Έλαιον Υπερικού

Το Υπερικόν το διάτρητον (Hypericum perforatum) από την αρχαιότητα εφημίζετο για τις πολύτιμες θεραπευτικές ιδιότητες και το ευρύτατο φάσμα των εφαρμογών του.

Το έλαιό του λαμβάνεται αφού εμβαπτιστούν τα φρέσκα άνθη του σε αρίστης ποιότητος βιολογικό αγουρέλαιο ψυχρής εκθλίψεως.

Πρόκειται για το περίφημο Βάλσαμο των αρχαίων Σπαρτιατών.

Η Μαρία Τρέμπεν, στο βιβλίο της “Υγεία από το Φαρμακείο του Θεού”, αναφέρει: Το λάδι του υπερικού είναι ένα πολύτιμο φάρμακο. Δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι.

Αναλγητικό, αντιφλεγμονώδες και επουλωτικό, είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό για την ισχιαλγία και την οσφυαλγία, όπως και για κάθε πόνο ρευματικό, για τους πόνους των αρθρώσεων και την υδρωπικία. Για κάθε είδους πληγές, πρόσφατες ή ανοιχτές, κακώσεις, μώλωπες και εκχυμώσεις, διαστρέμματα, τσιμπήματα εντόμων, εγκαύματα, φλεγμονές, έλκη, οιδήματα. Για κράμπες, πιασίματα και ψύξεις, νευραλγίες και πονοκεφάλους.

Κάνουμε επαλείψεις ή ελαφρές εντριβές στο μέρος που πονά. Μπορούμε ακόμη να εφαρμόσουμε τοπικά επιθέματα με μια διαποτισμένη γάζα και να την τυλίξουμε με αδιάβροχη μεμβράνη.

Το λάδι του υπερικού είναι επίσης πόσιμο. Συνιστάται ιδιαίτερα για το έλκος, τις κολίτιδες, την επώδυνη πέψη και τις ξινίλες του στομάχου.

Πίνουμε μισό κουταλάκι του γλυκού, το πρωί, νηστικοί, και το βράδυ πριν την κατάκλιση, και όποτε παρουσιάζεται πρόβλημα. Συνιστάται η συχνή λήψη σε μικρές δόσεις.

Ιδανικό για κάθε θεραπευτικό ή χαλαρωτικό μασάζ, μπορεί να εμπλουτισθεί με αιθέρια έλαια, αναλόγως της περιπτώσεως, ή να συνδυαστεί με άλλα έλαια (π.χ. αμυγδαλέλαιο, έλαιο αβοκάντο κ.λ.π.).

Read more »

ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ ΑΠΟ ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ

Lyric drama in three acts. A music-theatrical play in the icunabula symbols of the Greek civilization. Hara Kefala (soprano), Konstantinos Paliatsaras (tenor), Tasos Apostolou (barytone), Thodoris Efstratiades (barytone), Nona Voudouri (alto). Narrated by the actor George Spanopoulos. The orchestra is composed by members of the Athens' State Orchestra. Chorus: Polymnia vocalis.

Read more »

Το έμβολο της Τριήρους

<<Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς>> Έμβολο τριήρους

Η τριήρης, παρά τα ελαττώματά της, παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της κλασικής αρχαιότητας το βασικό όπλο της ναυμαχίας. Ως όπλο του στόλου είχε ως βασικό στόχο της τον εμβολισμό του αντιπάλου, το αντίστοιχο δηλαδή του δορατισμού στη μάχη της φάλαγγος ή του κριού στην έφοδο κατά την πολιορκία.
Το έμβολο ήταν η ισχυρή, ξύλινη κατασκευή που αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια της τρόπιδος. Ήταν στερεωμένο οριζοντίως στους κατώτερους ζωστήρες που απορροφούσαν το μεγαλύτερο μέρος της σύγκρουσης και καθέτως στο κοράκι της πλώρης με ένα ενδιάμεσο ξύλο. Η σύγχρονη επιστήμη θεωρεί ότι το έμβολο ήταν μία εξωτερική, ανεξάρτητη από το σκαρί του πλοίου προσθήκη στην πλώρη. Εάν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, με τις πιέσεις που θα δεχόταν η τριήρης, οριζόντιες και κάθετες από τον εμβολισμό και το βάρος του εμβολιζόμενου πλοίου, θα υπήρχε κίνδυνος το έμβολο να αποκολληθεί και έτσι το πλοίο να πάρει νερά.

