ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ

Κεραμική και μεταλλουργία 2800 ετών μελετούν οι αρχαιολόγοι στην αρχαία Θέρμη

2012-03-01T20:54:00.000+02:00

“Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων …” μπορεί να μην γίνεται δυνατό να συνεχισθούν οι αρχαιολογικές ανασκαφές. Αντί να σκάβουν, όμως, και πιθανότατα να αποκαλύπτουν καινούργια στοιχεία για τη ζωή των προγόνων, οι αρχαιολόγοι βρίσκουν χρόνο να μελετούν την πληθώρα των ευρημάτων που προήλθαν από τις εποχές των … παχέων αγελάδων της χρηματοδότησης.

Στο παραπάνω συμπέρασμα καταλήγει το σύνολο σχεδόν των πανεπιστημιακών και μη αρχαιολογικών ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν στο βορειοελλαδικό χώρο και παρουσιάζονται από αύριο (1-3 Μαρτίου) στο 25ο Αρχαιολογικό Συνέδριο της Θεσσαλονίκης.

“Καλύτερη γνώση για την κοινωνική οργάνωση και τη ζωή στην αρχαία Μακεδονία, όπως και πληροφορίες για την τεχνογνωσία της εποχής, προσέφεραν οι εργασίες που έγιναν στο Καραμπουρνάκι, το Καλοκαίρι του 2011″ υπογραμμίζει στην ανακοίνωσή του αναφορικά με την ομότιτλη εισήγησή του στο συνέδριο ο καθηγητής της κλασσικής αρχαιολογίας στο ΑΠΘ Μιχάλης Τιβέριος- μέλος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου και επικεφαλής της πανεπιστημιακής ανασκαφής στο Καραμπουρνάκι και τον αρχαίο οικισμό της αρχαίας Θέρμης από το 1994 μέχρι σήμερα.

Οι εργασίες που έγιναν το 2011 επικεντρώθηκαν στη μελέτη ανασκαφέντων από παλιότερες χρονιές, χώρων που σχετίζονταν με δραστηριότητες μαγειρέματος, εστίασης και μεταλλουργικών εργασιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία που προέκυψαν από τη μελέτη των αρχαίων «ειδών κουζίνας» [κρασοπότηρα, κανάτες (οινοχόες) , πινάκια (πιάτα) κ.ά] σε συνδυασμό με τα πήλινα ταψιά και τους μεγάλους κορινθιακούς, αττικούς και άλλους αμφορείς, αλλά και τους απορριμματικούς λάκκους ενός ευρύτερου χώρου «κουζίνας», η οποία είναι άγνωστο ακόμη αν ήταν σπιτιού ή δημόσια (ταβέρνας της εποχής) έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για τα σκεύη και τις τροφές που χρησιμοποιούνταν στο χώρο κατά τους υστερογεωμετρικούς και αρχαϊκούς χρόνους (8ος-6οςαι π.χ)

Σημαντικές πληροφορίες για τη μεταλλουργία της ίδιας εποχής «έδωσε» και η μελέτη ενός εργαστηρίου μεταλλουργίας (προέκυψε από τις προ πενταετίας ανασκαφές) στο χώρο του οποίου, πέραν της σειράς «προϊόντων» του (μαχαίρια και άλλα μικρά μεταλλικά αντικείμενα) εντοπίστηκε κι ένα σκεύος (σε σχήμα χύτρας), με υπολείμματα μετάλλου, το οποίο χρησιμοποιείτο ως δοχείο για τη «βαφή» του μετάλλου .

Η ανακοίνωση της ομάδας των ανασκαφέων στο Καραμπουρνάκι θα γίνει μεθαύριο, Παρασκευή, το απόγευμα, στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, στο πλαίσιο του Αρχαιολογικού Συνεδρίου.

(ana-mpa)

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η αδελφή του η Γοργόνα

2012-02-28T23:27:00.001+02:00

Στους περαζόμενους καιρούς, που οι Έλληνες ορίζαν, όταν ο βασιλιάς Aλέξανδρος, εκυρίευσε τον κόσμο, εκάλεσε τους δημογέρωντες κι ερώτησε :
- Πώς να ζήσω πολλά χρόνια, να είμαι πάντα νέος ; Έχω τόσα πολλά ακόμα να κάμνω σ΄αυτόν τον Πάνω Κόσμο !
- Υπάρχει o τρόπος, αλλά είναι δυσκολότατος, του λέγουν αυτοί.
- Και ποιός είναι αυτός ο τρόπος ; Θέλω να τον ξεύρω.
- Είναι να πάγεις, να φέρεις και να πιείς το Αθάνατο Νερό.
- Kαι πού εμπορώ να βρω αυτό το Αθάνατο Νερό, να τo πιώ ;
- Στην Άκρη του Κόσμου, πέρα απ΄τα Δυό Βουνά, που διαρκώς ανοιγοκλείνουν, τόσο γλήγορα πού ο ταχύτερος σταυραετός δεν προφθαίνει να περάσει. Πολλά από τα καλύτερα βασιλόπαιδα προσεπάθησαν να περάσουν να φθάσουν στ΄Αθάνατο αυτό Νερό. Κανένα δεν το κατάφερε. Τα έφαγαν τα Δυό Βουνά. Την ζωή τους, που την ήθελαν αιωνία, την έχασαν γιά πάντα. Αλλά, και να καταφέρεις και περάσεις, πολυχρονεμένε μας βασιλιά, αυτά τα τρομερά τα Δυό Βουνά, και άλλος κίνδυνος σε περιμένει. Μπρός σου, θα΄βρείς τον Μεγάλο Δράκο, φύλακας της πηγής με το Αθάνατο Νερό. Έχει εκατό μάτια ολόγυρα στο κεφάλι του, και μέρα νύχτα, ποτέ δεν κοιμάται. Όταν κλείνει τα πενήντα τα μισά του τα μάτια, τα άλλα του τα πενήντα μένουν ανοιχτά να παραμονεύουν. Πρέπει να τον σκοτώσεις γιά να πάρεις το Αθάνατο Νέρο. Έως τώρα κανείς δεν το κατόρθωσε...
Όταν τα ήκουσε ο Aλέξανδρος, προσέταξε να σελώσουν το αγαπημένο του το άλογο, τον Βουκέφαλο, από όλα καλύτερο και γληγορότερο, πιό γληγορο ακόμα κι από τον σταυραετό, ή κι από την αστραπή. Πείρε το τετραπίθαμό σπαθί, το τρεις οργυές κοντάρι.
Και έφιππος λοιπόν, δρόμο πέρνει δρόμο αφήνει, και φθάνει στην Άκρη του Κόσμου, κει που συνδυό δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν, στα Δυό Βουνά που του΄παν οι δημογέροντες. Στέκεται ο Αλέξανδρος, τα βλέπει που αδιάκοπα, σαν να μασούν ανοιγοκλείνουν, και τόσο γλήγορα που μήτε γεράκι δεν πορεί να περάσει χωρίς να τ΄αρπάξουν.
Ο Αλέξανδρος όμως, το γενναίο παλληκάρι, δεν εφοβήθηκε. δίνει μια καμτζικιά του Βουκεφάλου του, και σαν την αστραπήν επέρασαν, χωρίς να τους φάγουν τα δυό Βουνά κι εβγήκαν ζωντανοί. Μόνο, τρείς τρίχες της ουράς του αλόγου επιάσθηκαν...
Ο λεβέντης βασιλιάς αντίκρησε τον φοβερόν δράκοντα με τα εκατό μάτια, τα μισά με κλειστα τα βλέφαρα. Τραβάει το τετραπίθαμο σπαθί, ορμάει και τον σκότωνει, πριν ακόμα καταλάβει ο δράκος τι του γινόταναι, και έπεσε νεκρός στον τόπο.
Και έτσι έφθασε στην πηγή με τ΄Αθάνατο Νερό ο Αλέξανδρος... Εγέμισε τo χρυσό του το παγούρι, επότισε το άλογό του, και το καλό το παλληκάρι πήρε άλλο μονοπάτι, τον δρόμο της επιστροφής. Στον γυρισμό τα &υό Βουνά ήτον ανοιχτά και γιά πάντα πιά ακίνητα.
Όταν έφθασε στο παλάτι του ο Αλέξανδρος εξέχασε να πει στην αδελφή του τι είχε στο χρυσό παγούρι. Και να που μιά μέρα η αδελφή του πέρνει το χρυσό παγούρι, να το καθαρίσει και να το υαλίσει και χύνει το Αθάνατο Νερό στο περιβόλι ... Tο Αθάνατο Νερό επότισε μιαν αγριοκρομμυδιά που, από τότε, ποτέ δεν εμαράθηκε. Όταν έμαθε η βασιλοπούλα τι ζημιά και τι κακό έκανε, απελπίσθηκε, κι έμηνε απαρηγόρητη.
- Θεέ μου! λέγει, πως να πιστεύσω που μια μέρα θα πεθάνει και ο αγαπημένος μου ο αδελφός, και που εγώ θα φταίω
; Με πρέπει όταν πεθάνει ο Αλέξανδρος, να μπορέσω να τον ξαναφέρω στο φως του Επάνω Κόσμου.
Και από τότε, η αδελφή του βασιλιά έγινε ψάρι από τον ομφαλό ως τα πόδια της. Έπεσε γυναικόψαρο στην θάλασσα και εκεί ζει από τότε ως σήμερα. Είναι η Γοργόνα.Την πανσέλλινο, στα πλοία της ανατολής, στης δύσης τα καράβια, την βλέπουνε και την ακούν, οι ναύτες και
ψαράδες ! Η Γοργόνα η βασιλοπούλα διαρκώς γοργογυρίζει όλες τες αρμυρές θάλασσες. Και όταν συναντήσει καράβι, πάγει κοντά του, και του ρωτά με την γλυκειά της την φωνή, σαν να τραγουδάει :

Εσύ με τά λευκα πανιά, πελαγίσιο ταξιδιώτη,
γιά λέγε με, να σε χαρώ, αν ζει ο αδελφός μου.
Ζει ο βασιλιάς Aλέξανδρος ;

Aλίμονο στον καραβοκύρη, στον ναύκληρο, στους ναύτες, άμα πει κανείς που απέθανε ο βασιλιάς Αλέξανδρος.
Τότε η Γοργόνα, από μεγάλη θλίψι και τρομερή οργή, αναταράζει τα ύδατα, σηκώνει τα κύματα ως τα σύννεφα, φυσάει σαν θρακιάς, ξεσχίζει τα πανιά, σπάει τα κουπιά. Γεμίζει η θάλασσα παλληκάρια, και σε φοβερή τρικυμία βουλιάζει και χάνεται το πλοίο...

Εάν όμως ο καραβοκύρης ξεύρει τι πρέπει να πει γιά να σωθούν όλοι τους, απαντήσει στην ωραία Γοργόνα :

Zει ο βασιλιάς Aλέξανδρος, ζει και βασιλεύει,
και τον κόσμο κυριεύει !

Tότε, η ωραία Γοργόνα χαίρεται, λύνει την κόμη της, απλώνει τα χέρια της σαν αγκαλιά και προστατεύει το πλοίο, κάμνει την θάλασσα γάλα και σαν αμέτρητο χαμόγελο τα κύματα. Ο καραβοκύρης και οι ναύτες ακούουν τότε την Γοργόνα, να τραγουδάει έτσι που φεύγει :

Zει ο βασιλιάς Aλέξανδρος, ζει ο αδελφός μου,
ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει!

[Απ΄τα παραδοσιακά μας, για τα παιδιά μας, Θ Δ Ευθυμίου]

Λόγω των ημερών: «et in Αrcadia ego» (Ανήκω κι εγώ στην Αρκαδία)

2012-02-26T10:50:00.000+02:00

Γράφει ο Σωτήρης Γλυκοφρύδης

Η Καθαρά Δευτέρα είναι η εορτή της Φύσης, του εξαγνισμού και της επιστροφής του ανθρώπου στην κοιτίδα του για αναγέννηση. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν πως το έθιμο αυτό προέρχεται από την Αρκαδία η οποία το μεταλαμπάδευσε μέσω των εποίκων της στην προ της κτίσης, Ρώμη, δημιουργώντας τη βάση για τα Λουπερκάλια. Οι Απόκριες, οι οποίες στηρίζονται στα Λουπερκάλια, έχουν αρχή μια Διονυσιακή κατάσταση εξαγνισμού και ζύμωσης που καλείται «Αρκαδικό ιδεώδες».

Τι είναι όμως το Αρκαδικό ιδεώδες; Είναι η επιστροφή του ανθρώπου στη φύση, σε μικρές κοινότητες για βουκολική παν-φυσικά ερωτική ζωή, χωρίς ηθικοπλαστικές και τεχνηματικές δεσμεύσεις. Αποτελεί υπόμνημα για να αποτοξινωθεί ο άνθρωπος από τη διάσταση του ego με το alter ego του που επέφερε ο πολιτισμός, δηλαδή, εκφράζει τάση απογύμνωσης της λογικής χάριν των αδέσμευτων αλόγων του ενστίκτου. Σε γενικές γραμμές το Αρκαδικό ιδεώδες παραπέμπει στον φυσικό, παρορμητικό, αδέσμευτο αλλά και προσηνή στη φύση άνθρωπο, ο οποίος στις εκδηλώσεις του οδηγείται από την εσώτερη μάνα γη. Η κατάσταση αυτή παραπέμπει σε μια μορφή απελευθέρωσης της ψυχής η οποία ενπεριέχει τη φύση όλη και ανάλογα με πως αισθάνεται, δείχνει το τι αισθάνεται, ζυγίζοντας τα πράγματα στο χάος της ελευθερίας. Πρέπει όμως να τονιστεί πως θεωρεί ως βάση ότι ο άνθρωπος κατέχει μέσα του μια εγγενή σοφία και ότι δεν είναι εκ γενετής κακός αλλά γίνεται κακός από τα απωθημένα εκ της ανασφάλειάς του.

Όταν ο Δυτικός πολιτισμός βρισκόταν σε κρίσιμες καμπές της εξελικτικής του διαδρομής, ας πούμε στη βιομηχανική επανάσταση είτε πιο πίσω στους τριακονταετείς πολέμους είτε ακόμα πιο πίσω στις Ρωμαϊκές ή τις Αλεξανδρινές τεράστιες πόλεις, σε αυτό το ιδανικό αναζητούσε να βρει το χαμένο του φυσικό εαυτό, στο λεγόμενο «Αρκαδικό ιδεώδες». ...

Η Αρκαδία και ο Παν με τον επτακάλαμο συριγγωτό αυλό του ήταν και θα παραμείνει μια σύνοψη επουράνιας κι επίγειας μελωδίας ενός άρρηκτου δεσμού του ανθρώπου με τη φύση. Αυτό εκφράζει το μήνυμα των Απόκρεω που παραπέμπει σε Εξαγνισμό έχοντας κορύφωση την Καθαρά Δευτέρα, την απεξάρτηση, την ανακύκλωση και την αναγέννηση. Ελάχιστα όμως έχει γραφτεί ότι ο εξαγνισμός αυτός επικεντρώνεται στην ψυχή του ανθρώπου που κατέληξε λόγω του πολιτισμού μια ψυχρή μηχανή ή να τραβάει ένα κάρο.

Back to Arcadia για την ψυχή μας, τις ημέρες αυτές, λοιπόν. Θα ήταν όμως παράλειψη να μη αναφέρουμε τρεις σημαντικές μορφές που επέδρασαν στη στήριξη του Αρκαδικού ιδεώδους που επανέρχεται σε κύκλους: Τη βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας ως μέγιστη Ελληνοποιό γυναίκα, τον Τόμας Μουρ με την Ουτοπία του «ούτως ποιείν ο τόπος», και τον προφήτη της Μεσσιανο - Ελληνικής λύτρωσης ποιητή Βιργίλιο, τους οποίους, καθώς ένιωθαν Πελασγο-Αρκάδες πρέπει να τους τιμούμε. Για το λόγο αυτό, καλό είναι κάποτε το Υπουργείο του εδώ πολιτισμού - αν είναι του Ελληνικού Πολιτισμού - να φτιάξει τους ανδριάντες τους και γύρω να στηθεί ο χορός των νυμφών με επίκεντρο τον Πάνα και τον αυλό του, σύμβολο μιας φαουστικής (αυτόκαυστα φωτεινής) Διονυσιακής και Απολλώνιας ψυχής η οποία πρωτο-εμφανίστηκε ως έρωτας για τη ζωή γητευτικός στο βουνό της Αρκαδίας.

Όταν ο άνθρωπος έχασε τη γήτευση του Έρωτα για τη ζωή μέσω του λόγου και της πράξης που κατόπιν έγινε συμπεριφορά πολιτική, έχασε ένα μέρος της αγνής Αρκαδικής ψυχής του.

Οι μικρές κοινότητες, οι φάρμες, τα μποστάνια, τα τρεχούμενα γάργαρα νερά μέσα στα ρυάκια - και κάτι πολύ σημαντικό, η ειλικρίνεια - καταντάνε για τους περισσότερους «πολιτισμένους», ουτοπία. Αλλά ό,τι ξεμακραίνει από τη μνήμη διατηρείται κατακάθι στη ψυχή μας, ανακλητό από τη γονιδιακή δεξαμενή των μιμιδίων (καθρεφτόσποροι δημιουργίας γονιδίων) που μας έχει σταμπάρει και ελέγχει το «είναι» μας. Back to Arcadia τις μέρες αυτές, λοιπόν, ενώ κλαίει ο Ασωπός και θρηνεί ο Αλφειός που είναι λίγα, φυσώντας το σουραύλι τους στα δέντρα, τα αηδόνια. Και με ελάχιστους ανθρώπους να χορεύουνε εκεί με νύμφες και θεές.

Όμως, λόγω των ημερών αυτών προκύπτει πως ο Παν θεός δεν πέθανε αλλά βαριανασαίνει στον τάφο του. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα εκδήλωσης τιμής σε αυτόν, ζωγραφίζοντας μια καρδιά στην πέτρα, όπως φαίνεται στον πίνακα που προσαρτάται ως εικόνα, του αναγεννησιακού φιλόσοφου - ζωγράφου, Πουσέν, ο οποίος βροντοφώναξε με τα έργα του το «ανήκω κι εγώ στην Αρκαδία» (et inΑrcadia ego - σύντμηση του ego sum etiam in Arcadia ego). Η Αναγέννηση που έχει βάση τον ρομαντισμό στηρίζεται στο Αρκαδικό ιδεώδες.

Αυτές τις ημέρες που φεύγει ο παλιός άνθρωπος για να αναδυθεί ένας νέος με την επερχόμενη ανάσταση του Πάσχα, πιο ανθρώπινος και πιο εξαϋλωμένος, ένας Μεσσίας των καιρών τον οποίο επισημαίνει ο Βιργίλιος (λατινική αρχή του Αρκαδικού κύκλου), αν είναι αληθής θα τιμάει τον Ελληνισμό και θα έχει μέσα του την Αρκαδία.

Δυστυχία νιώθω πολλές φορές που είμαι Αθηναίος, έχοντας σύμβολο της γνώσης ένα χοντροκέφαλο πουλί που κρώζει τα δεινά και ανοίγει τα φτερά του βράδυ. Αρκάδας θα έπρεπε να έχω γεννηθεί, να έχω ιερό σύμβολο το αηδόνι, να τσαλαβουτάω στα νερά της όποιας μικρής πηγής και να τραγουδώ το πρωί στις νύμφες. Back to Arcadia τις μέρες αυτές, φίλε αναγνώστη, και ας μην είσαι κι εσύ Αρκάδας. Την Καθαρά Δευτέρα, που γίνεται αγνό το κατακάθι του θεάτρου της ψυχής μας, κάνε σπονδές και κοιτώντας προς το Λύκειο βουνό, λέγοντας το «Ευοί - Ευάν» που σημαίνει «Καλή ζωή - (όμως) Εάν» (ευελπιστούμε) κι έγινε «Εβίβα», πες το: «ανήκω κι εγώ στην Αρκαδία». Έστω, την Καθαρά Δευτέρα.

