Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος ε΄)

Δικαίωμα στην λατρευτική ζωή

Η γυναίκα στην αρχαία Ελλάδα είχε το δικαίωμα ελεύθερης συμμετοχής στην κοινωνική και λατρευτική ζωή της πόλεως, δικαίωμα μυήσεως στα Μυστήρια και αναδείξεως της σε ιερατικα αξιώματα.

Το υψηλό αξίωμα της Πρωθιέρειας κατέχονταν κληρονομικώ δικαιώματι από γυναίκες που άνήκαν στα παλαιά ιερατικά γένη της Αττικής και θεράπευαν τις τρεις μεγάλες θεότητες της, την Δήμητρα (και Κόρη) την Αθηνά πολιούχο και την πατρώον Απόλλωνα.

Άλλο ιερατικό αξίωμα που απήλαυνε μεγίστου κύρους και σεβασμού παρά των Ελλήνων ήταν αυτό της «προμάντιδος» ή «προφάντιδος» το οποίο και άνηκε πλην μίας εξαιρέσεως αποκλείστηκα και μόνο σε γυναίκες.

Σε αντίθεση λοιπόν με την Χριστιανική Εκκλησία, όπου με απόφαση οικουμενικής συνόδου απαρτιζόμενης μόνο από άνδρες αρχιερείς, απαγόρευσε όχι μόνο την ιερουργία των γυναικών αλλά κατέστησε και το ιερό άβατο προς αυτές, στην «ειδωλολατρική», «φαλλοκρατικοί», και «μισόγυνον» Αρχαία Ελλάδα:

Πρώτον, ίσος αριθμός θηλέων και αρρένων θεοτήτων αποτελούσε το Πάνθεόν της,

Δεύτερον, ρητώς αποπεφασμένως και αποκλειστικώς γυναίκες μόνον προσπολοι και προφήτιδες (προμάντεις) ήσαν, απολαυνοντας το προνόμιο να ακροώνται και να ερμηνεύουν τις θεϊκές βουλήσεις και

Τρίτον, είχαν το δικαίωμα σύμφωνα με τις διατάξεις του Ιερού Δικαίου, να αναδεικνύονται σε όλα τα ιερατικά αξιώματα, από αυτό της «γεραράς» της μεγάλης ιέρειας ακόλουθης της Θυίας μέχρι αυτό της Ιεροφάντιδος των Ελευσινίων Μυστηρίων, της Υδρανού (Βαπτρίστριας – Εξολογήτριας) και της Αρχιέρειας.

Αξίζει δε εδώ να σημειωθεί ότι «ο τόπος του Άθωνος όρους είχε το άβατο για τους άνδρες», ως παραχωρηθείς υπό του Διός Αθώου (α-θωή = μόλυνση, ποινή, συνεπώς του Διός του Αμόλυντου) προς την «χρυσόθρονον αγνήν Αρτέμιδα».

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος δ΄)

Δικαίωμα στην μόρφωση.

Η Πλατωνική Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο της Αρχαίας Ελλάδος, που η λειτουργία του διήρκεσε 1,000 χρόνια, μέχρι ότου ο φωτοσβέστης «χριστιανός» Ιουστινιανός την έκλεισε το 529 μ.χ. για να σώσει τους και τις τροφίμους από το μίασμα και την «ιερόσυλων τρέλλαν των Ελλήνων» (Ιουστινιανού κώδιξ) . Η ανθρωπότητα πλέον δεν έπρεπε να σκέπτεται!

Εδώ σπούδασαν Αθηναίες αλλά και Ελληνίδες από άλλες πόλεις της Ελλάδος. Μόνον δυο ονόματα Διεσώθησαν της Λασθένειας από την Μαντινεία της Αρκαδίας κα της Αξιοθέας από την Φλειάσια της Αργολίδος.

Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Ασπασίας γίνονταν δεκτές κόρες των Αριστοκρατικών οικογενειών της Αθήνας, όπου συνέχιζαν τις μουσικές, ορχηστικές και ποιητικές σπουδές τους, αλλά και έπαιρναν μαθήματα φιλοσοφίας και πολιτειολογίας, περί γυναικείας χειραφετήσεως κ.λπ.

Η Μεγαρική Σχολή της οποίας ιδρυτής υπήρξε ο μέγας Ευκλείδης, εκείνος που την έκανε γνωστή ήταν ο Στίλπνων. Αυστηρός στα ήθη και δεινός στην διαλεκτική τέχνη, εκήρυσσε (όπως και όλοι οι Σοφοί της Ελλάδος), ότι το Όν είναι αγέννητο, αθάνατο και αδιαίρετο, είναι Έν, το δε ανώτατο αγαθό της ζωής είναι η πνευματική και ηθική ελευθερία. Πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες αδιακρίτως μαθήτευσαν πλησίον του μεταξύ των οποίων και η κόρη του Νικορέτη, όπου και διακρίθηκε για την καλλιέργεια της.