Για την περαιτέρω αύξηση της δύναμης κρούσης, το ξύλινο έμβολο διέθετε μάλλον ένα είδος θήκης, ένα κοίλο, ορειχάλκινο έμβολο. Το χάλκινο έμβολο μάλιστα συμπληρώνονταν υψηλότερα με το παρεμβόλιον ,την εμπρόσθια κατάληξη των ανώτερων ζωστήρων.

Ομοίωμα τριήρους των κλασσικών χρόνων.

Η μορφή του εμβόλου εξελίσσεται με το πέρασμα των χρόνων. Στα γεωμετρικά αγγεία απεικονίζεται μόνο σαν μία αιχμηρή κατάληξη, ενώ από το 725 π.Χ. και εξής καταλήγει σε μία κάθετη λάμα η οποία στον 6ο αιώνα παίρνει τη μορφή της κεφαλής κάπρου. Στην κλασική και ελληνιστική εποχή το μέτωπο κρούσης του εμβόλου απεικονίζεται ημικυλινδρικό ή σφηνοειδές και ενισχύεται με τρεις ισχυρές οριζόντιες λάμες, δίνοντας στην πλάγια όψη του τη μορφή τρίαινας.
Ο εμβολισμός είχε σαν στόχο του την αχρήστευση του εχθρικού πλοίου είτε μέσω της διάτρησης είτε μέσω της διάρρηξης των αρμών των σανίδων είτε τέλος μέσω της ανατροπής του πλοίου. Οι τριήρεις ως πολύ ελαφριά πλοία δεν βυθίζονταν, αλλά άρχιζαν να κάνουν νερά και έτσι έβγαιναν σύντομα εκτός μάχης. Οι μελετητές έχουν υπολογίσει ότι μία τρύπα περίπου 33 εκ. κάτω από τα ύφαλα είχε σαν αποτέλεσμα η τριήρης να πάρει μέσα σε 3 λεπτά 18 τόνους νερό, έχοντας καθίσει περίπου 20 εκ., γεγονός που καθιστούσε επικίνδυνους οποιουσδήποτε ελιγμούς.

Κατά τη διάρκεια του εμβολισμού, το επιτιθέμενο πλοίο διέτρεχε τον κίνδυνο είτε να σπάσει το έμβολό του είτε να μην μπορέσει να αποκολληθεί έγκαιρα από το εχθρικό πλοίο, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί από τους αντιπάλους. Ο κίνδυνος αυτός από το πλεύρισμα και την έφοδο του εχθρικού πληρώματος αποφεύγονταν μόνο με την ανατροπή του εχθρικού πλοίου. Το γεγονός αυτό επιτυγχάνονταν όταν ένα μεγαλύτερο πλοίο σήκωνε την κατάλληλη στιγμή την πλώρη ψηλά εμβολίζοντας το εχθρικό πλοίο με δύναμη πάνω από τα ύφαλα. Έτσι πολλά από τα μεγάλα αρχαία πλοία κατασκευάζονταν με την πλώρηανάστειρον, δηλαδή πολύ πιο πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσε προφανώς και ένα μακρύ παρεμβόλιον. Τα μικρότερα πλοία μπορούσαν να εμβολίσουν τον εχθρό χαμηλά κάτω από τα ύφαλά του, βουτώντας με την πλώρη,έμπρωρα δηλαδή.

Read more »