Ηρακλείτεια Διαλεκτική.

2012-02-24T21:02:00.002+02:00

Ο Ηράκλειτος μίλησε και η σκέψη μορφώθηκε. «Η σκέψη αρθρώθηκε», γράφει ο Κώστας Αξελός, έγινε λόγος. Μέσα σ’ αυτό που καλείται αδιευκρίνιστα «περιέχον», υπάρχει ο άνθρωπος ∙ μα δεν υπάρχει μόνο αυτός. Τίποτα αποσπασματικό, τίποτα απομονωμένο και μερικό δε θα μας βοηθήσει να νοήσουμε τη μόνη αλήθεια που είναι αυτή: όλα είναι ένα.

«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν εν πάντα είναι» (απ. 50)

Η αλήθεια ενυπάρχει στην ολότητα και είναι η ολότητα ∙ μέσα στο όλον που αλλιώς ονομάζεται Κόσμος, τα πάντα γίνονται, είναι, δημιουργούνται, αποκτούν νόημα. Ο Κόσμος αυτός είναι αιώνιος. Δεν έχει αφετηρία ούτε τέρμα χρονικό. Βασικό συστατικό του η αιώνια φωτιά που δεν είναι ξεκίνημα αλλά το ενεργειακό δυναμικό, μακριά από την ατάραχη ισορροπία που σημαίνει θάνατο.

«κόσμον τόνδε τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησε, αλλ’ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα» (απ. 30)

Ο Κόσμος δεν έχει ούτε χρονική αρχή ούτε τέλος. Κι όμως ο χρόνος τον εξουσιάζει. Όχι σαν κάποια εξώτερη δύναμη, αλλ’ ως η μη αντιστρεπτή επιβεβαίωση της αλλαγής που είναι γίγνεσθαι. Όσα συμβαίνουν στο «περιέχον», το όλον Είναι, είναι μετάβαση και αλλαγή. Χωρίς σκοπό, χωρίς τελικό νόημα και στόχο, χωρίς έσχατη βούληση, όπως ένα παιδί που παίζει με τα ζάρια.

«Αιών παις εστι παίζων, πεσσεύων ∙ παιδός η βασιλίη» (απ. 52)

Αυτή η ροή του χρόνου, η συνεχής αυτή μεταβολή που τα πάντα αλλάζουν στο διηνεκές, μας επιτάσσει να συνειδητοποιήσουμε το πόσο εφήμερη είναι η εικόνα που σχηματίζουμε για τον κόσμο, καθώς είναι μια στιγμιαία εικόνα. Το επόμενο λεπτό τα πάντα είναι διαφορετικά κι ας μας φαίνονται ίδια. Το είναι δεν είναι κάτι σταθερό, παρά γίνεται αντιληπτό μόνο μέσα από την αλλαγή που οδηγεί σε μια αέναη κυκλική πορεία, όπου τα πάντα διαλύονται και ξαναδημιουργούνται.

«ποταμώ γαρ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ…(θνητή ουσία) σκίδνησι και πάλιν συνάζει… και πρόσεισι και άπεισι» (απ. 91)

«ποταμοίς τοις αυτοίς εμβαίνομεν και ουκ εμβαίνομεν, είμεν τε και ουκ είμεν» (απ. 49α)

Όπου υπάρχει στασιμότητα κυριαρχεί ο θάνατος. Όπου όμως συμβαίνει η αλλαγή και η μετάβαση υπάρχει πόλεμος και διχόνοια. Η σύγκρουση των αντιθέτων είναι αυτή που φέρνει την κίνηση. Ο αέναος ανταγωνισμός και η έριδα που διαταράσσουν τον κόσμο, τον φέρνουν τελικά σε αρμονία γιατί διαγράφουν τους νόμους του γίγνεσθαι και της συνεχής ροής. Ο πόλεμος και η διχόνοια, ο αέναος ανταγωνισμός του κάθε πράγματος με το αντίθετό του είναι η μοίρα του Είναι, όχι όμως μια μοίρα έξω από το Είναι, αλλά ταυτόσημη με το Είναι, δηλαδή το γίγνεσθαι.

Ο Κώστας Αξελός γράφει: «Η Ηρακλείτεια θεώρηση, συλλαμβάνοντας την αδέκαστη και διαρκή ροή και τη διάρκεια που ενυπάρχει στην ανεπίστρεπτη ροή, τη διχόνοια και τη σύγκρουση, δεν είναι ούτε αισιόδοξη ούτε απαισιόδοξη αλλά τραγική. Μέσα απ’ όλες τις αλλαγές, ο κόσμος παραμένει Κόσμος, η δικαιοσύνη Δικαιοσύνη, δηλαδή δεσμός αναγκαίος με την ύπαρξη και τη σκέψη του καθενός που υπάρχει»[1].

Όλα συνδέονται μεταξύ τους, όλα είναι αλληλένδετα και αλληλεξαρτώμενα. Το κάθε πράγμα έχει και το αντίθετό του και η διπολική αυτή σχέση είναι η κινητήρια δύναμη του Κόσμου που θεμελιώνει το τελικό αποτέλεσμα που είναι η αρμονία μέσα στην αδιάκοπη κίνηση και αλλαγή.

«πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς, τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελεύθερους» (απ. 53)

«ειδέναι δε χρη τον πόλεμον εόντα ξυνόν, και δίκην έριν, και γινόμενα πάντα κατ’ έριν και χρεών» (απ. 80)

«το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν και πάντα κατ’ έριν γίγνεσθαι» (απ. 8)

Η έννοια της ολότητας είναι ο βασικός άξονας της σκέψης του Ηράκλειτου. Από το όλον προέρχεται κάθε πράγμα και το καθένα μέρος αντανακλά την ολότητα. Ο κόσμος κινείται σε ένα κύκλο όπου όλα είναι και δεν είναι την ίδια στιγμή. Η αρμονία δεν είναι η ισόρροπη ηρεμία, αλλά η αέναη μεταβλητότητα.

«συνάψιες όλα και ουχ όλα, συμφερόμενον διαφερόμενον, συνάδον διάδον ∙ εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα» (απ. 10)

Ο Λόγος είναι το ενοποιητικό στοιχείο του Κόσμου. Ο λόγος είναι φωτιά και η φωτιά λόγος. Ο λόγος συνενώνει τα αντίθετα και, όπως και ο χρόνος, διαπερνά και εξουσιάζει το «περιέχον». Δεν είναι η αρχή του κόσμου γιατί σε ένα σύμπαν που «ην αεί και εστι και έσται», αρχή και τέλος δεν έχουν νόημα. Παρόλα αυτά, όποιος καταλάβει τη σημασία του, νοεί τη συμπαντικότητα που γίνεται αντιληπτή μέσα από το γίγνεσθαι. Η σημασία του λόγου είναι προσιτή σε όλους τους ανθρώπους. Εντούτοις, μόνο μερικοί φθάνουν στο σημείο της κατανόησης και αυτοί είναι οι αφυπνισμένοι. Ενώ οι πολλοί συνεχίζουν να «κοιμούνται», ζώντας σ’ ένα δικό τους προσωπικό κόσμο. Ο λόγος δρα σε όλους το ίδιο. Επομένως, ο ίδιος ο κόσμος νοείται μόνο μέσα από μια κοινή λογική.

«του δε λόγου τουδ’ εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι και πρόσθεν ή ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον ∙ γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι, πειρώμενοι και επέων και έργων τοιούτων οκοίων εγώ διηγεύμαι κατά φύσιν διαιρέων έκαστον και φράζων όκως έχει ∙ τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται» (απ. 1)

«διό δει έπεσθαι τω κοινώ ∙ ξυνός γαρ ο κοινός ∙ τού λόγου δ’ εόντος ξυνού ζώουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν» (απ. 2)

«ωι μάλιστα διηνεκώς ομιλούσι λόγω (τω τα όλα διηκούντι), τούτω διαφέρονται, και οις καθ’ ημέραν εγκυρούσι, ταύτα αυτοίς ξένα φαίνεται (απ. 72)

Η φωτιά είναι η αρχή που μαζί με το λόγο διαπνέει το σύμπαν. Αλλά όπως και με το Λόγο δεν είναι το αρχικό δημιουργικό στοιχείο. Φωτιά, Λόγος και χρόνος εξουσιάζουν τον κόσμο μέσα από τη συνεχή διακύμανση των αντιθέτων, μέσα από τη ατέρμονη ροή των πραγμάτων. Η φωτιά, κυρίαρχο στοιχείο του σύμπαντος, μπλέκεται σε μια κυκλική μετατροπή, σε μια μεταστοιχείωση, μέρη της οποίας είναι τα άλλα τρία στοιχεία, ο αέρας, η γη και το νερό. Όλα συντίθενται και όλα αποδομούνται μέσα από συνεχείς μεταβολές των μερών που συνθέτουν το όλον.

«πυρός τε ανταμοιβή τα πάντα και πυρ απάντων ώκοσπερ χρυσού χρήματα και χρημάτων χρυσός» (απ. 90)

«ζη πυρ τον γης θάνατον και ανήρ ζη τον πυρός θάνατον, ύδωρ ζει τον αέρος θάνατον, γη τον ύδατος» (απ. 76)

«πυρός τροπαί πρώτον θάλασσα, θαλάσσης δε το μεν ήμισυ γη, το δε ήμισυ πρηστήρ…θάλασσα διαχέεται, και μετρέεται εις τον αυτόν λόγον, οκοίος πρόσθεν ην η γενέσθαι γη» (απ. 31)

Τελικά, όλα είναι ένα, όλα κινούνται και αλλάζουν, το κάθε τι έχει το αντίθετό του και, το όλον, το περιέχον, ο κόσμος διαπνέονται από την καθολική σοφία που είναι ο λόγος. Ο λόγος μεταφράζεται σε διπολικές σχέσεις αντιθέτων, σε συμπαντική αρμονία μέσα από τον ανταγωνισμό και την αντιπαράθεση, σε αέναη κίνηση και αλλαγή, σε μεταστοιχείωση, σύνθεση, αποδόμηση. Ο λόγος μεταφράζεται επίσης σε λόγο που αρθρώνεται και εκστομίζεται, σε αλήθεια, τη μόνη αλήθεια. Γιατί ο λόγος είναι κοινός, άρα και η αλήθεια κοινή.

Η φωτιά δεν είναι η αρχή του κόσμου γιατί ο κόσμος δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι το αέναο γίγνεσθαι στο οποίο αντανακλάται ο κόσμος το κάθε λεπτό. Η φωτιά συμμετέχει στην κυκλική πορεία της μεταβολής των στοιχείων και είναι η κινητήρια δύναμη της μεταβολής αυτής. Λόγος και Φωτιά εξουσιάζουν τον Κόσμο, αλλά εκ των ένδων. Η Ηρακλείτεια σκέψη φώτισε το δρόμο της σύλληψης του κόσμου ως μιας και μοναδικής οντότητας, και του παραμερισμού κάθε έννοιας δημιουργισμού και εσχατολογίας, υπέρ μιας διαλεκτικής του γίγνεσθαι που φανερώνεται ως το μόνο μετρήσιμο μέγεθος, διαμέσου του οποίου εκδηλώνεται η ουσία των πραγμάτων.

Ο Ηράκλειτος μίλησε και «η σκέψη αρθρώθηκε»

Βιβλιογραφία:

- Κώστας Αξελός, «Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία», Εκδόσεις Εξάντας

- G. S. Kirk, J. E. Raven, M. Schofield, Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι, Εκδόσεις: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

Αποσπάσματα:

- (απ. 50): Όχι εμένα αλλά το λόγο αφού ακούστε, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι Ένα τα Πάντα

- (απ. 30) Αυτόν τον κόσμο που είναι για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον έκανε, αλλά ήταν από πάντα και είναι και θα είναι αιώνια φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο

- (απ. 52) Ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει, ρίχνοντας ζάρια ∙ ενός παιδιού η βασιλεία

- (απ. 91) Δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι…(Κάθε τι θνητό) σκορπίζεται και πάλι μαζεύεται, πλησιάζει και απομακρύνεται

- (απ. 49^α) Στα ίδια ποτάμια μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε, είμαστε και δεν είμαστε

- (απ. 53) Ο πόλεμος είναι πατέρας όλων, όλων βασιλιάς ∙ άλλους ανέδειξε θεούς κι άλλους ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους κι άλλους ελεύθερους

- (απ. 80) Πρέπει να ξέρουμε ότι ο πόλεμος είναι κοινός κι διχόνοια δικαιοσύνη, κι ότι τα πάντα γίνονται από διχόνοια κι από ανάγκη

- (απ. 8) Το αντίθετο (είναι) σύμφωνο, από τις διαφορές γιεννιέται η πιο ωραία αρμονία και τα πάντα γίνονται με τη διχόνοια

- (απ. 10) (Συνδέσεις όλα κι όχι όλα), ομόνοια διχόνοια, συμφωνία ασυμφωνία ∙ από όλα (γεννιέται) το ένα κι από το ένα όλα

- (απ. 1) Αν και ο λόγος αυτός είναι αιώνια οι άνθρωποι γίνονται ασύνετοι και πριν τον ακούσουν κι αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά ∙ γιατί, ενώ τα πάντα γίνονται σύμφωνα μ’ αυτόν το λόγο, οι άνθρωποι μοιάζουν άπειροι ακόμα κι όταν καταπιάνονται και με λόγια και με έργα τέτοια σαν κι αυτά που εγώ διηγούμαι, διαιρώντας το καθένα κατά τη φύση του και λέγοντάς το όπως έχει ∙ οι άλλοι όμως άνθρωποι ξαστοχούν όσα κάνουν ξύπνιοι, όπως λησμονούν όσα κάνουν στον ύπνο τους

- (απ. 2) Γι’ αυτό πρέπει να ακολουθήσουμε τον κοινό λόγο γιατί το κοινό είναι συμπαντικό. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να είχαν μια δική τους φρόνηση

- (απ. 72) Με το λόγο, αυτόν που τα κυβερνάει όλα, τον οποίο μάλιστα συναναστρέφονται αδιάκοπα, μ’ αυτόν έχουν διαφορές, κι όσα συναντούν κάθε μέρα, τούς φαίνονται ξένα

- (απ. 90) Τα πάντα ανταλλάσσονται με τη φωτιά και με τα πάντα η φωτιά, όπως τα πράγματα με το χρυσάφι και το χρυσάφι με τα πράγματα

- (απ. 76) Η φωτιά ζει το θάνατο της γης κι ο αέρας ζει το θάνατο της φωτιάς, το νερό ζει το θάνατο του αέρα και η γη του νερού

- (απ. 31) Μετατροπές της φωτιάς: πρώτα θάλασσα και το μισό της θάλασσας γη, το άλλο μισό σίφουνας…Διαχέεται η θάλασσα και φθάνει στο ίδιο μέτρο της αναλογίας που ίσχυε πριν γίνει γη

(filosofia.gr) Δάκης Μαυρουδής

Εστ` Αν Και Εις Περιή

2012-02-22T21:33:00.007+02:00

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: :Κεφαλή της θεάς Αθηνάς, με το δόρυ. Συμβολίζει τη γνώση και την ισχύ, συνδυασμός με τον οποίο η Μεραρχία φιλοδοξεί να επιτύχει την αποστολή της.

ΡΗΤΟ: "ΕΣΤ' ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΠΕΡΙΗ" (Έστω και εάν ένας παραμείνει ζωντανός).
"Επίστασθέ τε ούτω ει μη πρότερον ετυγχάνετε επιστάμενοι, εστ' αν και είς περίη, Αθηναίων, μηδαμά ομολογήσοντας ημέας Ξέρξη".

Ηρόδοτος VIII, 144.

"Μάθετε δε και τούτο, αν τυχόν δεν το γνωρίζετε προηγουμένως, εφ' όσον και ένας μόνο εκ των Αθηναίων παραμείνει στη ζωή, εμείς δεν πρόκειται να έλθουμε σε συμβιβασμό με τον Ξέρξη".

Την απάντηση αυτή έδωσαν, οι Αθηναίοι στους Σπαρτιάτες, όταν οι τελευταίοι ανησύχησαν, επειδή πληροφορήθηκαν ότι ο Ξέρξης, μετά την ήττα που υπέστη στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ., προσπάθησε να διαιρέσει τους Έλληνες, προτείνοντας ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους ειρήνης στους Αθηναίους.

Παιδικοί τάφοι 3.000 χρόνων στην αρχαία Άλο!

2012-02-20T17:44:00.002+02:00

Εντοπίστηκαν κοντά σε οικίες και περιείχαν αγαπημένα αντικείμενα των νεκρών

Σημαντικές πληροφορίες 3.000 χρόνων έφεραν στο φως οι παιδικοί τάφοι που αποκαλύφθηκαν στην περιοχή της Άλου, στο πλαίσιο των εργασιών βελτίωσης και διαπλάτυνσης της εθνικής οδού, που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Οι εξήντα οκτώ συνολικά τάφοι αποκαλύφθηκαν στο πλαίσιο εργασιών που πραγματοποιήθηκαν κοντά στο ελληνιστικό τοίχος της Άλου, με αφορμή το παραπάνω έργο, και ανάγονται στην πρωτογεωμετρική εποχή -πρώιμη εποχή του σιδήρου (1000-900 π.Χ). Οι περισσότεροι τάφοι που αποκαλύφθηκαν, περιείχαν παιδικές ταφές, οι οποίες εντοπίζονται παραπλεύρως ή εντός οικιών, γεγονός που μαρτυρά την επιθυμία των γονέων να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους, ακόμη και μετά θάνατον. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα είναι σύνηθες φαινόμενο της συγκεκριμένης περιόδου στην περιοχή μας ο ενταφιασμός των παιδιών εντός των οικισμών, στα ελεύθερα τμήματα μεταξύ των οικιών, ή ακόμη και εντός κτιρίων που δεν χρησιμοποιούνταν για κατοίκηση.

