Σήμερα το θερινό ηλιοστάσιο.

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα λοιπόν σήμερα, 21η Ιουνίου με το θερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή την μεγαλύτερη σε διάρκεια μέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο.

Αυτό συμβαίνει δύο φορές το χρόνο, γι' αυτό και ξεχωρίζονται σε θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο....


"Ηλιοστάσιο" ονομάζεται η χρονική στιγμή, κατά την οποία ο άξονας της Γης εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο συμβαίνει, κατά την ετήσια τροχιά της Γης γύρω από αυτόν.

Η λέξη προέρχεται από το «ήλιος» και το «στέκομαι»/«στάση» ... επειδή κοντά στα ηλιοστάσια (λίγες ημέρες πριν ή μετά) ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει τη φαινομενική κίνησή του προς τα βόρεια ή προς τα νότια (κίνηση στην απόκλιση), μέχρι που την ημέρα του ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται.

Δύο φορές το χρόνο η διάρκεια της ημέρας είναι ίση με τη διάρκεια της νύχτας, σε όλη τη Γη.

Πρόκειται για ένα περιοδικό φαινόμενο που συμβαίνει για όλες τις περιοχές του πλανήτη μας. Τις ημερομηνίες που συμβαίνει τις ονομάζουμε ισημερίες και τις διακρίνουμε σε χειμερινή και εαρινή ισημερία.

Read more »

Στο φως σπουδαίοι αρχαίοι ναοί στην Πελοπόννησο

Ούτε ένας, ούτε δύο αλλά πέντε αρχαίοι ναοί έχουν αποκαλυφθεί κατά τις τελευταίες ανασκαφικές έρευνες στην περιοχή της Αιγιαλείας επιβεβαιώνοντας την μεγάλη ανάπτυξη της περιοχής καθ΄ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας.

Η κατασκευή των μεγάλων έργων, κυρίως του νέου αυτοκινητοδρόμου, «κρύβεται» σε αρκετές περιπτώσεις πίσω από τον εντοπισμό αρχαιοτήτων στην περιοχή, μαζί φυσικά με τις συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές της ΣΤ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων, τα αποτελέσματα των πρόσφατων ερευνών της οποίας παρουσιάσθηκαν χθες το βράδυ σε ομιλία των αρχαιολόγων κ. Ανδρέα Βόρδου και δρος Ερωφίλης Κόλλια που οργανώθηκε από την Εταιρεία Επιστήμης και Πολιτισμού Αιγιαλείας στο Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου Αιγιαλείας με θέμα: «Ελίκη, Μαμουσιά, Γκραίκας, Τράπεζα Αιγίου».

Οι πέντε αρχαίοι ναοί που αποκαλύφθηκαν, επιβεβαιώνουν τη μεγάλη ανάπτυξη της περιοχής καθ΄ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας

Στα Αρχαϊκά και τα Κλασικά χρόνια χρονολογούνται τα ιερά που έχουν έρθει στο φως και το κυριότερο εξ αυτών βρέθηκε στο πλάτωμα της Τράπεζας Αιγίου, σε μία θέση η οποία κατά τους αρχαιολόγους ταυτίζεται πιθανότατα με τις αρχαίες Ρύπες, που ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας.

Πρόκειται για έναν εκατόμπεδο ναό του τέλους των αρχαϊκών χρόνων (τέλη 6ου π. Χ αιώνα), ο οποίος εντοπίσθηκε στον οικιστικό πυρήνα της αρχαίας πόλης και από τις ανασκαφές ήρθαν στο φως τα γλυπτά που κοσμούσαν τα δύο αετώματά του. Και παρ΄ ότι στην ουσία πρόκειται για θραύσματα των γλυπτών, ο μεγάλος αριθμός τους _ ξεπερνούν τα 350 _ και κυρίως ο χαρακτήρας τους αφού είναι κεφαλές, κορμοί και άκρα ανθρώπινων μορφών, κεφαλές και σκέλη αλόγων οδηγούν στην ανασύνθεση του γλυπτού διάκοσμου του ναού στον οποίο απεικονίζεται μία σκηνή μυθολογικής μάχης. Ηδη μάλιστα τα γλυπτά της Τραπεζάς συγκαταλέγονται στα σπάνια παραδείγματα της πώρινης αρχιτεκτονικής γλυπτικής από αυτήν την εποχή ενώ παράλληλα όμως, έχουν αποκαλυφθεί και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του ναού ως και την κεράμωσή του.

