Η αναδυόμενη αλήθεια (μέρος ΄β)

Κοινωνικά δικαιώματα.

Το Αττικό δίκαιο αναγνώριζε στην γυναίκα την νομική ισοτιμία με τον άνδρα, τουλάχιστο σε κρίσιμες επιλογές του προσωπικού της βίου.

Έτσι μπορούσε να διαχειριστεί αυτοτελώς την περιουσία της και να συνδιαχειριστεί την κοινή συζυγική ζωή

Μετά από αγώνες πολλούς των ιδίων των γυναικών και την μεταβολή τόσο των κοινωνικών και οικονομικών όρων και συνθηκών τους χορηγήθηκαν διστακτικά και κατά φειδωλό τρόπο κάποια πολιτικά δικαιώματα μόλις στις αρχές του 20 αιώνος και μόνο σε ελάχιστες χώρες της Δύσεως.

Φυσικά ούτε λόγος να γίνετε για τα πολιτικά ή και απλός στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα των γυναικών της Ασίας, αρχαίας και σύγχρονης ακόμη. Αυτή είναι η βιώσα πραγματικότητα.

Κι ώμος! Οι άσπονδοι φίλοι μας, οι ευαίσθητοι κοινωνιολόγοι και δήθεν ιστορικοί, οι μονοματοι και αόμματοι δογματικοί, οι θρησκευτικοί κοσμοθεωρητικοί ελεεινολογούν την Κλασσική Αθήνα για την οπισθοδρομικότητα της.

Κι ώμος, μακάρι να είχαν και οι γυναίκες της εποχής μας τα δικαιώματα που είχαν οι Αθηναίες γυναίκες της κλασσικής εποχής.

Ο θεσμός του γάμου

Ο σκοπός του γάμου ήταν ιερός και όχι η μέσω αυτού οικονομική αποκατάσταση ή η κοινωνική άνοδος του γαμβρού.

Ο γάμος εξ υπολογισμού ήταν αδιανόητος τουλάχιστον δια τον Σόλωνα.

Μαθαίνουμε λοιπόν από τον Πλούταρχο τι νομοθέτησε περί του γάμου.

« Την δε γ΄μων ογείλε τας φερνάς, ιμάτια τρία και σκεύη μικρού τμήματος άξια κελεύσας, έτερον δε μηδέν, επιφέρεσθαι την γαμουμένην. Ού γαρ εβούλετω μισθοφόρον ούδ΄ίννιον είναι τον γάμον, αλλ΄επί τεκνώσει και χάριτι και φιλότητι γίνεσθαι τον άνδρός και γυναικός συνοικισμόν»

( Από τους γάμους αφαίρεσε τις προίκες επιστρέφοντας μόνο τρία φορέματα και μερικά σκευή ευτελούς αξίας γιατί δεν ήθελε ο γάμος να γίνετε για επικερδής και να έχει θέση αγοραπωλησίας αλά απόκτηση τέκνων και τέρψη αλλήλων σωματικά΄’ και ψυχική)

Λέει επίσης ο Μνησίφιλος εκφράζοντας την κοινή γνώμη των Σοφών (Σόλωνος, Πιττακού, Θαλή Περίανδρου, Κλεόβουλου, Χίλωνος, Βίαντος):

«Της Αφροδίτης έργον ούκ εστί συνουσία και μόνον αλλ΄ήν εμποιούσι δια τούτων φιλοφροσύνη και πόθον και ομιλίαν ημίν συνήθειαν προς αλλήλους. Ταύτα δε έργα καλεί Σόλων ….. Έστι δε της μέν προς γυναίκας ανδρών ομοφροσύνης και φιλίας δημιουργόςη Αφροδίτη, τοις σώμασιν υφ΄ηδονής άμα συμμιγνύουσα τας ψυχάς»

(Το έργο της Αφροδίτης δεν είναι απλώς και μόνο η συνουσία. Αλλά η συμπάθεια και ο πόθος η συμβίωση και ο προς αλλήλους δεσμός γιατί αυτά είναι θεία έργα. Η Αφροδίτη λοιπόν είναι η δημιουργός της ομοφροσύνης αλλά και της αγάπης ανδρός και γυναικός διότι υπό την επήρεια της ηδονής ενώνει τις ψυχές και των δυο)

Read more »

Η αναδυόμενη αλήθεια. (μερος 'α)

Τα μυθεύματα ζουν όσο οι άνθρωποι τα αποδέχονται χωρίς να τα υποβάλουν σε έλεγχο
Επαναλαμβανόμενα μάλιστα, ακόμη και από κάποιους που θεωρούνται σοφοί ή «ειδικοί γνώστες» μεταλλάσσονται σιγά σιγά σχεδόν σε θέσφατα και θεωρούνται σαν αλήθειες αναμφισβήτητες

Μεταξύ αυτών των μυθευμάτων ο Τρωικός πόλεμος και η Τροία, οι Αγαμέμνονας και Νέστορας της Πύλου και η Ελένη και ο Μενέλαος.

Μύθος και ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα παρά την κραυγή του Πηνειού που κραυγάζει ότι γεννήθηκε όταν τα κατακλίζοντα στην Θεσσαλία νερά διέρρηξαν τα φυσικά ορεινά φράγματα και ξεχύθηκαν στην θάλασσα.