Το συγκεκριμένο εύρημα επιβεβαιώνει την κατοίκηση της Γεωμετρικής Περιόδου στην αρχαία Άλο, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους τύμβους που ανακαλύφθηκαν προγενέστερα στην θέση Βουλοκαλύβα. Οι τάφοι που αποκαλύφθηκαν κοντά στο τείχος της Άλου είναι παιδιών και ενηλίκων, ενώ ορισμένοι εξ αυτών, οι οποίοι δεν περιείχαν κτερίσματα, εκτιμάται ότι είναι μεταγενέστερης εποχής, ενδεχομένως υστερορωμαϊκής. Οι παιδικοί τάφοι είναι κιβωτιόσχημοι και λακκοειδείς, καλύπτονταν από πλάκες, προκειμένου να είναι προστατευμένοι και περιείχαν μικροσκοπικά αντικείμενα, τα οποία χρησιμοποιούσαν ενδεχομένως τα παιδιά στην καθημερινότητά τους. Η χρήση ασβεστολιθικών πλακών στα τοιχώματα των τάφων δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς η συγκεκριμένη περιοχή, στην οποία λειτουργούσε μάλιστα λατομείο έως την δεκαετία του ’60, διέθετε πάντα άφθονα πετρώματα. Οι ηλικίες των παιδιών ποικίλουν από βρέφη λίγων μηνών έως και παιδιά ηλικίας δέκα περίπου ετών, γεγονός που μαρτυρά τα υψηλά ποσοστά της παιδικής θνησιμότητας κατά την αρχαιότητα. Εντός των τάφων βρέθηκαν, παράλληλα, μικρογραφικά πήλινα αγγεία, χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης περιόδου, πόρπες, περόνες, μικρά κοσμήματα που ήταν τοποθετημένα πάνω στην ενδυμασία των παιδιών, επίσης βραχιολάκια, χαντρούλες, μεταλλικά ελάσματα, θήλαστρα, προπομποί των σύγχρονων μπιμπερό, καθώς και ένας χρυσός σφηκωτήρας που κοσμούσε τα μαλλιά μικρού κοριτσιού. Οι ταφές, κτερισμένες και μη, εντοπίζονται σε μικρή απόσταση από την επιφάνεια του εδάφους και διατηρήθηκαν ανέπαφες επί 3.000 περίπου χρόνια, λόγω της χρήσης καλυπτήριων πλακών. Τα ευρήματα των τάφων έχουν μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλμυρού και για πρώτη φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μέσω του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ, αποκαλύπτοντας πτυχές μιας ολόκληρης περιόδου. Τα μικρά αγγεία που βρέθηκαν, εξάλλου, στους τάφους είναι καλής ποιότητος, δεδομένου ότι οι κάτοικοι της Άλου γνώριζαν τα μυστικά της επιλογής και επεξεργασίας του πηλού, γεγονός που τεκμηριώνεται από την ύπαρξη κεραμικών κλιβάνων της ίδιας εποχής. Τα δεδομένα που έχουν έρθει στο φως, δείχνουν ότι η Άλος παρήγαγε κεραμικά αντικείμενα και ενδεχομένως, ορισμένα εξ αυτών, βρίσκονται μέσα στους τάφους που έχουν ανακαλυφτεί.

Ταφικά έθιμα

Εντύπωση προκάλεσε, εξάλλου, στους αρχαιολόγους η αποκάλυψη μικρού κιβωτιόσχημου τάφου δίπλα ακριβώς σε αψιδωτό οικοδόμημα, καθώς και δύο κλιβάνων γεωμετρικής εποχής, που δείχνουν ότι υπήρξε κατοίκηση και αξιόλογη δράση στην Άλο και στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Στο εσωτερικό της αψίδας ενός κτιρίου αυτής της εποχής, βρέθηκαν, παράλληλα, στην θέση τους, οι βάσεις επτά πιθαριών, που αποτελούν τεκμήρια κατοίκησης και χρήσης του συγκεκριμένου χώρου. «Στη διάρκεια των ανασκαφών που πραγματοποιήσαμε από το 1998 έως το 2004 στο πλαίσιο των εργασιών βελτίωσης και διαπλάτυνσης της ΠΑΘΕ, επιβεβαιώσαμε την γεωμετρική κατοίκηση στην Άλο» αναφέρει η κ. Έλσα Νικολάου, υπεύθυνη για το έργο από πλευράς ΙΓ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και νυν αναπληρώτρια διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών. «Το συγκεκριμένο μεγάλο δημόσιο έργο, προσθέτει η ίδια, μας έδωσε την αφορμή να πραγματοποιήσουμε εκτεταμένες σωστικές ανασκαφές στην Άλο και σκάβοντας γύρω από το ελληνιστικό τείχος, ανακαλύψαμε ίχνη γεωμετρικής κατοίκησης και παιδικές ταφές στα ελεύθερα τμήματα του οικισμού και κοντά στα σπίτια της ίδιας περιόδου». Τα παραπάνω ευρήματα συμπληρώνουν το παζλ των αρχαιολογικών πληροφοριών για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Όπως επισημαίνει μάλιστα η κ. Νικολάου «τα ταφικά έθιμα αντανακλούν μια υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα. Τα υλικά κατάλοιπα των ταφικών εθίμων μας επιτρέπουν να «μεταφράσουμε» μόνο ένα ποσοστό συγκεκριμένων πράξεων που έλαβαν χώρα πριν από περίπου 3.000 χρόνια». Οι τάφοι της Γεωμετρικής περιόδου, παράλληλα, μας δείχνουν την ιδιαίτερη συμπεριφορά των αρχαίων προς τους νεκρούς, κυρίως δε προς τα παιδιά. «Τα συγκεκριμένα ταφικά έθιμα, που είναι συνήθη, συναντώνται σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην περιοχή μας. Έχουν βρεθεί πρωτογεωμετρικές παιδικές ταφές, κτερισμένες και μη, εντός οικισμών, γύρω από οικίες και στα ελεύθερα τμήματα των οικισμών» υπογραμμίζει η αναπληρώτρια διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών. Οι τάφοι έχουν διατηρηθεί στην θέση όπου βρέθηκαν και σε μικρή απόσταση από την επιφάνεια του εδάφους, αποκαλύπτοντας στοιχεία μιας μακρινής εποχής, που παρουσιάζει, ωστόσο, έντονο ενδιαφέρον για τους μεταγενέστερους.

(almyrosinfo.)

Το πολυτιμότερο κλοπιμαίο της Αρχαίας Ολυμπίας

2012-02-19T19:20:00.002+02:00

Ένα χρυσό δαχτυλίδι-σφραγίδα, που χρονολογείται τον 16ο αιώνα π.Χ., που θεωρείται ανεκτίμητης αρχαιολογικής αξίας, υπήρξε το πολυτιμότερο από τα αντικείμενα που άρπαξανοι ληστές από το παλιό μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας. Το δαχτυλίδι ανήκε σε κάποιον ηγεμόνα της….

Άνθειας και χρονολογείται στη χρονική περίοδο 1580-1400 π.Χ., ενώ έχει βρεθεί στον περίφημο βασιλικό θολωτό τάφο «Τσαγκή 4», στη θέση «Ράχη» της περιοχής Ελληνικά στην Άνθεια Καλαμάτας.

Το χρυσό σφραγιστικό δαχτυλίδι απεικονίζει δύο άνδρες αθλητές να συμμετέχουν σε εκδήλωση ταυροκαθαψίων και γι’ αυτό αποφασίστηκε να δανεισθεί από το μουσείο της Μεσσήνης για δύο χρόνια στο μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία. Μάλιστα, το Αρχαιολογικό Μουσείο της Μεσσηνίας είχε ζητήσει να επιστραφεί, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε!

(newsbeast)

Μυστικά αρχεία Bατικανού: Eγγραφα από την δίκη του Τζορντάνο Μπρούνο

2012-02-18T10:27:00.000+02:00

Σαν σήμερα την 17ην Φεβρουαρίου του 1600 ο Τζορντάνο Μπρούνο (Giordano Bruno) κάηκε ζωντανός στην πυρά ως αιρετικός από την ιερά εξέταση της Ρώμης και σήμερα το ΒΑΤΙΚΑΝΌ εκθέτει online μυστικά έγγραφα της δίκης για την επέτειο του θανάτου του.

Το άγαλμα του στην πλατεία CAMPO DE FIORI

Γεννημένος το 1548 ο ΔΟΜΙΝΙΚΑΝΟΣ ΜΠΡΟΥΝΟ είχε πάντα πρόβλημα με τους ανωτέρους του και ήταν ύποπτος ως αιρετικός λόγω του χαρακτήρα του.Το 1576 έφυγε από τη ΝΑΠΟΛΗ και άρχισε να περιφέρεται σε όλη την ΕΥΡΩΠΗ:ΕΛΒΕΤΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ-ΑΓΓΛΊΑ-ΓΕΡΜΑΝΙΑ.Εντω μεταξύ έγραψε και τα έργα του περί κοσμολογίας-ηθικής-και <μαγείας>.Μετά την συγγράφη τους μάζεψε αρκετούς αφορισμούς από τους ΚΑΛΒΙΝΙΣΤΕΣ στη ΓΕΝΕΥΗ το 1579 και από τους ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΥΣ της το 1589.Είχε αγαπηθεί πολύ από τους μαθητές του και ήταν από τους μεγάλους στοχαστές της εποχής του,προδομένος από τους φίλους του επέστρεψε στη ΒΕΝΕΤΙΑ το 1591.Ο πατρίκιος Giovanni Mocenigo τον υποδέχτηκε σε πρώτη φάση,μόνο για να τον καταγγείλει στο <ιερό γραφείο>.

Μετά την 22 ΜΑΙΟΥ του 1592 ο Τζορντάνο Μπρούνο είχε χάσει οριστικά την ελευθερία του,και πέρασε τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του στην φυλακή,και μετά από μια κουραστική δίκη(των οποίων οι διαδικασίες έχουν χαθεί)και τις σκληρές δηλώσεις από ορισμένους συγκρατούμενους του καταδικάστηκε ως αιρετικός και κάηκε στην πυρά στην πλατεία Campo de 'Fiori δεμένος σε ένα κοντάρι.Ο φιλόσοφος <πλήρωσε τις απόψεις του περί της κόλασης,την μετενσάρκωση της ψυχής,για τους προφήτες,για τα δόγματα της Εκκλησίας και πολλά άλλα,όμως κυρίως για το άκαμπτο πείσμα του για την προάσπιση των φιλοσοφικών του θεωριών,και την άρνησή του αποκηρύξει τις ιδέες του σχετικά με την πολλαπλότητα των κόσμων στο άπειρο σύμπαν,την τροχιά της γης γύρω από ο σύμπαν και πολλά άλλα.

Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ σας μεταφέρει σήμερα στα απόκρυφα έγγραφα του ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ στη παρακάτη διεύθυνση Luxinarcana.org

MΥΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Σύνταξη των θεσμών της Αθηναϊκής κοινωνίας

2012-02-18T09:14:00.001+02:00

ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Πολίτες είναι όλοι οι ενήλικοι άρρενες Αθηναίοι, είτε έχουν γεννηθεί από πατέρα και μητέρα Αθηναίους, είτε έχουν πολιτογραφηθεί. Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι. Κατανέμονται σε δέκα τεχνητές φυλές, χωρίς γεωγραφική συνέχεια, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως διοικητικές διαιρέσεις ανάλογες με σημερινές εκλογικές και στρατολογικές περιφέρειες: κάθε φυλή δίνει από 50 βουλευτές (10 χ 50) και από 1 ή 2 ή περισσότερους άρχοντες (10 χ 1 ή 2 κ.λπ.).

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Όλοι οι Αθηναίοι πολίτες έχουν δικαίωμα να μετέχουν στις Εκκλησίες του Δήμου, να ομιλούν σ' αυτές, να προτείνουν σχέδια ψηφισμάτων και να ψηφίζουν υπέρ ή εναντίον αυτών. Κάθε εκκλησία του Δήμου ισοδυναμεί με το σύνολο των Αθηναίων πολιτών, νομοθετεί περί όλων των υποθέσεων, πολιτογραφεί, αμνηστεύει, λειτουργεί ως έκτακτο δικαστήριο, ελέγχει τη λειτουργία της Βουλής και των αρχόντων, καθώς και τη νομιμότητα των πράξεων κάθε βουλευτή και κάθε άρχοντος. Τα ψηφίσματα της εκκλησίας του Δήμου, σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια, ισοδυναμούν άλλα με νόμους συνταγματικού περιεχομένου, άλλα με οργανικούς νόμους, άλλα με κοινούς νόμους, άλλα με προεδρικά διατάγματα, άλλα με διοικητικά μέτρα.

ΗΛIΑΣΤIΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Τα ηλιαστικά δικαστήρια πηγάζουν από τον λαό και εκπροσωπούν τον λαό. Συγκροτούνται με κλήρο από πολίτες που ανήκουν στην κατηγορία των 6.000 ηλιαστών. Οι ηλιαστές κληρώνονται μεταξύ των πολιτών ηλικίας 30 ετών και είναι ισόβιοι. Κάθε ηλιαστικό Δικαστήριο αποτελείται από πολλές εκατοντάδες ηλιαστών (201 ή 501 ή 1.001 ή 1.501 ή περισσότερους). Ηλιαστικά δικαστήρια συγκροτούνται κάθε αυγή και λειτουργούν μία μόνη ημέρα προκειμένου να δικάσουν από τρεις υποθέσεις το καθένα. Εάν οι υποθέσεις είναι περισσότερες από τρεις, συγκροτούνται περισσότερα δικαστήρια. Οι υποθέσεις κατανέμονται με κλήρο μεταξύ των δικαστηρίων της ημέρας. Τα ηλιαστικά δικαστήρια δικάζουν υποθέσεις νομιμότητας των ψηφισμάτων, ασφαλείας του κράτους, προστασίας του πολιτεύματος, ασεβείας, ζημίας του δημοσίου, παραβάσεως στρατιωτικών νόμων, αλλά και ιδιωτικές διαφορές. Επιβάλλουν ποινές μέχρι και της θανατικής. Οι αποφάσεις των ηλιαστικών Δικαστηρίων είναι ανέκκλητες.

ΒΟΥΛΗ

Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γίνουν βουλευτές. Οι βουλευτές αναδεικνύονται με κλήρο, κατά φυλές, και υπηρετούν για ένα έτος. Η Βουλή, σώμα 500 βουλευτών, επεξεργάζεται τα σχέδια των ψηφισμάτων που συζητεί και ψηφίζει η Εκκλησία του Δήμου. Εποπτεύει την όλη διοίκηση, συνεργάζεται με αρχές που έχουν διοικητικές αρμοδιότητες, επί πλέον έχει η ίδια αρμοδιότητες στον χώρο της διοικήσεως. Έχει περιορισμένες δικαστικές αρμοδιότητες. Οι δικαστικές αποφάσεις της εφεσιβάλλονται ενώπιον ηλιαστικών Δικαστηρίων .

ΑΡΧΟΝΤΕΣ

Οι περισσότερες αρχές είναι 10μελείς, σπανιότερα είναι 5μελείς, 20μελείς, 30μελείς, 40μελείς. Οι μονομελείς αρχές είναι ελάχιστες. Οι άρχοντες θητεύουν επί ένα έτος. Οι πιο πολλοί αναδεικνύονται με κλήρο. Με ψήφο αναδεικνύονται οι άρχοντες που πρέπει να έχουν κάποια ικανότητα, όπως οι Στρατηγοί, και ορισμένοι από τους άρχοντες με οικονομικές αρμοδιότητες. Οι πιο πολλοί άρχοντες ασκούν διοίκηση περιορισμένης αρμοδιότητας υπό την άμεση εποπτεία της Βουλής και την έμμεση της εκκλησίας του Δήμου, Μετέχουν στη δικαστική λειτουργία, παραλαμβάνοντας μηνύσεις ή αγωγές, συγκεντρώνοντας μαρτυρικές καταθέσεις και τεκμήρια, παραπέμποντας τους σχετικούς φακέλους στους Θεσμοθέτες και προεδρεύοντας χωρίς ψήφο του δικαστηρίου (είτε ενός ηλιαστικού, είτε του Αρείου Πάγου, είτε των Εφετών, είτε ετησίων αρχόντων με δικαστικές αρμοδιότητες) που εκδικάζει τις υποθέσεις με τις οποίες ασχολήθηκαν προδικαστικά. Οι Ένδεκα έχουν και διοικητικές και δικαστικές αρμοδιότητες, Ως όργανα διοικήσεως διοικούν τη φυλακή. Ως δικαστές δικάζουν κοινούς εγκληματίες με δικαίωμα να επιβάλλουν ποινές μέχρι και της θανατικής. Μερικοί άρχοντες έχουν μόνο δικαστικές αρμοδιότητες: αποτελούν δικαστήρια για μικρές διαφορές ή για πταίσματα. Οι αποφάσεις τους εφεσιβάλλονται σε ηλιαστικό Δικαστήριο.

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ

Ο Άρειος Πάγος συγκροτείται από ισόβιους δικαστές, το σύνολο των οποίων αποτελείται από τέως "Εννέα άρχοντες". Εκδικάζει φόνους, εμπρησμούς, φαρμακείες, ιεροσυλίες. Επιβάλλει ποινές μέχρι και της θανατικής. Οι αποφάσεις του είναι ανέκκλητες.

ΕΦΕΤΑΙ

Δικαστήρια Εφετών συγκροτούνται κατά περίπτωση από Αρεοπαγίτες. Εκδικάζουν φόνους με ελαφρυντικά. Οι αποφάσεις τους είναι ανέκκλητες.
(EMAIL)

Πως ψηφίστηκε το μονοτονικό -πρακτικά συνεδρίασης 11ης Ιαν. 1982

2012-02-16T18:43:00.004+02:00

Η προδοσία έχει ξεκινήσει πριν πολλά χρόνια!!!

Αιφνιδίως είχε εισαχθεί η ψήφιση και η επιβολή του μονοτονικού την 11 Ιανουαρίου στις 12 τα μεσάνυχτα... διότι είναι η αιτία καταταλαιπώρησης όσων γράφουν την ελληνική, ιδιαίτερα των μαθητών, και τροχοπέδη στις προσπάθειές τους για κατάκτηση της γλώσσας και για ουσιαστική μόρφωση. (...)

Υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, από την εισήγησή του στη Βουλή το βράδυ της 11ης Ιανουαρίου 1982

«Κύριοι συνάδελφοι, επειδή η ώρα είναι προχωρημένη δεν θα επεκταθώ σ' ένα θέμα το οποίο αναμφισβήτητα κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλο σκηνικό θα χρειαζόταν εκτεταμένη καιπανηγυρική αντιμετώπιση. Εξ άλλου ζητώ να ενσωματωθεί στα πρακτικά η Εισηγητική Εκθεση στο σχέδιο νόμου περί κυρώσεως τής από 11.11.1981 πράξεως του Προέδρου της Δημοκρατίας "περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια της γενικής, τεχνικής και επαγγελματικής εκπαιδεύσεως", για την ιστορία της μεταβολής και η οποία έχει ως εξής: «Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ -και σε υλοποίηση εξαγγελίας του- μια από τις πρώτες πράξεις του υπουργού Παιδείας υπήρξε η με αριθμ. Φ 900.43/4/9/14145/2.12.1981 απόφασή του για την εισαγωγή του μονοτονικού στην Εκπαίδευση». Μ' αυτήν συστήθηκε ειδική επιτροπή με σκοπό να μελετήσει και να εισηγηθεί σχετικά με την καθιέρωση τού μονοτονικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, τον τρόπο και το χρόνο της εφαρμογής του, τις σχετικές αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν κ.λπ.

Την επιτροπή απετέλεσαν οι κ.κ. 1) Εμμανουήλ Κριαράς, 2) Φάνης Κακριδής, 3) Χρίστος Τσολάκης, 4) Βασίλειος Φόρης, 5) Δημήτρης Τομπαϊδης, 6) Αριστείδης Βουγιούκας, 7) Χρίστος Μιχαλές, 8) Απόστολος Κοτλίτσας, 9) Αλόη Σιδέρη. (...) Το μονοτονικό σύστημα είναι ένας τρόπος δραστικής απλοποίησης στο θέμα των τόνων και των πνευμάτων. Η ανάγκη για την καθιέρωση του μονοτονικού προέκυψε πρωταρχικά από τη διαπίστωση ότι τα πνεύματα και οι τόνοι, χωρίς να εξυπηρετούν κάποια πραγματική γλωσσική απαίτηση, γίνονται αιτία καταταλαιπώρησης όσων γράφουν την ελληνική, ιδιαίτερα των μαθητών, και τροχοπέδη στις προσπάθειές τους για κατάκτηση της γλώσσας και για ουσιαστική μόρφωση. (...)