Στη σημερινή Μαμουσιά εξάλλου, που ταυτίζεται με την αρχαία Κερύνεια πραγματοποιείται συστηματική ανασκαφή σε ιερό της Αρχαϊκής-Κλασικής εποχής, όπου έχουν εντοπισθεί τα κατάλοιπα ενός μεγάλου δωρικού ναού του 6ου π.Χ. αιώνα αλλά και ενός μικρότερου, που χρονολογείται στον 4ο π.Χ. Εδώ τα σημαντικότερα ευρήματα της ανασκαφής είναι τα θραύσματα των μαρμάρινων αγαλμάτων (αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα ) που κοσμούσαν τα αετώματα του μεγάλου ναού. Νότια όμως της σημερινής Κερύνειας εντοπίστηκε και ένας εκτεταμένος οικισμός που χρονολογείται στην Πρωτοελλαδική εποχή (2700-1900 π.Χ.) και περιλαμβάνει πυκνά δομημένα κτίσματα σε έκταση μεγαλύτερη των 50 στρεμμάτων ενώ στους πρόποδες του μυκηναϊκού νεκροταφείου με θαλαμοειδείς τάφους που έχουν βρεθεί στο λόφο Καλλιθέα ή Ψωριαρού στα Νικολέικα ανασκάπτεται τώρα ένας οικισμός της Μυκηναϊκής εποχής, που θεωρείται ότι ήταν η μυκηναϊκή Ελίκη.

Τέλος, έναν ακόμη ναό αψιδωτό, που χρονολογείται στη Γεωμετρική εποχή (8ος π.Χ. αιώνας) ανασκάπτουν Νικολέικα οι αρχαιολόγοι, οι οποίοι θεωρούν ότι πιθανώς να ταυτίζεται με τον περίφημο ναό του Ελικώνιου Ποσειδώνα, που αναφέρει ο Όμηρος και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς. Πρόκειται για ένα μνημείο που ανήκει στην επικράτεια της αρχαίας Ελίκης

(Μαρία Θερμού)-To Bήμα-

Read more »

ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ.

Με ποιόν θαυμαστό τρόπο η ειλικρινής παραδοχή της άγνοιας μετατρέπεται σε αφετηρία της αληθινής γνώσης;

Η πιο ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το καίριο ερώτημα μπορεί να δοθεί μόνο βιωματικά, έμπρακτα. Όταν βιώσει κανείς αυτό το κρίσιμο σημείο, χωρίς φόβο και χωρίς προσδοκίες, φαίνεται πως κάτι πολύ σημαντικό αρχίζει να συμβαίνει μέσα του και γύρω του:

Αρχίζει να μετασχηματίζεται σε μικροκοσμική μονάδα ύπαρξης. Κι αυτό επιδιώκει η πάντα επίκαιρη Σωκρατική Διδασκαλία, που θεμελιώθηκε σε αυτήν εδώ τη χώρα πριν από 2500 χρόνια από τον μεγάλο Διδάσκαλο των Ελλήνων αλλά και όλης της Ανθρωπότητας, τον Σωκράτη...

Το πρόβλημα είναι η κατεστημένη άγνοια η οποία, κατά τον Πλάτωνα, παίρνει τις ακόλουθες μορφές: απλή, διπλή, μεγίστη και σοφιστική.

Απλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί τί είναι ένα πράγμα, όμως ταυτόχρονα έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.

Διπλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί κάτι και ταυτόχρονα δεν έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.

Μεγίστη είναι εκείνη η κατάσταση άγνοιας όταν κάποιος αγνοεί ένα πράγμα, έχει αντίληψη ότι το αγνοεί, αλλά επιμένει στις απόψεις και γνώμες του, χωρίς να θέλει να ξεφύγει από την άγνοιά του.

Σοφιστική, τέλος, είναι η άγνοια εκείνη όπου κανείς αγνοεί κάτι, αλλά προσπαθεί με διάφορες εικασίες, ανεξέταστες γνώμες και αυθαίρετα συμπεράσματα να καλύψει την άγνοιά του.

Η διάκριση αυτή αντιστοιχεί σε ανθρώπινους τύπους, που αναπτύσσουν ανάλογα γνωρίσματα μέσα στην κοινωνία.

Η τρίτη και η τέταρτη μορφή άγνοιας, είναι σήμερα περισσότερο εξαπλωμένες από ποτέ, παρά την εντύπωση για το αντίθετο.

Η δεύτερη μορφή άγνοιας οφείλεται σε εγκαθιδρυμένες αρνητικές συνθήκες ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών: αφορά άτομα συνήθως καλοπροαίρετα στα οποία οι δυνατότητες για γνώση υπάρχουν, πλην όμως δεν αξιοποιούνται.

Η πρώτη μορφή είναι η “ευλογημένη”, θα λέγαμε, άγνοια· αφετηριακό σημείο της σωκρατικής έρευνας για την αληθινή γνώση... Είναι η στιγμή όπου η Προσωπικότητα αντιλαμβάνεται την κατάστασή της και αναφωνεί “Ένα μόνο πράγμα γνωρίζω στα σίγουρα, ότι δηλαδή τίποτα δεν γνωρίζω”.

Ανοίγεται, έτσι, προς το Όλον, με μια δεκτικότητα ικανή να αφομοιώσει τις ποιότητες του Ανώτερου Εαυτού, και πραγματώνεται μες από την Υπ-Ακοή της στο Ανώτερο...

Read more »