Μυθεύματα όμως πολλά λέγονται και αναμασιόνται σχετικά με την κοινωνική δομή τους θεσμούς και τα ήθη που επικρατούσαν στην αρχαία Ελλάδα προέχοντος δε στην Αθήνα που σκοπίμως μάλλον καλλιεργήθηκαν.

Έτσι λοιπόν η Αθηνά ήταν «μαύρη», ο Σωκράτης «Αφρικανός», ο Παρθενώνας έργο δούλων, ……Βεβαίως. Αυτοί διέθεταν και το νου και την γνώσιν των ανωτέρων μαθηματικών καθώς και την αισθητική αρετή.

Αυτοί πρώτοι υπήρξαν σχεδιαστές, μελετητές, αρχιτέκτονες, εργήνες. Ο Ικτίνος, Ο Μνησικλής, ο Φειδίας και κάποιοι …άλλοι, ήταν οι τραχείς υπεργολάβοι.

Ακόμα η θαμαστή σας Αθήνα ήταν μια πόλη 20,000 αργόσχολων δουλοκτητών που είχαν κάτω από το μαστίγιο τους 400,000 δούλους.

Οι άθλιοι! Πως τα κατάφερναν!

Και αυτοί όμως ακόμα οι 20,000 ήσαν ομοφυλόφιλοι, παιδομείκτες, ασελγέστατοι, πόρνοι, προαγωγοί, σωματέμποροι, μιασμένοι, μιαροί, και ειδωλολάτρες.

Συγχωρήστε τους!

Μικρόνοες, αφιλοσόφητοι, αφώτιστοι από το φως της αποκαλύψεως ήσαν …………

Και γυνεκοκαταπιεστες υπήρξαν.

Κλεισμένες ολημερίς και ολονυχτίς στους γυναικωνίτες τους τις είχαν.

Κι αν καμία φορά τις έβγαζαν έξω τις έδεναν με χαλκάδες και είχαν και ένα δούλο από πίσω που κράταγε μαστίγιο.

Όσο για τις κόρες τους αν δεν τις πετούσαν στον γυναικωνίτη όταν γεννιόντουσαν , τις εκπόρνευαν κατόπιν.

Ζώνες αγνότητας φορούσαν άραγε από τότε, ή κάποιοι άλλοι το έκαναν για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο όταν ελευθέρωναν πανηγυρικά τους «άγιους τόπους»?

Παραληρήματα θα μου πείτε. Ουρανομήκη ψεύδη. Γελοιότητες.

Κι όμως κοινές πίστεις ευρείας καταναλώσεως και μάλιστα από ……… νεοέλληνες, που τρέφονται πνευματικά με χολιγουντιανά σκουπίδια!

Όντας λοιπόν ένας από τους όχι Νεοέλληνες που αρέσκονται στα έτοιμα, φτιάχνοντας το πνευματικό φαγητό με ίδιο μυαλό και γνήσια υλικά, παρασκευάζουμε το πνευματικό έδεσμα το σχετικό με την Αρχαία Ελληνίδα.

Πηγές εφοδιασμού με γνήσια υλικά είναι

1, Τα θραύσματα της Αττικής και Σπαρτιατικής νομοθεσίας.

2, Οι κανόνες του Ιερού Νόμου της Αττικής

3, Οι ομιλούσες εικόνες αγγείων

4. Οι φθεγγόμενες επιτύμβιες στήλες

5. Οι έγκυρες πληροφορίες των Πλάτωνος, Αριστοτέλους, Ξενοφώντος, Δημοσθένους, Λυσίου και άλλων.

Read more »

Πήλινο ομοίωμα άρματος

Υλικό: Πηλός
Προέλευση: Κύπρος
Χρονολόγηση: Γύρω στο 600 π.Χ.
Διαστάσεις: Ύψος: 17,5 εκ., μήκ. πλίνθου 16 εκ., πλ. 12.5 εκ.
Χώρος έκθεσης: Αίθουσα 64, αρ. ευρ. 17376.

Φέρει έναν ηνίοχο και δύο πολεμιστές. Στηρίζεται σε πλίνθο, διάτρητη στην μπροστινή και την πίσω πλευρά, για την προσαρμογή αξόνων με τροχούς. Μπορεί να είχε χρησιμοποιηθεί ως παιχνίδι.

Μία από τις μορφές, ο ηνίοχος, τεντώνει τα χέρια μπροστά και σφίγγει στις παλάμες του τα ηνία από σχοινί ή σύρμα (δεν σώζονται). Οι άλλες δύο μορφές είναι προφανώς πολεμιστές. Το άρμα σώζει ερυθρή και μελάνη βαφή, ενώ ίχνη ερυθρής βαφής διακρίνονται και στο σώμα των αλόγων.

Μικρογραφίες αρμάτων είναι πολύ διαδεδομένες και στην Κυπριακή και τη Φοινικική τέχνη. Το συγκεκριμένο ανήκει σε έναν τύπο που τα κεφάλια των μορφών και των αλόγων είναι χυτά σε μήτρα. Τα ομοιώματα αυτά χρονολογούνται στον πρώιμο 6ο αι. π.Χ. και μπορεί να είχαν χρησιμοποιηθεί ως παιχνίδια.

Βιβλιογραφία: Καραγιώργης, Β., Αρχαία Κυπριακή Τέχνη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη, Εκδόσεις Καπόν 2003, 90-91.

 Ε(ΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ)

Read more »