Η ουσία της μεταρρύθμισης πράγματι βρίσκεται στο γεγονός, ότι μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, με μια εξαίρεση παλαιότερα, της εποχής του Ελευθερίου Βενιζέλου, σε σχέση με τη δασεία, δεν έχει αποτολμηθεί μια τόσο δραστική μεταβολή και τονική απλοποίηση εις τα δεδομένα του τονισμού. Βεβαίως γνωρίζουμε αυτό το οποίο υποστήριξε ο κύριος Γλέζος, λέγοντας ότι ίσως το σωστότερο σύστημα θα ήταν το ατονικό. Δεν θα θελήσω να τοποθετηθώ πάνω σε αυτή τη θέση. Θα ήθελα πάντως να υπογραμμίσω το ότι, αυτή η δραστική μεταβολή πάνω στην τονική σήμανση είναι πράγματι -όπως δέχονται πολλοί και όχι από αυτούς που εισάγουν την μεταρρύθμιση αυτή- είναι πράγματι εξ αιτίας και της ιστορίας της μεταβολής, μια επανάσταση στα χρονικά και γλωσσικά δεδομένα της ελληνικής γλώσσας. Δεν θα αναφερθώ ειδικότερα στα πλεονεκτήματα ή και τις αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις οι οποίες διατυπώνονται από τους όλο και λιγότερους "γλωσσαμύντορες" της ήδη δεδομένης οπτικής αποτύπωσης της νεοελληνικής γλώσσας. Αλλά, πράγματι όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνεται, ότι όλο και λιγότεροι επιμένουν στην αποτύπωση όπως την γνωρίζουμε και την έχουμε διδαχθεί εμείς οι παλαιότεροι. Και είναι γενικότερα αποδεκτή η αλήθεια ότι χωρίς μεταβολή στην πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά, μπορεί κανείς να προχωρήσει σε αυτήν την απλοποίηση την οποία εισάγει σήμερα η κυβέρνηση και κάνει δεκτή η Βουλή, ακόμη και από της πλευράς των απόντων, όπως διετυπώθει τουλάχιστον από τους αρχηγούς και εκπροσώπους της, και η οποία πραγματικά θα βελτιώσει σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα τα συναφή, τα γλωσσικά δεδομένα, χωρίς να βλάψει καθόλου την πολιτιστική και γλωσσική μας κληρονομιά για την οποία βεβαίως η κυβέρνηση έχει πρώτιστο ενδιαφέρον».

Από τα πρακτικά της Βουλής προκύπτουν σε σχέση με την ψήφιση του μονοτονικού τα εξής: -Προς τα μεσάνυχτα τής 11.1.1982 είχε ολοκληρωθεί η συζήτηση για την εγγραφή των μαθητών των Λυκείων, οπότε εντελώς αιφνιδίως εισάγεται προς ψήφιση η επιβολή του μονοτονικού. Μετά από ερώτηση του Ευάγγελου Αβέρωφ, ποιό είδος μονοτονικού σκέφτεται να εφαρμόσει η Κυβέρνηση, στην οποία έλαβε αμήχανη απάντηση από τον υπουργό, παρενέβη ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και επεσήμανε, διαμαρτυρόμενος, τα ακόλουθα (σελ. 456 των Πρακτικών της Βουλής): Το άρθρο περί του μονοτονικού «προστίθεται σήμερα, την τελευταία ώρα αιφνιδιαστικώς. Αναφέρεται σε ένα μέγα θέμα...». Ζητεί να μετατεθεί η συζήτηση του άρθρου περί μονοτονικού: «Δεν είναι δυνατόν να έχει η κυβέρνηση την απαίτηση να μάς φέρνει το θέμα αυτό το μέγα, αιφνιδιαστικά, και να απαιτεί να το ψηφίσουμε και μετά την 12ην (νυκτερινή). Η τροπολογία αναφέρεται σε ένα πολύ σοβαρό θέμα». Ανακοινώνει ότι αν η κυβέρνηση επιμείνει, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει από την αίθουσα. Στη συνέχεια, δευτερολογεί και επισημαίνει τη σοβαρότητα του θέματος, ότι κακώς αυτό προτείνεται με τροπολογία, ότι κακώς καλείται η Βουλή να το συζητήσει μετά το μεσονύκτιο, ότι η αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να ενημερωθεί: «Δεν έχουμε κανένα φάκελο. Δεν έχει καμμιά σχέση με το συζητούμενο νομοσχέδιο. Είναι σαφές ότι είναι αντισυνταγματική η τροπολογία. Δώστε μας τον χρόνο να προετοιμαστούμε». Από την πλευρά του ΚΚΕ, η Μαρία Δαμανάκη παρεμβαίνει δύο φορές (σελ. 457) και ζητεί αναβολή «γιατί το Σώμα έχει κουραστεί». Ο Κ. Μητσοτάκης επανέρχεται λέγοντας: «Εφόσον η κυβέρνησις και το προεδρείο επιμένουν εις αυτόν τον αντιδημοκρατικό και αντικοινοβουλευτικό τρόπο συζητήσεως αυτής της τροπολογίας, υπό τας συνθήκας αυτάς, λυπούμεθα ειλικρινώς, αλλά δεν δυνάμεθα να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση και είμεθα υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε». Οι βουλευτές της ΝΔ αποχωρούν, νύπτοντας ουσιαστικά τας χείρας τους αφού θα μπορούσαν να καταψηφίσουν την πρόταση. Γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα ψηφίστηκε η τροπολογία για το μονοτονικό, από τριάντα παρόντες βουλευτές (κατά την δήλωση τού Παναγιώτη Κανελλόπουλου).

nemecismag.gr

14 Φεβρουαρίου: Ημέρα γέννησης του Πρώτου Διόνυσου (Ποιού Αγίου Βαλεντίνου;)

2012-02-14T18:02:00.000+02:00

Γράφει ο Σωτήρης Γλυκοφρύδης

Χρόνια πολλά!

Εισαγωγή

Η ιστορία είναι μια ροή ιστού. Αν εισδύσει κάποιος με τρόπο ιδιαίτερο[1] στο υφάδι της, ξεκινώντας από την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου και κατευθυνθεί προς το κέντρο, την πηγή, περνάει από το κομβικό σημείο που λέγεται Λουπερκάλια. Τότε βρίσκεται στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης με το ιερατείο των Λούπερκους, και προχωρώντας περισσότερο καταλήγει σε μια Αρκαδική σπηλιά,...όπου μέσα στις κραυγές των λύκων της ψυχής και της ωδής του τράγου γεννιέται ο πρώτος Διόνυσος, ο Δίας λύκειος ή ο Απόλλωνας ζαγρεύς και γανιμέτης Πάνας....

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ή ορθότερα την πρώτη πανσέληνο του Φλεβάρη (φλέβα+άρης) ή Φεβρουαρίου (από το λατινικό Februare = Εξαγνισμός) ή ακόμα καλύτερα του καλούμενου από τους Αττικούς μήνα «Ανθεστηριώνα», δημιουργείται το ιερό τέρας της Ελληνικής τραγωδίας του θεάτρου της ζωής, ο πρωθιερέας του Διόνυσου και πρώτος Διόνυσος μαζί, το παιδί του Δία και της Περσεφόνης[2].

Ο θεός αυτός ημι- υποχθόνιος, Αρκάδιος, βουκολικός, τραγόμορφος, σάτυρος και αγνός μαζί, της γέννησης, της διατήρησης και του εξαγνισμού εκ του θανάτου, μοιάζει με τον Τριμούρτι των Ινδιών[3] αλλά είναι πολύ παλαιότερος. Συμβολίζει την λύκαινα και τραγική ψυχή που πεθαίνει και ξαναγεννιέται όλο πιο αγνή αλλά και όλο πιο αχνή, διατρέχοντας τις απόκριες και τελειώνοντας το Πάσχα με την επερχόμενη ανάσταση. Είναι η γέννηση της ιαχής του ανθρώπινου διθυράμβου, της ύπαρξης του ευοί-ευάν και του στέφανου του επιταφίου ΄ αλλά και της επαναφοράς τους. Είναι η εντολή του «Παν-(εν)τός» της φύσης, όπως εκδηλώθηκε ως σύμβολο ίσως πριν από 15.000 χρόνια. Αλλά ας εισδύσουμε στο υφάδι της ιστορίας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι δεν αποτελεί μόνο παρελθόν αλλά και ότι δηλώνει μέλλον.

>Από τον κατακλυσμό στον πρώτο Διόνυσο:

Αρκαδία, κέντρο της Πελοποννήσου, σε μια εγκαταλειμμένη σπηλιά λύκου με σπαρμένα κόκαλα από κατσίκια, κάποιοι άνθρωποι τους οποίους ο Αριστοτέλης ονομάζει «προσελήνιους», δηλαδή ότι υπήρχαν πριν ακόμα δημιουργηθεί η Σελήνη, εκτελούν μια ιεροτελεστία. Πιθανόν νε έχουν επιβιώσει από ένα κατακλυσμό, όταν σε κάποια περίοδο αιχμής της πρόσφατης εποχής του λιωσίματος των παγετώνων (η οποία διαρκεί ακόμα), τα νερά του Ατλαντικού εισέρευσαν στη Μεσόγειο από τις πύλες του Γιβραλτάρ μετατρέποντας την περιοχή τους σε θάλασσα. Και αυτό συνέβη πολύ πριν από τους κατακλυσμούς του Δευκαλίωνα, του Δαρδάνου, του Ωγύγου, του Ξίσουθρου ή του Γιουσούντρα, και φυσικά του Νώε. Και μιλάμε για τους Μεσόγειους κατακλυσμούς, παραπλήσιους αλλά και μεγαλύτερους των ανάλογων της Μεσοποταμίας όταν τα νερά της φουσκωμένης θάλασσας εισέρευσαν κι εκεί περνώντας τα στενά του Άντεν. Αλλά ας δούμε τους ανθρώπους αυτούς καλύτερα.

Είναι Αιγαιοπελαγίτες, Στη Μεσόγειο, οι ιστορικοί δέχονται ότι ο πρώτος οργανωτικός πυρήνας ανθρώπων ήταν οι Πελασγοί, οι οποίοι θεωρούνται και οι πρώτοι ναυτικοί, κάτι σαν «πελαργοί της θάλασσας», όπως τους αναφέρει περίπου ο Ηρόδοτος, οι οποίοι είχαν βάση τους το πιο ρηχό Αιγαίο, με εκατοντάδες νησιά και βραχώδεις κορυφές να ξενερίζουνε. Εκεί, στις πιο απόκρημνες, κυριαρχούσαν τα μόνα ζώα που επιβίωναν πίνοντας θαλάσσιο νερό (κι επιβιώνουν ακόμα), τα άγρια κατσίκια του Αιγαίου, τα οποία έδωσαν το όνομα στη θάλασσα: Αιγαίο, τόπος των αιγών.

Σε κάποιον από τους κατακλυσμούς, ίσως τον πιο πρόσφατο και έντονο, μερικοί από τους πρωτανθρώπους αυτούς της Αιγιακής πολυνησίας κατευθύνθηκαν με τα πλοιάριά τους στην Πελ/νησο, όπου εγκαταστάθηκαν τελικά στις παρυφές του όρους Λύκαιον της Αρκαδίας, το οποίο ονόμασαν έτσι προφανώς από τους πολλούς λύκους που ζούσανε εκεί. Η γνωστή κοιλάδα του Ευρώτα που βρίσκεται νότια της Αρκαδίας (Σπάρτης) δεν υπήρχε, διότι γνωρίζουμε πως παλιά ήτανε βάλτος. Και καθώς διέξοδο δεν είχαν, διότι βόρεια ήταν ο φραγμός του επικίνδυνου Λύκειου βουνού, δυτικά ο πιο ψηλός Ταΰγετος και ανατολικά Πάρνων, βρέθηκαν περίπου εγκλωβισμένοι. Ανοιχτή πλευρά υπήρχε μόνο από εκεί που ήλθαν, νοτιοανατολικά όπου και προσορμίστηκαν, μια ημιπεδινή – ημιορεινή λουρίδα γης που ονομάστηκε Κυνόσουρα, η οποία ενώνει την Αρκαδία με τη θάλασσα νότια του Άργους.

Στις υπερώες του λύκειου βουνού που εγκαταστάθηκαν με τα κατσίκια τους, δημιούργησαν μια αμφίδρομη σχέση φύσης, ανθρώπου, κατσικιού και λύκου. Οι λύκοι θεωρήθηκαν ένα πνεύμα ισχυρό, τα αγριοκάτσικα ένα πνεύμα επιβιωτικό, και ο άνθρωπος τιθέμενος σαν ηθοποιός και θεατής, προσπαθούσε νε τεθεί επάλληλος της ψυχής του λύκου και του τράγου γενόμενος και θεατρώνης.

> Σύζευξη ανθρώπινης ψυχής και φύσης:

Η τελετή στη σπηλιά του λύκου που εκτελείται στο Αρκαδικό βουνό, στην οποία όποιος ξένος έμπαινε δεν ξαναέβγαινε[4] είναι παραπλήσια με τα τυπικά που ισχύουν στις τελετές μαγείας. Αποσκοπεί στη μετουσίωση αυτών που την εκτελούν στα φυσικά δεδομένα τα οποία εκδηλώνονται ακραία με το πνεύμα του λύκου (δύναμη) και του τράγου (αναπαραγωγή), πάνε δηλαδή να πάρουν κάποιες ιδιότητες από την ψυχή αυτών των ζώων. Η τελετουργία τους είναι μεταφυσική, θανάτου και μεταφοράς της ζωής με κραυγές λύκων, θυσία τράγου και σχεδόν ωμοφαγία όπου κυριαρχεί το αίμα.

Ως είθισται να συμβαίνει στις τελετές αυτές, εκτελείται βράδυ και ειδικά πανσέληνο, διότι σε πανσέληνο εξέρχονται τα υγρά του σώματος και υπάρχει ψυχική αναστάτωση από την έκκριση των ορμονών, ειδικά στο θήλυ αλλά και του ανταποκρινόμενου στον οίστρο της, άρρενος. Η εποχή αυτή είναι αρχές Φλεβάρη, αμέσως μετά τις Αλκυωνίδες μέρες, η πιο ασταθής εποχή, βρισκόμενη μεταξύ των μηνών που καλέστηκαν από τους Έλληνες, «Γαμηλιώνας» και «Ανθεστηριώνας». Την περίοδο αυτή η φύση έχει έξαρση, και είναι η εποχή του ζευγαρώματος που ουρλιάζουνε στις βουνοκορφές οι λύκοι.

Επειδή η ιεροτελεστία είναι επίκληση ψυχής, κρατούσε ίσως και 40 μέρες, όσες δηλαδή πιστεύουμε και σήμερα ότι διαρκεί η παραμονή της ψυχής του νεκρού σώματος στη γη, αλλά αυτό προέκυψε από τα τότε φυσικά δεδομένα της εποχής. Κατόπιν των ημερών αυτών άρχιζε η αναγέννηση μέσω της Άνοιξης όπου αναδύονται από τη γη τα πρώτα βλαστάρια, εποχή που ορίστηκε σε Δύση και Ανατολή ως η αρχή του καινούργιου χρόνου.

Η τελετουργία χαρακτηριζόταν λόγω του πλήρους φεγγαριού από οίστρο, «σεληνιασμό», που εκδηλωνόταν με μαιναδισμό, βελάσματα του τρομοκρατημένου ζώου προς θυσία που ήταν ο τράγος τα οποία καλέστηκαν «τράγου ωδή», ενώ συνυπήρχαν τύμπανα και γινόντουσαν γενετήσιες πράξεις «εν χορώ» που σημαίνει κινητικές διαδικασίες όλων μαζί στο χώρο. Η εορτή - θυσία έκλεινε με κάθεξη, μέθεξη και επωδό, όπου χρησιμοποιείτο για καθαρμό το γάλα της κατσίκας.

Το πνεύμα αναγέννησης της φύσης καλέστη «Παν» και παρουσιαζόταν με μορφή τράγου συμβολίζοντας την αναπαραγωγική ικανότητα, ενώ η διευρημένη του μορφή ελέχθη «Δίας» και παρουσιαζόταν με τα χαρακτηριστικά του λύκου. Ποιος ήταν πρωτεύων θεός, ο τραγοπόδαρος Πάνας ή ο Λύκειος Δίας είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Θα λέγαμε ότι ήταν δυο θεοί σε έναν, αλλά με τον άνθρωπο να συμπράττει με τον καθένα ξεχωριστά ως ζευγάρι δημιουργώντας μιαν ανθρωποκεντρική στη βάση της τριάδα, καθόσον μετείε σε αυτήν αθροιστικά κατά το ήμισυ. Αυτό, σημαίνει ότι θεός που κατά διαστήματα επικρατούσε έπαιρνε χροιά ανάλογη της φύσης και της θέσης του ανθρώπου.

Φύση, Θέση και Άνθρωπος, απετέλεσαν εδώ ένα μίγμα, στο οποίο ο άνθρωπος εδώ δεν εμφανιζόταν να είναι αποδέκτης του θεού αλλά συντελεστής και κοινωνός μαζί του. Αυτή είναι μια σημαντική ειδοποιός διαφορά σε σχέση με άλλες θρησκείες όπου ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως αποδέκτης του θεού.

>Επιδράσεις κι επεκτάσεις:

Οι Αρκάδες υπήρξαν από τους πρώτους πολιτιστικούς πυρήνες. Η καταγωγή τους λέχτηκε «Πελασγική», με στοιχεία εμφάνισης στην Ελλάδα πολύ πριν από τη λεγόμενη κάθοδο των τεσσάρων Ελληνικών φυλών (Ίωνες, Αχαιοί, Δωριείς και Αιολείς) που μάλλον είναι γλωσσική διάκριση παρά εθνολογική ταυτότητα - καταγωγή. Οι Πελασγοί θεωρούνται πελαγίσιοι, αυτόχθονες, έμποροι και ναυτικοί. Βάσει αυτού, στις δύσκολες στιγμές τους γινόντουσαν οικιστές των ηπειρωτικών παραλίων του απέναντι Αιγαίου και δη των Νότιο-Δυτικών. Το ταξίδι σε ΝΔ κατεύθυνση σε κρίσιμες στιγμές βόλευε λόγω των συχνών ΒΑ ανέμων που επικρατούνε (ταξίδι πρίμα). Μια περιοχή την οποία εποίκισαν τουλάχιστον σε ικανό αριθμό, ήταν η Πελ/νησος όπου έφτιαξαν την πρώτη θεωρούμενη πόλη στον κόσμο, τη Λυκόσουρα[5].

Μετά την Αρκαδία, οι Πελασγο-Αρκάδες επεκτάθηκαν στη Σικελία. Η Σικελία θεωρείται πρωτοαποικισμένη από Αρκάδες. Κατόπιν της Σικελίας (όπως επεκτάθηκαν από την Πελ/νησο στην ηπειρωτική Ελλάδα και ευρύτερα), επεκτάθηκαν προς την Αδριατική και τη Τυρρηνική θάλασσα. Στην Αδριατική, ένθεν κακείθεν (στα ανατολικά και δυτικά παράλια) έφτιαχναν πόλεις σε υψώματα που τις ονόμαζαν «Άλβ(φ)α Λόνκα» (σχετ. πρώτος λόγγος). Μια τέτοια Άlba Longa έδωσε και το όνομα στην Αλβανία, καθώς και σε πόλεις της Ιταλίας, ερχόμενοι οι Πελασγοί σε επιμειξία με όποιους υπήρχαν εκεί. Με την επέκτασή τους στην Τυρρηνική θάλασσα δημιούργησαν μια γνωστή Άλ(β)φα Λόγκα, δηλαδή πρώτη πόλη σε ύψωμα, σε μια περιοχή η οποία σε συνασπισμό με τα άλλα υψώματα δημιούργησε την επτάλοφη Ρώμη.

