πατριώτης προκύπτει από την επίθεση του στο Πυθαγόρα βρίζοντας τον ότι κομίζει στον Ελληνισμό ξενόφερτες ιδέες κυρίως Βαβυλώνιες και Αιγυπτιακές μέσω της αριθμοσοφιας και της μετεμψύχωσης.

- Δύστυχοι άνθρωποι, σα να ακούω να λέει, τίποτα δεν καταλάβατε,
είναι λάθος, δύσμοιροι, τα μέτρα σας και οι τιθέμενες ανθρώπινες αναλογίες.
- Μα, ο Πρωταγόρας είπε «χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος»
- Ούτε αυτό δεν καταλάβατε ηλίθιοι. Χρήματα εμείς οι πρώτοι Έλληνες είχαμε
την γνώση. Χρή μαθών τι σημαίνει άθλιε? Αυτά τα πράγματα που πρέπει να
ξέρεις δεν σημαίνει? Εσείς χρήματα τα λέτε?
ΙΟΚΑΣΤΗ

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος στ΄)

Οι Ιδιαιτερότητες Σπάρτης και Κρήτης

Οι Σπαρτιάτισσες είχαν το δικαίωμα εγκτήσεως γης, επίσης δικαίωμα όχι μόνο της κληρονομικής διαδοχής επί του πατρικού κλήρου, αλλά και ελεύθερης εκποιήσεως, υποθηκεύσεως, μεταβιβάσεως και αυξήσεως του.

Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι κατά τον 5^ο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της Σπαρτιατικής γης ανήκε σε ιδιώτες και τα 2/5 σε γυναίκες.

Η ανατροφή τους αποσκοπούσε σε ωραία και γεροδεμένα σώματα και στην φυσική υγεία. Έτσι εκπαιδεύονταν στην όρχηση ως προετοιμασία πολεμικής εκπαιδεύσεως. Η επίθεση της Σπαρτιατικής φάλαγγας έδινε την εντύπωση χορευτικού θιάσου, διεξαγόμενη με απαγγελία και άσματα, ύμνους και παιάνες.

Σε ορισμένες αθλητικές εκδηλώσεις έπαιρνε μέρος γυμνές απέναντι από μικτό κοινό. Ο Πλούταρχος που μας δίνει την πληροφορία μας διαβεβαιώνει ότι κάτι άσεμνο σε αυτό δεν υπήρξε ποτέ διότι η σεμνότητα τις συνόδευε και και η ανηθικότητα δεν υπήρχε στην συμπεριφορά τους.

Όμως η αγωγή των Σπαρτιατισσών δεν εξαντλιτω στην άθληση όπως μας βεβαιώνει ο Πλάτων στον Πρωταγόρα. «ειδισί δ΄έν ταύτοις ταις πόλεσι (Κρήτη και Σπαρτη) ού μόνον άνδρες επι παιδεύσει μέγα φρονούντες αλλά και γυναίκες».

Στην Σπαρτιατική παιδεία περιλαμβάνονταν η εκμάθηση ποιημάτων των διακεκριμένων Δωριέων θεραπόντων της ποιήσεως, του Τερπάνδρο, του Τυρταίου, του Αλκμάνος όπως και των φιλοσοφικών αποφθεγμάτων των επτά Σοφών.

Η Ελληνίδα της Κρήτης υπήρξε η ποιο χειραφετημένη γυναίκα όχι μόνο του αρχαίου κόσμου αλλά και όλων των υπολοίπων έως κα σήμερα.

Ο Εβανς στο έργο του «Το ανάκτορο του Μίνωος» σημειώνει σχετικός.

¨Η Μινωική γυναίκα δεν ανέχεται κανέναν ανατολικό περιορισμό, κανένα παρδάχ (καλύπτρα της κεφαλής και του προσώπου), ή χαρέμι, καμία ένδειξης δεν υπάρχει ότι ήταν περιορισμένη μέσα στο σπίτι της. Εργάζεται βέβαια κατ οίκον , υφαίνει, πλέκει, αλέθει και ψήνει. Εργάζεται όμως και με τους άνδρες στους αγρούς στα εργαστήρια αγγειοπλαστικής, κάθετε στις πρώτες σειρές στο θέατρο και στους αγώνες, περνά μέσα από την κρητική κοινωνία με το ύφος μεγάλης κυρίας που πλήττει με τον θαυμασμό που της δεικνύουν. Όταν το έθνος της δημιουργεί τους θεούς του, λαμβάνει συχνότερα το ιδικόν της ομοίωμα δι΄αυτούς παρά του ανδρός"

Η Κρήσσα λαμβάνει μέρος σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις παρακάθεται στα συμπόσια και στις εορτές ελεύθερος και ανέτως, συναγωνίζεται με θάρρος και επιδεξιότητα τους άνδρες στην αντιμετώπιση του ταύρου στην αρένα και επιδεικνύει την κομψότητα και την χάρη της σε κοινούς με τους άνδρες χορούς.

Read more »