Οι Ανώτατες Σχολές Ιατρικής: H νόμιμη άσκηση της Ιατρικής επιστήμης «της θείας τέχνης» όπως ο Ιπποκράτης είπε, προϋπέθετε για την δημόσια και ιδιωτική άσκηση της, παρακολούθηση των μαθημάτων στις αναγνωρισμένες και φημισμένες ιατρικές σχολές της Κνίδου της Κώ, και της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου καθώς και την επίσημη καθομολόγηση του Ιπποκρατικού Όρκου. Αυτόν και είχαν δώσει η Αθηναία Αγνοδίκη περίφημη γιατρός της εποχής που αποφοίτησε από την Σχολή της Αλεξάνδρειας. Ακολούθησαν ευάριθμες γυναίκες που έχουν καταγράφει ως ιατροί (όχι ως μαίες) πως η Ασπασία, η Δεινομάχη, οι αδερφές Ερμιόνη και Ευτυχία, οι επίσης αδερφές Ζηναίς και Φιλονίλα, η Κλεοπάτρα βοηθός και συνεργάτης του Γαληνού, κ.α.

Στο Ερευνητικό Κέντρο το Αριστοτέλη, στο «Λύκειο» οι γιατροί μπορούσαν να κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές, δεδομένου ότι μαρτυρείτε η λειτουργία σ΄αυτό και Ιατρικής Σχολής, ο ίδιος δε ο Αριστοτέλης ήταν γιατρός στο επάγγελμα – θητεύσας μάλιστα ως επίσημος γιατρός του Φιλίππου του Β΄ της Μακεδονίας.

Οι Ανώτατες Σχολές Μαιευτικής. Τουλάχιστον στην Αθήνα, σύμφωνα με μαρτυρίες των ρητόρων – δικηγόρων, η άσκηση της μαιευτικής επιτρεπόταν μόνο σε γυναίκες με γνώσεις που αποκτήθηκαν σε ειδικές σχολές μαιευτικής. Ο Σωρανός ο Έφεσος που υπήτξε ο διακεκριμένος μαιευτήρ και γυναικολόγος της αρχαιότητας είχε ιδρύσει περίφημη σχολή γυναικολογίας και μαιευτικής στην οποία η πλειονότητα των σπουδαστών του ήταν γυναίκες. Μεταξύ των άλλων ζητούσε από τις μαθήτριες του και γενικές γνώσεις ιατρικής προκείμενου οι διαγνώσεις τους να είναι πλήρεις και ορθές.

Ζητούσε επίσης να είναι μειλίχιες να δείχνουν συμπόνια κατανόηση, να αποκτούν την εμπιστοσύνη των ασθενών τους, να είναι εχέμυθες διότι, όπως διακήρυσσε «ο αδόλεστος ιατρός επί νόσω νόσος» δηλαδή ο φλύαρος γιατρός γίνετε αρρώστια στην αρρώστια.

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος γ΄)

Δικαίωμα στην μόρφωση

Τα κορίτσια όπως και τα αγόρια μέχρι την ηλικία των 7 ετών τελούσαν υπό την άμεση επιμέλεια , αγωγή και διδαχή της μητέρας τους (μητροδιδασκαλία). Με την συμπλήρωση του 7^ου έτους όπως προέβλεπε ο όμως «επέμποντο εις διδασκάλους» σε ένα από τα «γραμματοδιδασκαλεία» με την συνοδεία έμπιστων οικείων.

Αργότερα κατά την νεαρή τους ηλικία, εκτός από το δικαίωμα εγκύκλιας μορφώσεως είχαν και το δικαίωμα εκμαθήσεως τέχνης.

Η γυναίκα είχε το δικαίωμα ιδίω ονόματι να ασκεί εμπορία ή τέχνη ή να συνάπτει συμβάσεις παροχής υπηρεσιών.

Όσο για την ανώτατη εκπαίδευση αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι μόλις το 1896 το Πανεπιστήμιο Αθηνών δέχτηκε την πρώτη του φοιτήτρια προξενώντας την μήνιαν των κονδυλοφόρων της εποχής.

Τι συνέβαινε όμως στην αρχαιότητα?

Η Ανώτατη Φιλοσοφική και Μαθηματική Σχολή του Πυθαγόρα, δέχονταν ευχαρίστως ως φοιτήτριες και γυναίκες. Ονομαστές υπήρξαν η Θεόκλεια, η Θεανώ, η Ασκληπιγένεια και η Περικτιόνη.

Λιγότερο γνωστές οι: Φιλτύς, Μελίσσα, Ταμύχα, Μιλλία, Θεανώ, Αβροτέλεια, Εχεκράτεια, Τυρασηνίς, Πεισιφόδη, Θεάδουσα, Βοιώ, Βαβελύκα, Κλεοσίχμα. Και δυστυχώς η σχολή αυτή έκλεισε γρήγορα μετά την πυρπόληση της κεντρικής αίθουσας της, του «Ομοκοείου».

Και ποιο υπήρξε ο Μέγας Διδάσκαλος των «ηθικών αρχών» του Πυθαγόρα? Η Θεμιστόκλεια, η Ιέρεια των Δελφών!

Στην Σχολή του Επίκουρου (ο Κήπος) σε πλήρη ισοτιμία με τους άρρενες οι γυναίκες. Δυστυχώς μόνο τριών τα ονόματα έφθασαν μέχρι εμάς. Το Λεόντιον, το Ερώτιον και η Άνθεια

Από την Σχολή των Κυνικών (Αντισθένης Διγενής) μόνον το όνομα της διακεκριμένης Ιππαρχίας έφθασε μέχρις εμάς.

Read more »