>Λουπερκάλια:

Είναι αποδεκτό και από τους Λατίνους συγγραφείς ότι η Ρώμη εποικίστηκε πρώτα από τον Αρκάδα Εύανδρο, ο οποίος εγκαταστάθηκε σε ένα λόφο που ονομάστηκε «Παλατίνος», είτε από τη λέξη Παλλάς-τιον είτε από το όνομα του γιού του, Πάλλαντα[6]. Ο Εύανδρος, ως τιμώμενο πρόσωπο που προκύπτει ότι ήταν, προσδιορίστηκε ως ένα είδος «βασιλέα» που σήμαινε μαζί και ιερεύς[7]. Η βάση του πολιτισμού που έλευσε εκεί (βασιλεύς αυτό σημαίνει, βάση και έλευση) μετέφερε στους κατοίκους εκτός από την Αρκαδική διάλεκτο η οποία αναμείχθηκε με τη ντόπια (αργότερα προέκυψε και μια δεύτερη που εισέδυσε, η Ευβοϊκή) και τις ιερατικές συνήθεις της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Η βασική εορτή που μεταφέρθη ήταν της γονιμότητας και της αναπαραγωγής του Δία Λύκειου και τραγίσιου Πάνα (λατινιστί Φαύνος) η οποία ονομάστηκε Λουπερκάλια (από το Λούπους = λύκος+καλώ), επομένως η λέξη σημαίνει «Λύκειο κάλεσμα».

Η τελετουργία των Λουπερκαλίων γινόταν σε γνωστή σπηλιά που υπάρχει ακόμα στον Παλατίνο λόφο, και ήταν σύμφωνη με τις συνήθειες των παλαιών Αρκάδων, με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις. Υπήρχε βάψιμο στο κούτελο των πιστών με αίμα του τράγου, θυσία κατσικιού ή τράγου αλλά και θάνατος ενός σκύλου (ως συγγενή του λύκου), όπως και ο σχετικός οιστρικός σεληνιασμός – διονυσιασμός με βακχικό ερωτισμό, και στο τέλος εκτελείτο ο εξαγνισμός και σβύσιμο του αίματος στο κούτελο των μυημένων με μαλλί βουτηγμένο σε γάλα.

Κατά τη θυσία ακούγονταν οι κλασικές κραυγές μίμησης του λύκου, και μετά το θάνατο του τράγου αφαιρείτο το τομάρι και το φόραγε ο ιερεύς ο οποίος στο πέρας της τελετής το έσκιζε σε λουρίδες - ταινίες που χρησίμευαν ως τάλισμαν (σύμβολο με μαγικές ιδιότητες) αναπαραγωγής, τις οποίες έπαιρναν 12 άτομα (6 νέοι και 6 νέες) που ήταν σε ηλικία τεκνοποίησης. Κατόπιν οι πιστοί ξεχυνόντουσαν έξω από τη σπηλιά, κραυγάζοντας, ημίγυμνοι, φοβερίζοντας και πετώντας σαν μαστίγιο τις λουρίδες με το τραγίσιο δέρμα σε όποιον εύρισκαν, χρησιμοποιώντας τις ως σύμβολο σεξισμού. Απο εκεί κρατούν οι πολύχρωμες κορδέλες στην κορυφή του στύλου που τις πιάνουν και χορεύουν οι νέοι και οι νέες (γαϊτανάκι), ο οποίος στύλος αναπαριστά το φαλλό, ενώ οι κορδέλες κατά μια φροϋδική προσέγγιση δεν απέχουν από το να αντιπροσωπεύουν το σπέρμα (και η ανταπόκριση - χαρτοπόλεμος, παραπλήσιο σχετικό).

Γνωρίζουμε πως τη γιορτή αυτή εκτελούντο ως και όργια. Ένας μέγας λουπερκαλιστής, πριν αυτά καταργηθούν ως δεισιδαιμονικά και άσεμνα αλλά και επανέλθουν με τη σημερινή γνωστή «αποκριάτικη» χροιά τους, γνωρίζουμε πως υπήρξε ο Μάρκος Αντώνιος. Ο Σαίξπηρ θέλει λουπερκαλιστή και τον Ιούλιο Καίσαρα.

Το θέμα όμως δεν είναι ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν ενταγμένος στο πνεύμα του καλέσματος των λύκων ή μέχρι που φτάνουν αυτές οι συνήθειες με την όποια τους χροιά, όσο ότι τα Αρκαδικά αυτά δρώμενα που μεταφέρθηκαν στην Ιταλία έδωσαν τη βάση του μύθου της ανατροφής των θεωρούμενων δημιουργών της Ρώμης, Ρωμύλου και Ρέμου. Ο Ρωμύλος αποδείχτηκε πιο «λύκειος» από τον δίδυμο αδελφό του Ρέμο και κατέληξε αυτός ο ιδρυτής της Ρώμης. Μιας πόλης - Ρώμης, λεκτικά και ιδεολογικά Ελληνικής, καθώς σχετίζεται με τη δυναμική ικανότητα (ρώμη) εκ του γάλακτος μιας λύκαινας με βάσεις αρκαδικές, την οποία βύζαξαν τα δίδυμα παιδιά, Ρέμος και Ρωμύλος, σαν να ήτανε κατσίκα. Οι παραδόσεις δημιουργούν οπωσδήποτε κατεύθυνση του ανθρώπου.

>Δεύτερος και τρίτος Διόνυσος:

Το έθιμο αυτό, της μετουσίωσης της ανθρώπινης ψυχής σε αυτή του λύκου και του τράγου, οι Αρκάδες δεν το μετέφεραν μόνο στην Ιταλία αλλά και στην Ασία και την Αφρική, όπου ως Διόνυσος επανερχόταν. Κατά τον τρόπο αυτό βλέπουμε τους απόγονους του πρώτου Διόνυσου να επιστρέφουν έχοντας στο πλάι τους αντί για το λύκο τα εκάστοτε τοπικά δυνατά θηρία, αλλά πάντα υπήρχε σταθερό το σύμβολο του τράγου. Δηλαδή, πότε τον Διόνυσο τον βλέπουμε με λιοντάρι, πότε με τίγρη ή λεοπάρδαλη. Και η μορφή του θεού, καθώς ο κόσμος άλλαζε, άλλαζε και αυτή επίσης, οπότε την αντικρίζουμε όλο πιο ανθρώπινη κι εξευγενισμένη.

Αλλά, ενώ ο πατέρας του Διόνυσου παραμένει ο αυτός (ο Δίας), προκύπτουν διαφορετικές μητέρες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ένα σημείο που παραπέμπει στο ότι, ενώ το αρσενικό στοιχείο διατηρείται κατά βάση το ίδιο, το θηλυκό υφίσταται μεταμορφώσεις (Οβιδιακές). Κι έτσι, ο πρώτος Διόνυσος, ο σχεδόν θεός (γιατί «θεός» για τη μητέρα παραμένει στα λόγια ο πατέρας) τον βλέπουμε να απαντάται ως Δεύτερος Διόνυσος, παιδί του Δία και της Δήμητρας (γήινος), και αργότερα ως Τρίτος Διόνυσος, παιδί του Δία και της Σεμέλης (ανθρώπινος), έχοντας αντί για αίμα σύμβολο στο κούτελο το στεφάνι από τον οίνο της ζωής.

Κάποτε, είχα γράψει πως όταν αλλάζουν οι άνθρωποι αλλάζουν και οι θεοί που ισχύει και αντιθέτως, εδώ όμως προκύπτει πως φορέας αυτής της αλλαγής είναι η γυναίκα.

Ασχέτως της θηλυκής βάσης της φύσης, τα παιδιά του Διονύσου πρέπει να έφτασαν και στη Μαιώτιδα λίμνη και σε ένα κλάδο των υπερβορείων που καλέστηκαν Σκυθο-Γότθοι (Γερμανικό φύλο), διότι όταν αυτοί εισέβαλλαν στην Ευρώπη (πολύ πριν από τον Αλάριχο) είχαν γνώση το τι συμβαίνει εκεί, προφανώς από τους Ίωνες εποικιστές τους. Η κάθοδος των Έρουλων, τους οποίους οι Έλληνες τους είπαν Έλουρους (διότι επιτίθεντο κατά ζευγάρια, ένας έφιππος και ένας πιασμένος από τη σέλα σαν ελουροειδές), και αναχαιτίστηκαν από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β΄ τον επονομασθέντα εξ αυτού του λόγου «Γοτθικό», θα λέγαμε ότι ήταν μια σύγκρουση λύκων, μεταξύ των πιο αγρίων του βορρά και αυτών που είχαν γίνει λυκόσκυλα στο νότο. Τότε εμφανίζεται και ο «Άγιος Βαλεντίνος» τον οποίο όπως λέγεται θανάτωσε ο Κλαύδιος Β΄, διότι πάντρευε τους χριστιανούς, πράγμα που δημιουργούσε μια φάλαγγα αντιρρησιών συνείδησης στον κρίσιμο αυτό πόλεμο της Ρώμης.

Αλλά ας μην πάμε ακόμη εκεί αν δεν περάσουμε πρώτα από κάποιους άλλους «λύκους» που σχετίζονται τοπικά και στενά με τους Αρκάδες, διαμορφώνοντας τη βάση ενός άλλου Διονύσου, Απολλώνιου και Λύκειου, κρατώντας αυστηρά κάποιες δισυπόστατες αλλά συγκεκριμένες παραδόσεις. Την αρχή των λύκων της Αρκαδίας και ενός νέου Διόνυσου που πρέσβευε το μαντείο των Δελφών. Αυτοί είναι οι Λακεδαιμόνιοι.

>Οι εντολές των νέων λύκων:

Οι Λακεδαιμόνιοι στην καταγωγή θεωρούνται Δωριείς, λέξη όμως που σημαίνει και άνθρωπος των δασών, κάτι σαν ξυλοκόπος (βλ. δούρειος ή δούρος ίππος = ξύλινο άλογο). Η περιοχή της Λακεδαίμονας ήταν παλιότερα γνωστή και ως Λυκαεδαίμων ή Λυκαονία. Οι Λακεδαιμόνιοι ή Λυκ(α)εδαιμόνιοι πήραν το όνομα τους από την λάκα της κοιλάδας του Πάρνωνα και το Ταΰγετου (όπου ρέει ο Ευρώτας), έχοντας οροφή την Αρκαδία με πρόσθετο το «δαίμων». Αλλά ποιο δαιμόνιο αναζητούσαν;

Αναζητούσαν το δαιμόνιο των λύκων. Ο μυθικός νομοθέτης τους, Λυκούργος, σημαίνει «αυτός που φτιάχνει λύκους» και οι εντολές που άφησε στους Λάκωνες παραπέμπουν σε συνήθειες λύκων. Οι Σπαρτιάτες ήταν μια εξαναγκαστική κοινωνία και καθώς οι νόμοι του Λυκούργου είχαν επικυρωθεί από το Δελφικό ιερατείο του θεού Απόλλωνα, παραπέμπουν και σε μιαν άλλη σύμμειξη άνθρωπου και λύκου. Γιορτή τους είχανε τα Λύκεια, κοιμόντουσαν σαν τους λύκους στα καλάμια, τρώγανε ελάχιστα βρασμένο κρέας με αίμα και κρασί που είχε γίνει ξύδι (μέλαινας ζωμός), την πανσέληνο την είχαν ιερή, και γενικά ακολουθούσαν τις ολιγαρκείς συνήθειες των λύκων. Ορκιζόντουσαν ότι θα εφαρμόσουν αυτές τις ρητές εντολές (μεγάλη Ρήτρα) που τους άφησε ο μυστηριώδης νομοθέτης τους, και ως τήρηση του όρκου τους αυτού ξύριζαν το μουστάκι τους, οι δε νέοι για να πάρουν το βάπτισμα του αίματος εξαπολύοντο μια φορά το χρόνο σε μικρές αγέλες για να σκοτώσουν σωματώδεις δούλους. Παρά ταύτα σε αυτές τις λύκαινες αρχές συνυπήρχαν και σπάνιες ανθρώπινες δοξασίες, όπως ο απαράβατος σεβασμός στους νόμους και ο υπέρμετρος ανάλογος στους γέροντες, στις γυναίκες και στα παιδιά.

Συνδετικός κρίκος με τους Αρκάδες (ίσως και ο Λυκούργος να ήταν ένας από αυτούς) υπήρξε όμως ένα υπαρκτό πρόσωπο, ο Πελασγός βασιλιάς της Αρκαδίας Λέλεγας, ο οποίος θεωρείται και γεννήτορας του κλάδου των Σπαρτιατών βασιλέων.

Τι συνέβη με την πάροδο των εποχών στη Λυκαονία, την αρχαία Αρκαδία επονομασθείσα Λακεδαιμονία και δευτερευόντως ή και τριτευόντως «Δωρίδα», είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Μια εκδοχή είναι πως μετά από τη λειψανδρία που δημιούργησε στην Πελ/νησο η εκστρατεία των ιπποτρόφων πολεμιστών του κάμπου (Αχαιοί) στην Τροία, κατέβηκαν στα μέρη τους οι βουνίσιοι (βλ. ενδεικτικά, Αίγιστος - κυρίαρχος της αίγας, μεγαλοτσοπάνης). Τότε εμφανίζονται οι Δωριείς ως συνέχεια των Αχαιών και εγκαθίστανται στην κοιλάδα του Ευρώτα ερχόμενοι απο τις δασώδεις περιοχές της Βοιωτίας, του Ολύμπου, ακόμη και της Πίνδου (Μακενδοί-Μακεδόνες). Είναι η λεγόμενη «κάθοδος των Ηρακλειδών» αλλά προκύπτει εν μέρει και η επαναφορά τους.

Το γνωρίζω ότι επεκτάθηκα, αλλά με παρασέρνει ο Διόνυσος της εισδοχής σε Παν το οποίο περιέχει οπωροφόρο μύρο, εννοώ στον ιστό της ιστορίας, που οι γερές και μεταξωτές ίνες του είναι κυκλικά διαπλεκόμενες και χαοτικά πλεγμένες. Κατευθύνομαι όμως πιστεύω, με ελάχιστη απόκλιση, στο κέντρο, στη σκοτεινή πηγή της μυστηριώδους θηλυκής υφάντρας.

>Άγιος Βαλεντίνος. Ποιός Άγιος και ποιός Βαλεντίνος;

Να πάμε όμως τώρα στο φίλο μας, τον Άγιο Βαλεντίνο, τον οποίο είδαμε επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου του Β΄ του «Γοτθικού». Κατ αρχήν, οι ενδείξεις είναι ότι Άγιος με το όνομα Βαλεντίνος, δεν υπάρχει, ούτε και υπήρξε ανάλογος μοναχός. Το όνομά του δεν είναι καν όνομα. Πιθανόν να υπήρξαν κάποιοι που πάντρευαν τους βρισκόμενους σε διωγμό από τους Ρωμαίους, χριστιανούς που κάποιους των οποίων ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος Β΄ τους θανάτωσε γιατί ήταν αρνητές συνείδησης του Ελληνο-ρωμαϊκού κατεστημένου, αλλά το όνομα «Βαλεντίνος» είναι τίτλος τιμής Ασσυριο-βαβυλώνιας καταγωγής που σημαίνει «Άρχων της καρδιάς» (ρίζα το Βάαλ).

Ως «Άγιος» ο «Βαλεντίνος» ορίστηκε αυθαίρετα από τον Πάπα Γελάσιο, 250 περίπου χρόνια αργότερα, όταν είχε εδραιωθεί στη Ρώμη ο Χριστιανισμός. Ο πάπας Γελάσιος όμως μας γέλασε, ο «Άγιος» των ερωτευμένων προκύπτει μια απάτη. Κι επειδή η γιορτή του Βαλεντίνου πήρε μεγάλη έκταση σε Ανατολή και Δύση, και η προσπάθεια να ενταχθεί σε αυτήν ο επίσκοπος του Τέρνι «Βαλεντίνος» απέτυχε (μαρτύρησε νωρίτερα, επί Μάρκου Αυρήλιου πέραν ότι θεωρείται προστάτης των επιληπτικών), η παπική εκκλησία για να μη εκτεθεί, καθώς τον Άγιο αναζητούσανε και Άγιο δεν βρήσκαν, ο πάπας Παύλος ο VI αναγκάστηκε το 1969 και τον διέγραψε οριστικά από τα κατάστιχα των χριστιανών αγίων. Ο Βαλεντίνος δεν υπήρξε.

Ο Βαλεντίνος όμως είναι υπαρκτός μέσα μας και προκύπτει βασικά Αρκάδιος, καθώς αποτελεί μια σημειολογική μεταφορά των Λουπερκαλίων του πρώτου Διόνυσου, παιδί του Δια και της Περσεφόνης. Η γιορτή του είναι γιορτή της ψυχής, άσχετα αν προκύπτει της καρδιάς. Η γιορτή αυτή της ψυχής ορίστηκε της αγάπης, αλλά δεν πειράζει, η ψυχή και η καρδιά βρίσκονται κοντά, απέχουν όσο η πρώτη πανσέληνος του Φεβρουαρίου από τις 14 του ίδιου μήνα, η τραγικότητα θα καταλήξει όταν η ψυχή πάει στο κεφάλι. Η εορτή του Αγίου Βαλεντίνου βρήκε πρόσφορο έδαφος διότι τα Λουπερκάλια και οι Διονυσιακές γιορτές είχαν καταργηθεί αλλά παρέμεναν υπαρκτά και ανακλήσιμα στη γονιδιακή δεξαμενή μας.

Το ερώτημα όμως που δημιουργείται, είναι: πρέπει να διαγραφτούν οι παραδόσεις, τα μηνύματα μιας ψυχής που είναι αγνή και λύκαινα, της ζωής η οποία είναι ένα θέατρο, μια διαδρομή αίματος και γάλακτος κι ένα γαϊτανάκι; Πρέπει τούτου να πετάξουμε στα αζήτητα τα μηνύματα της Κυβέλης με τον Άττη, της Σεμίραμης με τον Νεμρώδ, της Ίσιδας με τον Όσιρι, του Ορφέα με την Ευρυδίκη ή ακόμα του Απόλλωνα με τον Υάκινθο; Ο Φρόιντ έγινε μεγάλος αποσυμβολίζοντας ένα μύθο, του Οιδίποδα, στην Ελληνική παραβολική ζωή υπάρχει φαί για δέκα Φρόιντ (λόγου χάριν, των Διόσκουρων όπου ego και alter ego είναι ταυτοπροσωπία). Και, το τελικό ερώτημα είναι: πρέπει να μη βλέπουμε ότι ως σύγχρονοι άνθρωποι είμαστε στο νεκροκρέβατο της ιστορίας, στολισμένοι με τα αγριολούλουδα του επιτάφιου μιας ψυχής που όλο πιο αγνή και όλο πιο αχνή αναγεννάται, διατηρώντας κάτι που μόνο γι αυτό αξίζει να ζει κανείς, τον Έρωτα; Τον Έρωτα μέσα από του τράγου την ωδή και το ουρλιαχτό του λύκου;

>Την πανσέληνο του Γαμηλιώνα /Ανθεστηριώνα ή στις 14 Φλεβάρη:

Κάθε πρώτη πανσέληνο του μηνός Φεβρουαρίου, όπου η ευκολία μας την έκανε 14 του μήνα, κοιτάξτε στα Αρκαδικά βουνά, κοιτάξτε μέσα σας, κοιτάξτε κι εκεί πάνω. Έρχεται ξανά η Άνοιξη. Ένας νέος Διόνυσος, και μαζί του ο διθύραμβος, μέσα από έναν Έρωτα μιας ψυχής που είναι αγνή και λύκαινα, το βράδυ αυτό γεννιέται. Αν θέλετε, πιστέψτε το: Ένα πρωί, στις 14 αυτού του μήνα, το ένοιωσα κι εγώ αυτό, κοιτώντας δυο μάτια.

[..] Σημειώσεις – Επεξηγηματικά

[1] Η έρευνα της ιστορίας ξεκινάει από τη γλώσσα. Τα αρχαιολογικά ευρήματα προκύπτουν βιοψία.

[2] Διόνυσος ο Πρώτος΄: Λίμπιντος, Ψυχή και Έρως. Γιατί η μάνα υποχθόνια; Έχετε σκεφτεί «πόσοι Σωκράτες, Πλάτωνες, Αριστοτέληδες κι εκατομμύρια λαού χάνονται μέσα στα αίμα του υμέναιου στης νυφικής παστράδας το κρεβάτι ή πετάγονται τυλιγμένοι σ’ ένα νάυλον μέσα σ’ ένα καλαθάκι…», όπως λέει μια φίλη μου ποιήτρια, Κυβελική.

[3] Βράχμα, Βισνού και Σίβα. Γέννηση, Διατήρηση και Καταστροφή. Τρία πρόσωπα του θεού σε ένα.

[4] Το γιατί ο ξένος δεν ξανάβγαινε, αναζητείστε το σε καλές εγκυκλοπαίδειες ή στα Αρκαδικά του Παυσανία, Θεόφραστο, Πορφύριο και Πλάτωνα.

[5] Λυκόσουρα: Ο Παυσανίας την αναφέρει ως την πρώτη πόλη στον κόσμο. Τα ερείπιά της βρίσκονται στις παρυφές του όρους Λύκαιον της Αρκαδίας (κοντά στη Μεγαλόπολη). Ιδρυτής της αναφέρεται ο Πελασγός Λυκάων. Λέγεται πως κτίστηκε το 8-10.000 π.Χ. Αν πράγματι αληθεύει αυτό, αλλάζει πρότυπα της ιστορίας.

[6] Βιργίλιος, Παυσανίας, Λίβυος, Διονύσιος, κ.α. Αναφέρεται πως όταν ο Αινείας εγκαταστάθηκε στην Άλβα Λόνγκα (Νότια της Ρώμης) βρήκε ήδη εγκατεστημένους εκεί που πίστευαν στον Ηρακλή. «Κι εγώ στην Αρκαδία ανήκω», αναφώνησε ένας σημαντικός λατίνος ζωγράφος, ο Νικολά Πουσέν. Δείτε τους πίνακές του.

[7] Φρέιζερ, «Ο Χρυσός Κλώνος». Κλασική εθνολογική και λαογραφική μελέτη για τη μαγεία και τη θρησκεία. Ανθρωπολόγος, Ελληνιστής.

Το υπέροχο Μελισόχορτο!

2012-02-13T22:11:00.000+02:00

Γράφει η Κασσάνδρα

Το μελισσόχορτο (ή μελισσοβότανο,) είναι πολυετές, ποώδες φυτό με ξεχωριστό άρωμα που ανήκει στην οικογένεια της μέντας και ευδοκιμεί στη Μεσόγειο και την Ασία. Φέρει διακλαδιζομενο στέλεχος που φτάνει σε ύψος το μισό μέτρο, φύλλα ανοιχτοπράσινα, ωοειδή , και μικρά άνθη που ανθίζουν το καλοκαίρι.
Το μελισσόχορτο αγαπά τα ημισκιερά, καλά αρδευόμενα εδάφη και καλλιεργείται για μελισσοκομικούς αλλά και φαρμακευτικούς σκοπούς.
Θεωρείται το φυτό της μακροζωίας, καθώς δίνει ευεξία και ζωντάνια στον οργανισμό.
Εχει αντιβιοτικές ιδιότητες και καταπολεμά διάφορα βακτήρια (όπως ο στρεπτόκοκκος) , ενώ θεραπεύει το στοματικό έρπητα.
Λόγω των αναισθητικών του ιδιοτήτων ανακουφίζει από τους πόνους των πληγών και των τραυμάτων.
Ως κατάπλασμα, δρα αποτελεσματικά κατά των δηγμάτων και των τσιμπημάτων των δηλητηριωδών εντόμων και κατά των αρθριτικών πόνων.
Ως αφέψημα (10 γραμμάρια των ανθισμένων φύλλων του σε 1 κιλό νερό), είναι ευεργετικό για τις νευρικές ανωμαλίες και τους πόνους της δυσεντερίας.
Είναι διεγερτική, τονωτική και εφιδρωτική.
Κατά-πραΰνει τους κοιλόπονους, μειώνει τα εντερικά αέρια, τον πονόδοντο, τη δυσπεψία και την αϋπνία.
Δροσίζει την αναπνοή και βελτιώνει την καρδιακή λειτουργία.
Ρυθμίζει και διευκολύνει την πεπτική διαδικασία, ενώ απαλλάσσει από τους
πόνους της εμμήνου ρύσης, από τους γαστρικούς σπασμούς και τις στομαχικές
διαταραχές.
Λειτουργεί θεραπευτικά στα κρυολογήματα, τους πονοκεφάλους, τη βρογχίτιδα,
τη ναυτία, την ανησυχία και τη μελαγχολία.
Τα χρήσιμα μέρη του μελισσόχορτου είναι τα φρέσκα φύλλα της που συλλέγονται λίγο πριν την ανθοφορία, από τα οποία παράγεται ρόφημα για μετά το γεύμα επειδή διευκολύνουν την πέψη καί ανακουφίζουν από το φούσκωμα καί τους κολικούς.
Τα έλαια της, ιδίως η ευγενόλη, δρουν ως ανπσπασμωδικά. Οι αρωματοθεραπευτές καί οι βοτανολόγοι χρησιμοποιούν το αποσταγμένο έλαιο του φυτού σε μασάζ.
Από τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι οι εμμηναγωγές ιδιότητες της καί η ανακούφιση από τους πόνους της περιόδου. Τα ζεστά εκχυλίσματα του μέλισσοχορτου είναι εφιδρωτικά και δρουν κατά τον κρυολογημάτων επίσης διαθέτουν αντιβακτηριακές ιδιότητες είναι βότανο ακίνδυνο για τα παιδιά όταν το χρησιμοποιούμε ως αφέψημα είναι προτιμότερο να είναι φρέσκο η καταψυγμένο γιατί κατά την διάρκεια της αποξήρανσης εξαφανίζονται τα αιθέρια έλαια
Θεωρείται ως το βότανο της μακροζωίας καθώς είναι πολύ ωφέλιμο για την καρδιά

Βρέθηκε το θέατρο της αρχαίας Πύρρας;

2012-02-11T15:00:00.000+02:00

Τα θέατρα αποτελούσαν βασική προσφορά των αρχαίων ελληνικών πόλεων προς τους πολίτες τους, χώρους όχι μόνο ψυχαγωγίας αλλά και πολιτικής ωρίμανσης. Σκεφτείτε την παράσταση της αρχαίας τραγωδίας (Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης, Μένανδρος και άλλες) και την κριτική μαζί με τα διαχρονικά μηνύματα που άφηνε να διαχέεται στους θεατές, μέσα στο μαγευτικό περίγυρο.
Στις αιολικές πόλεις της Λέσβου, μέχρι στιγμής είναι γνωστή η ύπαρξη μόνον του θεάτρου της Μυτιλήνης. Δεν αναφέρεται η εντόπιση έστω και της πιθανής θέσης άλλου θεατρικού χώρου.
Η αρχαία Πύρρα, μία από τις έξι αρχαίες πόλεις της Λέσβου, καταλαμβάνει το χώρο της σημερινής Αχλαδερής. Η πόλη ήταν χτισμένη επάνω στο φύσει οχυρό ύψωμα νοτίως της εκβολής του Βούβαρη. Το τείχος έζωνε περιμετρικά το χείλος του βράχου, είχε τρεις πύλες, το αρχαίο λιμάνι με τους νεώσοικους βρισκόταν στην εκβολή του ποταμού και στη νότια πλαγιά, κάτω από το βράχο, ήταν κτισμένο το Προάστιο. Οι λιμενικές εγκαταστάσεις στη ΝΔ γωνία θεωρούνται μεταγενέστερες, μετά την υποτιθέμενη καταστροφή της τειχισμένης πόλης (ακρόπολης) από σεισμό, πιθανόν το 2ο π.Χ. αι., και της «επιβίωσης» του Προαστίου.
Ένα αψιδωτό κτήριο στη ΝΔ γωνία της πόλης θεωρείται ιερό των Γεωμετρικών Χρόνων που συνεχίζεται η ύπαρξή του στα Αρχαϊκά Χρόνια (Böhlau). Η νεκρόπολη εντοπίστηκε στη ΒΑ πλαγιά του Γενιάτη Λόφου (κτήρια Αχλαδερής). Τα όστρακα των αγγείων και οι τάφοι (ένας πρωτογεωμετρικός) δείχνουν την ύπαρξη της πόλης από τα πρωτογεωμετρικά χρόνια. Όμως θεωρείται βέβαιο ότι προϋπήρξε στρώμα της Ύστερης Χαλκοκρατίας (μυκηναϊκό - Buchhoz).

To Θέατρο
Εδώ και αρκετό καιρό, ο Μάκης Παυλέλλης είχε εντοπίσει εδώλια θεάτρου μέσα στο χώρο του Προαστίου της αρχαίας πόλης. Στις 29 του περασμένου Ιανουαρίου (2012) επισκεφτήκαμε μαζί το χώρο. Πραγματικά, στη νότια πλευρά του βράχου της ακρόπολης, σε (τεχνητό;) κοίλωμά του, ακριβώς πίσω από τη νότια βραχώδη προβολή της μεγάλης ανατολικής πύλης, υπάρχουν λαξευμένα στο βράχο τα εδώλια του θεάτρου.
Στο υψηλότερο σημείο διακρίνονται αρκετές σειρές, ενώ χαμηλότερα προβάλλουν διάσπαρτα μέσα από το έδαφος του ελαιώνα. Η φορά του δείχνει τη «διαμόρφωση του κοίλου» και, όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο κ. Παυλέλλης, διατηρούνται δύο επιχωματώσεις εκατέρωθεν για την κατασκευή του.
Η Ορχήστρα θα βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο του ελαιώνα. Όλα αυτά βέβαια περιμένουν την ανασκαφική επιβεβαίωση από την Κ’ Εφορεία Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων. Πιθανόν, αρχικά, και μόνο η απομάκρυνση θάμνων από την περιοχή να έκαμε ορατά τα εδώλια.

arxaiologia.gr

Εμπρός, Μάκης Αξιώτης, 08/02/2012

Ο «Έφηβος των Αντικυθήρων»

2012-02-08T21:14:00.000+02:00

Υλικό: Χαλκός
Διαστάσεις: Ύψ. 1,96 μ.
Προέλευση: Ναυάγιο Αντικυθήρων. Από την ανέλκυση των ετών 1900-1901
Χρονολόγηση: Περί τα 340-330 π.Χ.
Χώρος έκθεσης: Αίθουσα 28, αρ. ευρ.: Χ 13396

Συμπληρώσεις έχουν γίνει στη βάση του λαιμού, στον αριστερό ώμο, στην περιοχή του θώρακα, του υπογαστρίου και στο άνω μέρος των γλουτών. Επιδιόρθωση έχει γίνει στον εξωτερικό αστράγαλο του αριστερού σκέλους. Λείπουν τα αντικείμενα που έφερε κάποτε στα χέρια και οι άλλοτε ένθετες ίριδες των ματιών.

Το άγαλμα συγκολλήθηκε για πρώτη φορά το 1901 από τον Έλληνα γλύπτη Π. Καλούδη. Μία δεύτερη ανεπιτυχής προσπάθεια έγινε το 1902 από τον Γάλλο γλύπτη Αl. Andre. Το τελικό αποτέλεσμα της ανασύστασής του οφείλεται σε ομάδα ειδικών, στην οποία συμμετείχαν οι γλύπτες Α. Παναγιωτάκης και συμβουλευτικά ο Ν. Περαντινός, ο αρχιτεχνίτης Ι. Μπάκουλης, ο ζωγράφοςΑ. Κοντόπουλος και ο χημικός Β. Ζήσης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η εργασία, που διήρκεσε από το1947 έως το 1953, ήταν υπό την εποπτεία και τη συνεχή καθοδήγηση του τότε διευθυντή του Μουσείου, Χρ. Καρούζου.

Κατά την ανασύστασή του διαπιστώθηκε, από τις υπάρχουσες «ραφές», ότι το άγαλμα κατασκευάστηκε με την έμμεση μέθοδο χύτευσης από 12 χωριστά τμήματα. Τα ένθετα, από διαφορετικά υλικά, μέρη (βολβοί και ίριδες των ματιών, βλεφαρίδες από μετάλλινα ελάσματα, χείλη και θηλές στήθους από κοκκινόχρωμο κράμα καθαρότερου χαλκού, δόντια από μετάλλινα ελάσματα) τοποθετήθηκαν πριν από τη συγκόλληση των χωριστά χυμένων τμημάτων.

Ο νεαρός, γυμνός άνδρας παριστάνεται όρθιος, κατενώπιον. Στηρίζεται με ολόκληρο το πέλμα στο αριστερό σκέλος, ενώ το δεξί, λυγισμένο στο γόνατο, φέρεται λοξά προς τα δεξιά και πίσω ακουμπώντας με τα δύο εσωτερικά ακροδάχτυλα στο έδαφος. Ανασηκώνει και προβάλλει διαγώνια το δεξί χέρι, ενώ έχει το αριστερό, χαμηλωμένο, χαλαρό, αρκετά κοντά στο σώμα. Στρέφει έντονα την κεφαλή προς την πλευρά του άνετου σκέλους, χωρίς να επικεντρώνει το βλέμμα προς το αντικείμενο που έφερε κάποτε στο δεξί χέρι. Η κοντή κόμη οργανώνεται σε κυματοειδείς αλληλοκαλυπτόμενους βοστρύχους, αποδοσμένους με ιδιαίτερη λεπτομέρεια και πλαστικότητα.

Ο «Έφηβος των Αντικυθήρων» έχει ερμηνευτεί κατά καιρούς ως Απόλλωνας, «Λόγιος» Ερμής που κρατά κηρύκειο και ρητορεύει, Ηρακλής με ρόπαλο ή λεοντή, νικητής αθλητής που φέρει ως έπαθλο σφαιρικό ληκύθιο, σφαίρα, στεφάνι, φιάλη ή μήλο. έχει μάλιστα θεωρηθεί ακόμη και επιτύμβιο άγαλμα νέου.

Η πλειοψηφία των μελετητών διχάζεται ανάμεσα σε δύο επικρατέστερες απόψεις. Η πρώτη, που διατυπώθηκε αρχικά από τον Ι. Σβορώνο, ταυτίζει τη μορφή με τον Αργείο ήρωα Περσέα, που επιδείκνυε με το δεξί χέρι την κεφαλή της Μέδουσας Γοργούς, κρατώντας τη από τα μαλλιά, ενώ στο άλλο θα κρατούσε τη χαλύβδινη άρπη με την οποία την αποκεφάλισε. Η ερμηνεία αυτή βασίστηκε σε ανάλογες παραστάσεις σε αγγεία, αλλά κυρίως σε νομίσματα και δακτυλιόλιθους του Άργους των ρωμαϊκών χρόνων. Απουσιάζουν, ωστόσο, από το γλυπτό απαραίτητα προσδιοριστικά στοιχεία, όπως η χλαμύδα, τα φτερωτά σανδάλια και η μαγική κυνή του Άδη, που καθιστούσε τον ήρωα αόρατο.

Η δεύτερη άποψη, που διατυπώθηκε αρχικά από τον Β. Στάη, ταυτίζει τον Έφηβο με τον Τρώα πρίγκηπα Πάρη, που κρατούσε στο προτεταμένο δεξί χέρι το μήλον της Έριδος και στο αριστερό το τόξο-σύμβολο του φόνου του Αχιλλέα. Η δεύτερη ερμηνεία συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την πολύπλευρη φύση του Πάρη, ως κριτή των θεαινών, εραστή της Ελένης και δολοφόνου του Αχιλλέα, και βρίσκει έρεισμα στην περιγραφή του Πλινίου (ΝΗ ΧΧΧIV 77) για ένα άγαλμα του Πάρη, που ήταν έργο του γλύπτη Ευφράνορα. Εντύπωση προκαλεί, ωστόσο, η απουσία βασικών προσδιοριστικών στοιχείων του ήρωα, όπως του δόρατος, της χλαμύδας και του φρυγικού πίλου.

Η μορφή υιοθετεί γενικά το πολυκλείτιο μοτίβο στήριξης, που βασίζεται στις αρχές της αντιθετικής κίνησης(contraposto). Ωστόσο, η έντονη προβολή και έκταση του δεξιού χεριού που επιτείνει την αίσθηση της τρίτης διάστασης και η στροφή της κεφαλής προς την πλευρά του άνετου, και όχι του στάσιμου, σκέλους συντελούν στην αποδόμηση της κλασικής πολυκλείτιας χιαστί αντιστοιχίας. Επιπλέον, η ραδινότητα των σκελών και η μικρότερη κεφαλή σε σχέση με τον κορμό συνιστούν μια νέα αναλογία σε σχέση με τον πολυκλείτιο «κανόνα».

Το άγαλμα, που θεωρείται σήμερα κατά κοινή ομολογία πρωτότυπο, χρονολογείται στη δεκαετία 340-330 π.Χ. Η απόδοσή του, ωστόσο, σε συγκεκριμένο καλλιτέχνη διχάζει τους ερευνητές. Κάποιος καλλιτέχνης του κύκλου του Πάριου γλύπτη Σκόπα ή ο Κορίνθιος στην καταγωγή γλύπτης Ευφράνορας, του οποίου όμως τα έργα χαρακτηρίζονται για τις αττικές τους επιρροές, συγκαταλέγονται μεταξύ των υποψηφιοτήτων. Η πλειοψηφία πάντως των ερευνητών, που θεωρεί τον «Έφηβο των Αντικυθήρων» έργο της αργειοσικυώνιας σχολής των συνεχιστών του Πολύκλειτου, προτιμά να τον αποδίδει στον Σικυώνιο Κλέωνα, γλύπτη της «τρίτης γενιάς» καλλιτεχνών της σχολής, στην «πορεία προς τον Λύσιππο».

Βιβλιογραφία: Ι.N. Σβορώνος, Το εν Αθήναις Εθνικόν Μουσείον. Ο θησαυρός του ναυαγίου των Αντικυθήρων, Αθήναι 1903, Τόμος Α΄, 20-28, αρ. 1, πίν. Ι-ΙΙ. Β. Στάης,Τα εξ Αντικυθήρων ευρήματα: Χρονολογία, προέλευσις, χαλκούς έφηβος, Αθήνησιν 1905, 51-66. Χρ. Καρούζος,Χρονικόν της ανασυστάσεως του χαλκίνου Νέου των Αντικυθήρων, ΑΕ 1969, 59-79. P.C. Bol, Die Skulpturen des Schiffsfundes von Antikythera, Berlin 1972, 18-24, πίν. 6-9.C. Maderna, Die letzten Jahrzehnte der spatklassischen Plastik, στον τόμο: P.C. Bol (επιμ.), Die Geschichte der antiken Bildhauerkunst II: Klassische Plastik, Mainz am Rhein 2004, 320-321, 353, 359, 368, εικ. 293a-e.

ΕΘΝΙΚΌ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΌ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ο άνθρωπος που μέτρησε την περίμετρο της γης πριν από 2.300 χρόνια

2012-02-07T20:01:00.002+02:00

Ο πρώτος διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας

Γεννήθηκε το 276 π.Χ. στην Κυρήνεια της Βόρειας Αφρικής. Σπούδασε στην Αθήνα από όπου προσκλήθηκε το 245 π.Χ. από τον Βασιλέα Πτολεμαίο τον Ευεργέτη για να αναλάβει τη διεύθυνση της νεοϊδρυθείσας βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και την εκπαίδευση του υιού του Φιλοπάτορα.
Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σοφούς της Αρχαιότητας και θεμελιωτής της Φυσικής και Μαθηματικής Γεωγραφίας. Ο σπουδαίος Αρχιμήδης τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και του αφιέρωσε το περίφημο έργο του «Περί μηχανικών θεωρημάτων προς Ερατοσθένη έφοδος».
Στην Αλεξάνδρεια έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του το 194 π.Χ. Λέγεται ότι προς το τέλος της ζωής του έχασε την όραση του και υπέβαλλε τον εαυτό του σε αναγκαστική ασιτία, που τον οδήγησε στον θάνατο.
Στο έργο του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα εξής:

η μέτρηση της περιμέτρου της γης
η κατάρτιση καταλόγου αστέρων
η κατάρτιση χαρτών με οικονομικά και εθνογραφικά στοιχεία
ένα ημερολόγιο
μία μέθοδος για την εύρεση των πρώτων αριθμών «Κόσκινο του Ερατοσθένους»
ένα Όργανο για τη λύση του προβλήματος του διπλασιασμού του κύβου

Η Πρώτη μέτρηση της Περιφέρειας της Γης
Οι Έλληνες, παρά τις παλαιότερα επικρατούσες απόψεις για την μορφή της Γης, έφθασαν από νωρίς στο σωστό συμπέρασμα ότι η Γη είναι σφαίρα.
Ο Ερατοσθένης κατόρθωσε να υπολογίσει και την περίμετρό της. Γνώριζε ότι στην Συήνη, το σημερινό Ασσουάν, μια συγκεκριμένη ημέρα του χρόνου (θερινό ηλιοστάσιο), οι ακτίνες του ηλίου προσπίπτουν κατακόρυφα στην επιφάνεια της Γης και επομένως φωτίζουν κεντρικά τον πυθμένα των πηγαδιών. Την ίδια χρονική στιγμή, οι (παράλληλες) ακτίνες του ηλίου προσπίπτουν στην Αλεξάνδρεια υπό γωνία ως προς την κατακόρυφο. Με την βοήθεια ενός γνώμονος, υπολόγισε την γωνία πρόσπτωσης (7,20 - δηλαδή 1/50 της περιφέρειας του κύκλου). Την απόσταση Συήνη - Αλεξάνδρεια λέγεται ότι την υπολόγισε (5000 στάδια) από τα δρομολόγια των καραβανιών με καμήλες, οι οποίες κινούνται με σταθερό ρυθμό (100 στάδια/ημέρα). Δεν αποκλείεται όμως και να την μέτρησε με όργανα. Με τα στοιχεία αυτά υπολόγισε ότι η περίμετρος της γης ήταν 250.000 στάδια, δηλαδή 46.250 χλμ.
Η αδυναμία ακρίβειας στις μετρήσεις προκάλεσε σφάλμα περίπου 15% (η πραγματική περίμετρος στον ισημερινό είναι 40.075 χλμ). Χρειάστηκε όμως να περάσουν περίπου 2 χιλιετίες για να επιτευχθεί η μέτρηση μεγαλύτερη ακρίβεια.

ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΜΕΛΕΤΗΣ της ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (ΕΜΑΕΤ)

Ελληνική γλώσσα

2012-02-05T21:14:00.000+02:00

Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και τονωτικό για το ηθικό μας, αλλά και για να αναλογιστούμε ίσως οτι είναι εξαιρετικά σημαντικό, όποια θέση κι αν κατέχουμε, να αγαπάμε και να καλλιεργούμε αυτή τη γλώσσα στην οποία ίσως και να χρωστάμε όλη μας την ύπαρξη.

Προς το τέλος είναι που αποκτά ενδιαφέρον...

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας..

Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.

Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων.

Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.

Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..

Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.

Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300..000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας.. Στον Ίμυκο
ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται..

Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας .

Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής.Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται
ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .

Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη,και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η
γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο)εννοείται με το αμ (σημαίνον).

Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές,σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι 'συμφωνήθηκε' μεταξύ εκείνων που
την χρησιμοποιούν.

ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (οαρθρώνων λόγο).

Palacio de las Grecas

2012-02-04T17:17:00.002+02:00

Στην νοτιοανατολική Βενεζουέλα υπάρχει ένα από τα πιο αινιγματικά και εντυπωσιακά μνημεία της προϊστορικής Αμερικής: "την πέντρα πιντάδα " (πέτρα με ζωγραφιές).Είναι ένα ογκώδες μνημείο μήκους 92 μέτρων, πλάτους 76 και μοιάζει σαν ένα τεράστιο αυγό.

Εκεί ανακαλύφθηκαν ντολμέν παρόμοια με εκείνα της Ευρώπης και της Αλγερίας, γραμμένα με Ελληνικά γράμματα".Αυτά είναι ζωγραφισμένα πάντοτε σε προφίλ και είναι συχνά φτιαγμένα με μία ειδική μέθοδο, παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα την Τρίτη χιλιετία πΧ.
Επίσης υπάρχει μια νωπογραφία που παριστάνει έναν Ινδιάνο ευγενή από το Παλένκουε του Γιουκατάν στο Μεξικό και έχει εκπληκτική ομοιότητα με τον πρίγκιπα της Κνωσού της Κρήτης!

Το “ελληνικό δάκρυ” με τις ευεργετικές του ιδιότητες που είναι γνωστές από την αρχαιότητα

2012-02-03T20:02:00.001+02:00

Γράφει η Κασσάνδρα

Μαστίχα Χίου,Η ασπίδα του πεπτικού

Στην κουζίνα χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό, ως γλυκό του κουταλιού (το γνωστό «υποβρύχιο») ή στο ψωμί και τα λικέρ. Στην ιατρική έχει ευρεία χρήση σε αλοιφές για εγκαύματα, για την παρασκευή ραμμάτων, επιδέσμων και υλικών αντισηψίας. Στον κόσμο της ομορφιάς η μαστίχα χρησιμοποιείται σε κρέμες προσώπου, σε σαπούνια κ.ά.. Αυτό το θαυματουργό δάκρυ έχει πολλές εφαρμογές στην καθημερινότητά μας με βασικό πλεονέκτημα: είναι Ελληνική 100%!
Τι άλλο κάνει:
Οι θεραπευτικές ιδιότητες της μαστίχας είναι γνωστές από την αρχαιότητα, από τον Διοσκουρίδη, τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται πολύ σε φαρμακευτικά προϊόντα αλλά και σαν διατροφικό συμπλήρωμα.

Ο μοριακός μηχανισμός της αντιφλεγμονώδους δράσης της μαστίχας δεν είναι απόλυτα γνωστός. Από χημικής άποψης, η ανάλυση της ρητίνης του μαστιχόδενδρου καταδεικνύει κυρίως τερπένια στη μάζα της (ελανολικού και ολεανολικου οξέος), ενώ πρόσφατα έχει δημοσιεύτηκαν έρευνες που αναφέρονται σε ανίχνευση των αντιοξειδωτικών ουσιών, πολυφαινολών στην ρητίνη.

Από τις πιο γνωστές εφαρμογές της μαστίχας της Χίου, είναι η προστασία που παρέχει από την περιοδοντίτιδα, γι’ αυτό και συχνά αποτελεί σημαντικό συστατικό στις οδοντόκρεμες.

Η Μαστίχα Χίου είναι γνωστή για την αντικαρκινική της δράση, λόγω των αντιοξειδωτικών που περιέχει. Είναι γνωστή για την προστατευτικής της δράση σε διάφορες μορφές καρκίνου, όπως του πνεύμονα, της λευχαιμίας, του προστάτη, του εντέρου, μέσω ενός μηχανισμού που περιορίζει τον πολλαπλασιασμό και την επιβίωση των καρκινικών κυττάρων.

Πρόσφατες έρευνες στα εργαστήρια του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου έδειξαν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε ασθενείς με νόσο Crohn. Οι ασθενείς, μετά από χορήγηση σκόνης μαστίχας Χίου, εμφάνισαν βελτιωμένη κλινική εικόνα και βελτιωμένους κλινικούς δείκτες.

Μελέτες επιβεβαιώνουν, ότι η μαστίχα της Χίου έχει αντιμικροβιακή δράση και δρα επουλωτικά, λύοντας συγκεκριμένες φλεγμονές του πεπτικού συστήματος. Το 1983 οι B. Marshall & R. Warren θεώρησαν ότι η γαστρική φλεγμονή και το πεπτικό έλκος είναι αποτέλεσμα μόλυνσης από το Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού. Με την πάροδο του χρόνου διαπιστώθηκε ότι σ’ αυτό το ελικοβακτηρίδιο οφείλεται συχνά η γαστρίτιδα, το πεπτικό έλκος, το αδενοκαρκίνωμα του πεπτικού συστήματος.

Έχει αποδειχθεί, ότι τα αντιβιοτικά σχήματα ξεριζώνουν επιτυχώς το ελικοβακτηρίδιο. Παρά ταύτα, η μη συμμόρφωση πολλών ασθενών και η αντιβιοτική τους αντίσταση, δημιούργησε την ανάγκη να βρεθούν νέες μέθοδοι για την καταστροφή του ελικοβακτηριδίου. Έρευνα έδειξε ότι η συνήθης μακράς- διάρκειας κατανάλωση μαστίχας, μπορεί να είναι δραστική στην εξάπλωση και στον αποικισμό του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού, και κατά συνέπεια στην προστασία του πεπτικού συστήματος.

Σημαντική είναι η επίδραση της μαστίχας στη λειτουργία του ήπατος, καθώς ενεργοποιεί την αποτοξινωτική του δραστηριότητα.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, η μαστίχα έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα ως φαρμακευτική αγωγή, συμπλήρωμα διατροφής, στην κοσμετολογία και είναι διαθέσιμη σε διάφορες μορφές, όπως το φυσικό κόμμι, τη σκόνη μαστίχας, σε μορφή τσίχλας και σε μαστιχέλαιο.

Συνοψίζοντας, η Μαστίχα Χίου αποτελεί ένα μοναδικό φυσικό προϊόν του τόπου μας, με ιδιαίτερο άρωμα και γεύση. Η καθημερινή κατανάλωση μαστίχας Χίου είτε με τη μάσηση, είτε ως πρόσθετο στις τροφές, έχει ευεργετικές ιδιότητες για τον ανθρώπινο οργανισμό, και παράλληλα αποτελεί μία ασπίδα προστασίας για την υγεία του, χάρη στην μεγάλη περιεκτικότητά της σε αντιοξειδωτικές ουσίες.

Χρησιμοποιείται πολλά χρόνια, χωρίς να έχουν αναφερθεί περιστατικά

Παράλληλα, στο εργαστήριο Χημείας-Βιοχημείας-Φυσικοχημείας Τροφίμων του Χαροκόπειου
Πανεπιστήμιου έγινε μελέτη in vivo αναφορικά με την κλινική εικόνα και τους εργαστηριακούς δείκτες δέκα ασθενών με νόσο Crohn (έλκη του γαστρεντερικού). Μετά τη χορήγηση μαστίχας Χίου σε μορφή κάψουλας μαζί με τη θεραπεία τους, τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Οι ασθενείς εμφανίζουν βελτιωμένη κλινική εικόνα και βελτιωμένους εργαστηριακούς δείκτες.Το μυστικό
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο εργαστήριο Xημείας και Bιοχημείας του Xαροκοπείου επωφελείται κανείς περισσότερο των ευεργετικών συστατικών από τη μάσηση της ανεπεξέργαστης μαστίχας.

Το τετράστιχο με τους αριθμούς-γράμματα του π= 3,14

2012-01-31T21:37:00.002+02:00

Ο αριθμός αυτός είναι ατέρμων,άρα υπερβατικός.και ο αείμνηστος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαος Χατζηδάκης εποίησε ένα ωραίο τετράστιχο,του οποίου οι λέξεις δια του αριθμού των γραμμάτων εκάστης εξ`αυτών, δίνουν το ακέραιο ψηφίο 3 του <π> και 22 εκ των δεκαδικών του.πρώτα το <π>=3,1415926535897932384626.Και τώρα παραθέτουμε το εμπνευσμένο τετράστιχο!

Αεί *3* ο *1* θεός*4* ο *1* μέγας *5* γεωμετρεί *9* το *2* κύκλου *6* μήκος *5* ίνα *3* ορίση *5* δια-μέτρω *8* παρήγαγεν *9* αριθμόν *7* απέραντον *9* και *3* όν *2* φέυ *3* ουδέποτε *8* ''ολον *4* θνητοί *6* θα *2* εύρωσι *6*!

Η Χαμένη Ευκαιρία (για την αναβίωση μιας μαραμένης δάφνης)

2012-01-30T22:00:00.000+02:00

Γράφει ο Σωτήρης Γλυκοφρύδης

Το νεοελληνικό κράτος από τη στιγμή της ιδρύσεώς του απετέλεσε ένα υβρίδιο μεταξύ του αρχαιοελληνικού ιδεαλισμού, του βυζαντινού πρακτικισμού, και του συμφέροντος της εκκλησίας. Η Ελλάδα δεν συντέθηκε σε κράτος με την έννοια της δημιουργίας μιας ξεκάθαρης ταυτότητας, υπήρξε και υπάρχει ως ένας «αχταρμάς», ένα συνονθύλευμα θέσεων, πράξεων και ιδεών μη ταυτόσημων (κι επικολλούμενων μεταξύ τους), πράγμα που συνέτεινε στην αδυναμία μιας ξεκάθαρης συνείδησης. Το μπέρδεμά μας έφτασε σε σημείο ώστε οι Ιταλοί να μας ονομάζουν Γραίγους, δηλαδή Έλληνες παλιούς, σύμφωνα με την πραγματική ονομασία μας, κι εμείς να επιμένουμε πως είμαστε Ρωμιοί, δηλαδή Ρωμαίοι. Πλήρης αποχαύνωση, δηλαδή. Όλα τα παραπάνω απετέλεσαν αυτό που ονομάζω «χαμένη ευκαιρία της ανασύστασης του ελληνικού έθνους» με αίτια κατά τη γνώμη μου (τα κυριότερα) να προέρχονται από:

1/. Την εισδοχή της μη εξελιγμένης εκκλησίας στη νεότευκτη παιδεία. Πλην ολίγων εξαιρέσεων κάποιων φωτισμένων ιερέων, η παιδεία μας με τη διείσδυση σε αυτή του ιερατείου μετετράπη σε βυζαντινολογία, λόγω της εμπάθειας της εκκλησίας που αρνήθηκε να επαναπροσδιορίσει. Πώς δημιουργείται Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός όταν ο λαός δεν κατανοήσει την έννοια του χρηστού ανθρώπου; Ο παράγοντας ο οποίος διαμέλισε τον Ελληνισμό κι έκανε την αρχαία Ελλάδα μια «μάντρα οικοδομικών υλικών», επανήλθε, πιο ήπιος μεν αυτή τη φορά, αλλά βυζαντινολογώντας, παράγοντας μιαν ανάλογη ηθική και πορεία αυτοκρατορικού πατριαρχείου. Δεν αντιλέγω ότι η εκκλησία σε ώρες δύσκολες συνέτεινε να κρατηθεί η ταυτότητα του Ελληνισμού, αλλά αυτό ήταν ένα μέσο στήριξης της υποστάσεώς της. Επιπλέον, επιτέλεσε πολύ μικρό δείγμα στήριξης της προσπάθειας για την αποκατάσταση της αλήθειας, την οποία η ίδια είχε φαλκιδεύσει. Ποτέ η αλήθεια δεν ελέχθη έτσι όπως έπρεπε μέσω της παιδείας, με αποτέλεσμα κατά τη διαδρομή της εξέλιξης του κράτους να πλανάται ασαφής. Και αλήθεια ασαφής, ουκ εστί παιδεία και αλήθεια.

2/. Αντιστροφή της σχέσης Αλήθειας / Κράτους - Έθνους από το πρότυπο του Σολωμού. Σε αυτό φταίει ο Παπαρηγόπουλος, ο οποίος ταυτοποιήθηκε ως επίσημος ιστορικός του νεοελληνικού έθνους. Πήρε το «Εθνικόν είναι ότι είναι Αληθές» του Διον. Σολωμού και το αντέστρεψε, κάνοντάς το «Αληθές είναι ότι είναι Εθνικόν». Επίσης, γράφει την ιστορία του με πνεύμα ότι «η ιστορία δεν είναι εγχειρίδιο ηθικής», όπως κάπου αναφέρει, πράγμα ολέθριο για τη διαμόρφωση των πρότυπων μας. Κατά τον τρόπο αυτό διαμορφώσαμε μιαν ιστορία και πρότυπα με βάση την ανηθικότητα, ή τουλάχιστον την ασαφή ηθικότητα, θεωρώντας δεδομένο να αποδεχτούμε εγκλήματα και ατοπήματα ως στοιχείο ύπαρξης μεγαλοσύνης, που επέδρασαν αρνητικά στο εγχειρίδιο της ηθικής μας. Πολλές φορές, ακραίες ανηθικότητες απεκρύβησαν, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό τον τρίτο ή τον τέταρτο μεσαίωνα της πνευματικής υπόστασής μας.

3/. Το επακόλουθο ατύχημα που συνέβη στο (νέο)Ελληνισμό, ήταν οι ηγέτες. Φαυλότητα, ανικανότητα, εμπάθεια και μεγαλοϊδεατισμός, αλλά τα τελευταία χρόνια η επανεμφάνιση της κλεψιάς και της δοσιλογίας, μας έσπρωξαν έξω από το κορμό του πολιτισμού στον οποίο πρέπει να ανήκουμε. Τα πρότυπα της πρώτης και δεύτερης άλωσης του Βυζαντίου, από τους Λατίνους και τους Τούρκους, αντίστοιχα, επαναλαμβάνονται. Έργα βιτρίνας, έλλειψη πραγματικής παιδείας, οικονομική καταστροφή, αναπτύχθηκαν έτσι όπως τότε. «Αλίμονο, η δάφνη κατεμαράνθη», αναφέρει κάπου ο Λιαντίνης. Και αυτό είναι γεγονός. Αντί ο νεοελληνισμός να την ποτίσει με το νερό μιας νέας Κασταλίας, την πότισε με το πιο ασαφές δισυπόστατο υγρό. Η ευκαιρία της αναβίωσης της δάφνης, πράγματι εχάθη. Κάθε μέρα, όλο πιο πολύ, προκύπτουμε όλο πιο απόμακροι ώστε να θεωρούμεθα «τέκνα των Ελλήνων».

Η Δίκη κατά του περιοδικού Focus την τρίτη 7 Φεβρουαρίου στις 9 π.μ

2012-01-29T21:35:00.001+02:00

Συνεχίζεται σήμερα στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο, η δίκη των δημοσιογράφων και αρθρογράφων του γερμανικού περιοδικού Focus, που κατηγορούνται για συκοφαντική δυσφήμιση διά του Τύπου, εξύβριση και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους.

Οι κατηγορίες που τους βαρύνουν, αφορούν στο εξώφυλλο της 22ας Φεβρουαρίου 2010, στο οποίο απεικονιζόταν το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου να κάνει άσεμνη χειρονομία με το σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού, αλλά και της διαδικτυακής του έκδοσης να χαρακτηρίζει τους Έλληνες απατεώνες.
Από τους συνολικά 13 Γερμανούς κατηγορουμένους, παρόντες ήταν μόνο οι επτά, στους οποίους επιδόθηκαν νομίμως οι κλήσεις για να εμφανιστούν στο δικαστήριο, ενώ για τους υπόλοιπους έξι το δικαστήριο αποφάσισε το διαχωρισμό της υπόθεσης.
Οι συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων εξέφρασαν την άποψη ότι το δημοσίευμα δεν συνιστά ποινικό αδίκημα, ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι έχει ενοχλητικό περιεχόμενο και ότι το όλο θέμα αφορά το πλαίσιο ελευθερίας του Τύπου.

Ο εκ των μηνυτών Θ. Φραγκάκης ωστόσο υποστηρίζει, πως το επίμαχο δημοσίευμα ήταν «μεθοδευμένο και κατάπτυστο» και «ισοπέδωνε τα πάντα». Υποστηρίζει επίσης ότι στο όνομα της ελευθερίας του Τύπου «χαρακτηρίζονται συλλήβδην όλοι οι Ελληνες απατεώνες».

Η παρουσία μας κρίνεται απαραίτητη.

Λίγα λόγια για την ιστορία του αγάλματος!

Το σήμα κατατεθέν της Μήλου που έκανε διάσημο το νησί παγκοσμίως, αποτελεί το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου. Πρόκειται για ένα εκθαμβωτικό έργο της ελληνιστικής τέχνης που συνδυάζει αρμονικά τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα, αποτελώντας μέχρι σήμερα ένα σύμβολο της ανυπέρβλητης ομορφιάς. Έχει φτιαχτεί από παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2,02 μέτρα. Χρονολογείται γύρω στο 100 π.Χ. και αναπαριστά την Αφροδίτη, παρά τους προγενέστερους ισχυρισμούς ότι επρόκειτο για την Αμφιτρίτη. Παρ’ ότι βρέθηκε ακρωτηριασμένο, εικάζεται ότι η θεά στο αριστερό της χέρι κρατούσε μήλο ή καθρέφτη ή ότι και με τα δυο τις χέρια κρατούσε την ασπίδα του θεού Άρη. Ο κορμός της είναι γυμνός και ένα ένδυμα καλύπτει τα πόδια της. Στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ το αριστερό της κάμπτεται προς τα εμπρός και αριστερά, με τον κορμό να κάμπτεται και να συστρέφεται, δίνοντας την αίσθηση της κίνησης. Μέχρι σήμερα, δεν έχει εξακριβωθεί ο δημιουργός του αγάλματος του οποίου το όνομα βρισκόταν στη βάση του η οποία έχει καταστραφεί μερικώς, αποδίδεται όμως είτε στον Αγήσανδρο είτε στον Αλέξανδρο, αν και αρχικά υποστηρίχτηκε ότι ήταν έργο του Πραξιτέλη. Βρέθηκε την άνοιξη του 1820 σε ένα χωράφι μέσα στον αρχαιολογικό χώρο στο Κλήμα της Μήλου, από έναν αγρότη. Ο ίδιος, λόγω των πιέσεων που δέχτηκε από τους Γάλλους που βρισκόταν εκείνη την εποχή στο νησί, αλλά και τους προκρίτους της Μήλου, παραχώρησε το άγαλμα στους πρώτους για να καταλήξει στο Μουσείο του Λούβρου, όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα. Σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μήλου εκτίθεται ένα αντίγραφό του, το οποίο έστειλε αργότερα ως δωρεά το Μουσείο του Λούβρου.

Ο διωγμός της αρχαίας θρησκείας (4ος-5ος μ.χ) -2ο μέρος-

2012-01-29T09:54:00.000+02:00

Γράφει ο Έκτορας

Έρικα Λ. Γεωργιάδη

(Ομιλία στη Στοά ΥΠΑΤΙΑ)

Η Καταστροφή

Εφ' όσον υπήρχαν παγανιστικά σχολεία, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε χωρίς αντίδραση να συνεχίσει να παρουσιάζεται ως η μοναδική πηγή γνώσης. Εφ' όσον υπήρχαν «παγανιστικά» βιβλία, η Βίβλος δεν θα γινόταν αποδεκτή ως η μοναδική αποκάλυψη του Θεού. Εφ' όσον ζούσαν οι «παγανιστές» φιλόσοφοι και δίδασκαν, οι δογματικοί ισχυρισμοί των Πατέρων της Εκκλησίας θα εξετάζονταν. Η Εκκλησία είχε μόνο μία επιλογή: να καταστρέψει κάθε στοιχείο της λογοκλοπίας της, εξαφανίζοντας όλες τις «παγανιστικές» Σχολές, όλα τα «παγανιστικά» κείμενα, ακόμη και τους ίδιους τους «παγανιστές» φιλόσοφους.
Δεκαπέντε χρόνια μετά του θάνατο του Ιουλιανού, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ανέβηκε στο θρόνο. Ήταν ένας πιστός χριστιανός με ισχυρή δύναμη, ο οποίος αφιέρωσε αμέσως όλες τις δυνάμεις του στην καταστροφή όσων μπορούσαν να εμποδίσουν τη δόξα της Εκκλησίας. Εγκαθίδρυσε τους Εξεταστές της Πίστης και εξόρισε όλους τους χριστιανούς που αρνήθηκαν να δεχτούν το δόγμα της Τριάδας έτσι όπως το είχε υπαγορεύσει η Σύνοδος της Νίκαιας. Με δεκαπέντε διατάγματα απαγόρευσε τις συναντήσεις «αιρετικών» ή μην ορθόδοξων χριστιανών και προχώρησε στην κατάσχεση της περιουσίας τους. Η θανατική ποινή επιβλήθηκε σε εκείνους που ακολουθούσαν την "αίρεση" του Μανιχαϊσμού, καθώς και στους χριστιανούς που συνέχισαν να γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια ημέρα με τους Εβραίους. Τέλος, στην αιματηρή σφαγή της Θεσσαλονίκης διέταξε το θάνατο των 15.000 ατόμων που είχε προσκαλέσει με δόλο για να παρακολουθήσουν τους αγώνες στον Ιππόδρομο.

Ο ίδιος, ως Μονάρχης των Χριστιανών, έστρεψε την προσοχή του στους εκτός Εκκλησίας «εχθρούς» του Χριστιανισμού. Αρνήθηκε να επιτρέψει «παγανιστικές» λατρείας και δήμευσε τους ναούς των παγανιστών για να τους χρησιμοποιήσουν οι χριστιανοί. Μεταξύ άλλων, ο ναός της Ουράνιας Παρθένου στην Καρθαγένη, του οποίου οι ιεροί περίβολοι απλώνονταν σε έκταση δύο μιλίων, μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία. Μια παρόμοια "καθαγίαση" διέσωσε τον μεγαλοπρεπή θόλο στο Πάνθεον της Ρώμης. Όπως λέει ο Γίββων:

«Σχεδόν σε κάθε επαρχία του ρωμαϊκού κόσμου, στρατός φανατικών υποστηρικτών εισέβαλε στα χωριά των ειρηνικών κατοίκων. Τα ερείπια των ωραιότερων οικοδομημάτων της αρχαιότητας ακόμη φέρουν τη μαρτυρία της μανίας των βαρβάρων εκείνων, που μόνο αυτοί είχαν την τάση και το χρόνο για τέτοιες ολέθριες καταστροφές.»

Η επόμενη κίνηση του Θεοδόσιου ήταν να στραφεί ενάντια στις Σχολές των Μυστηρίων, και σύντομα ολοκλήρωσε την καταστροφή τους. Αλλά υπήρχε μια μεγάλη Σχολή που ήταν ακόμα αρκετά ισχυρή ώστε να αντισταθεί στο άσπλαχνο χέρι του. Ήταν η Σχολή στο μικρό, τότε, χωριό της Ελευσίνας κοντά στην Αθήνα. Αλλά ακόμη και αυτή ήταν καταδικασμένη να καταστραφεί καθώς, το έτος 396 μΧ, χριστιανοί μοναχοί, τα «μαύρα ράσα» ή οι «άνθρωποι με τα μαύρα», όπως αποκλήθηκαν, οδήγησαν τον Αλάριχο και τους βαρβάρους του από το πέρασμα των Θερμοπυλών και ο μεγάλος ναός της Ελευσίνας, ένα από τα διασημότερα κτήρια στον κόσμο, η εξωτερική αυλή του οποίου χωρούσε 300.000 προσκυνητές, έγινε ένας σωρός ερειπίων. Έτσι αφανίστηκαν τα Μυστήρια της Ελλάδας.

Ο Θεοδόσιος στράφηκε έπειτα στην Αλεξάνδρεια, που για αιώνες ήταν το πολιτιστικό κέντρο του κόσμου. Το μεγάλο Μουσείο (ο ναός των Μουσών) είχε τεθεί ήδη υπό τον έλεγχο των καθολικών ιερέων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος, γνωστό ως Σεραπείον, ήταν ακόμα στα χέρια των «παγανιστών». Εκείνη την περίοδο ο θαυμάσιος Ναός του Σέραπη χρησιμοποιούταν σαν πανεπιστήμιο όπου διδάσκονταν οι παλαιές θρησκείες και οι επιστήμες. Η βιβλιοθήκη του στέγαζε ακόμα μια απέραντη συλλογή βιβλίων που είχαν συλλεχθεί από τις τέσσερις γωνιές της γης, και που αντιπροσώπευαν τη πνευματική εργασία πολλών αιώνων. Οι δυο ναοί της «παγανιστικής» γνώσης ήταν ένα σοβαρό εμπόδιο στην πορεία της Εκκλησίας, και ο Θεοδόσιος αποφάσισε να καταστραφούν επί της βασιλείας του.

Την ίδια εποχή ο μεγάλος φιλόσοφος Ολύμπιος, τον οποίο ο Σουίδας περιγράφει ως "άνδρα θαυμάσιων επιτεύξεων με ευγενή χαρακτήρα και απίστευτη ευγλωττία," δίδασκε στο Ναό του Σέραπη. Πλήθος μαθητών συγκεντρώνονταν γύρω του πρόθυμοι να καθοδηγηθούν στη φιλοσοφία των αρχαίων. Επικεφαλής της Χριστιανικής Εκκλησίας στην πόλη ήταν ο Θεόφιλος, αρχιεπίσκοπος της Αλεξάνδρειας. Ο Γίββων τον απεικονίζει σαν "διαρκή εχθρό της ειρήνης και της αρετής, ένα τολμηρό, κακό άτομο του οποίου τα χέρια μολύνθηκαν διαδοχικά με χρυσό και αίμα." Ο χαρακτήρας του ήταν τόσο ιδιοτελής που λέγεται ότι δωροδόκησε τους σκλάβους του Σεραπείου για να κλέψουν μερικά από τα βιβλία, τα οποία πούλησε σε ξένους σε υπερβολική τιμή. Κατά τη διάρκεια της κατεδάφισης ενός αρχαίου ναού του Όσιρη, που οι Χριστιανοί είχαν δημεύσει για να οικοδομήσουν μια χριστιανική εκκλησία, βρέθηκαν ορισμένα «παγανιστικά» σύμβολα που ο Θεόφιλος εξέθεσε στην αγορά σαν αντικείμενα χλευασμού.

Οι «παγανιστές», φυσικά, αντιτέθηκαν σε αυτήν τη δημόσια βεβήλωση των ιερών συμβόλων τους και ακολούθησαν ταραχές. Με τη βοήθεια του αυτοκρατορικού κυβερνήτη και ένα μεγάλο πλήθος στρατιωτών, ο Θεόφιλος επιτέθηκε στους «παγανιστές» που, υπό την αρχηγία του Ολύμπιου, είχαν καταφύγει στο ναό του Σέραπη. Όταν ο αυτοκράτορας το έμαθε, αμέσως διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή του και οι χριστιανοί έσπευσαν να την πραγματοποιήσουν. Λεηλάτησαν το ναό, έσπασαν το άγαλμα του Σέραπη σε κομμάτια σέρνοντάς το εξευτελιστικά στους δρόμους της πόλης, και τελικά το έκαψαν. Αυτό έγινε το 398μΧ. Το κτήριο μετατράπηκε σε έναν σωρό ερείπια, και αργότερα μια χριστιανική εκκλησία οικοδομήθηκε επάνω του προς τιμή των χριστιανικών "μαρτύρων" που είχαν σκοτωθεί στην αναταραχή.

Ακολούθησε η καταστροφή της διάσημης βιβλιοθήκης του Σεράπειου, και σύμφωνα με την παράδοση όλα τα βιβλία της χάθηκαν. Αλλά και πάλι, όπως συνέβη όταν κάηκε η βιβλιοθήκη Bruckion κατά τη βασιλεία της Κλεοπάτρας, είχαν ήδη ληφθεί οι αναγκαίες προφυλάξεις ώστε να διασωθούν τα ανεκτίμητα χειρόγραφα. Από τη στιγμή που οι χριστιανοί άρχισαν να αποκτούν δύναμη στην Αλεξάνδρεια, τα βιβλία αποσύρθηκαν σταδιακά από το Σεράπειο και έτσι διασώθηκαν από το βανδαλισμό. Υπάρχουν ακόμα σήμερα πολλοί Κόπτες στην Αίγυπτο και τη Μικρά Ασία που δηλώνουν ότι ούτε ένας τόμος δεν χάθηκε. Κοντά στην Ισθμωνία, "τη πετρωμένη πόλη," υπάρχουν απέραντες υπόγειες στοές μέσα στις οποίες αποθηκεύτηκαν αμέτρητα χειρόγραφα. Ίσως κάποιος αρχαιολόγος του μέλλοντος να μπορέσει να ανακαλύψει ότι ο Θεοδόσιος, τελικά, απέτυχε να ολοκληρώσει το σκοπό του.
Με την καταστροφή των Σχολών του Μυστηρίου και του Σεράπειου, απομακρύνθηκαν δύο από τα σοβαρότερα εμπόδια στην πορεία της Χριστιανικής Εκκλησίας. Αλλά ακόμα παρέμεινε το τρίτο, και πολύ σημαντικότερο εμπόδιο: Η Νεοπλατωνική Σχολή. Η "τιμή" της καταστροφής της ανήκει στον Κύριλλο, τον ανιψιό του Θεόφιλου, που το 412 μΧ τον διαδέχθηκε στη θέση του επισκόπου της Αλεξάνδρειας. Στη χριστιανική ιστορία αναφέρεται για ανακήρυξη της Παρθένου Μαρίας από μητέρα του Ιησού σε μητέρα του Θεού! Εισήγαγε επίσης την εικόνα της Ίσιδας στη Χριστιανική Εκκλησία με το όνομα Μαρία. Αυτές οι "μαύρες Παρθένοι" υπάρχουν ακόμα σήμερα στην μητρόπολη του Moulins, στο παρεκκλήσι της Παρθένου στο Loretto, στην εκκλησία του Άγιου Στέφανου στη Γένοβα, και στην εκκλησία του Άγιου Φραγκίσκου στην Πίζα.

Ο Κύριλλος γιόρτασε την άνοδό στην εκκλησιαστική εξουσία με μια σειρά επιθέσεων, πρώτα κατά των Nοβιτιανών και έπειτα κατά των Εβραίων. Αν και οι Εβραίοι ήταν ευπρόσδεκτοι στην Αλεξάνδρεια από την ίδρυση της πόλης, ο Κύριλλος οδήγησε το φανατισμένο πλήθος σε επίθεση κατά των συναγωγών τους. Άοπλοι και απροετοίμαστοι, οι Εβραίοι ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν. Τα κτίρια όπου έκαναν τις προσευχές τους ισοπεδώθηκαν, όλα τα αγαθά τους λεηλατήθηκαν, και οι ίδιοι εξορίστηκαν από την πόλη. Ο Κύριλλος καταγράφηκε στη χριστιανική ιστορία σαν ένας από τους "Αγίους" της Εκκλησίας, παρά το πολύ γνωστό γεγονός ότι καταδικάστηκε για κλοπή χρυσών και ασημένιων αντικειμένων από τις εκκλησίες και για σπατάλη των χρημάτων από την πώλησή τους. Αλλά το όνομα του Κύριλλου της Αλεξάνδρειας δεν έμεινε αμαυρωμένο στα θρησκευτικά χρονικά μόνο εξαιτίας αυτής της κλεψιάς. Το πραγματικό έγκλημά του ήταν σοβαρότερο -- η σκόπιμη δολοφονία, ενός από τους ευγενέστερους χαρακτήρες στην ιστορία: της ΥΠΑΤΙΑΣ.

Η Υπατία ήταν κόρη του Θέωνα, διάσημου φιλόσοφου και μαθηματικού, σχολιαστή του Ευκλείδη – έργο στο οποίο λέγεται ότι τον βοήθησε η κόρη του. Μοναχοκόρη, από πολύ μικρή ηλικία επέδειξε βαθύ ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ο πατέρας της την δίδαξε με προσοχή και επιμέλεια, και έτσι σύντομα συμπεριλήφθηκε στους λαμπρότερους μαθητές του. Στα έργα της, σύμφωνα με το Σουίδα, περιλαμβάνονταν σχόλια στα Αριθμητικά του Διόφαντου της Αλεξάνδρειας, στα Κωνικά του Απολλώνιου της Περγάμου, και στον Αριθμητικό Κανόνα του Πτολεμαίου, αλλά όλα χάθηκαν.
Όσο καιρό η Υπατία ζούσε στην Αθήνα, ήρθε σε επαφή με τη Νεοπλατωνική Σχολή που είχε ιδρύσει ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος και ο Ιάμβλιχος, και ταυτίστηκε με το Νεοπλατωνικό Κίνημα. Αργότερα, όταν μετοίκησε στην Αλεξάνδρεια, άρχισε να δίνει διαλέξεις και να διδάσκει στο περίφημο Μουσείο. Η ευγλωττία, η βαθιά γνώση, η νεότητα και η εξαιρετική ομορφιά της, σύντομα προσέλκυσαν μεγάλο πλήθος σπουδαστών και θαυμαστών. Έγινε αποδεκτή στους κύκλους των μεγάλων οικογενειών της Αλεξάνδρειας, και ανάμεσα στους φίλους της συγκαταλέγονταν δύο από τα ισχυρότερα ονόματα της εποχής της: ο Ορέστης, δήμαρχος της Αλεξάνδρειας, και ο Συνέσιος, επίσκοπος της Κυρήνης.

Η Νεοπλατωνική Σχολή έφθασε στο απόγειό της κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν της καταστροφής της. Η Υπατία βοήθησε την Αίγυπτο να κατανοήσει βαθύτερα τα Αρχαία Μυστήριά της από όσο χιλιάδες χρόνια πριν. Με τις γνώσεις της στη Θεουργία αποκατέστησε την πρακτική αξία των Μυστηρίων και ολοκλήρωσε την εργασία που είχε αρχίσει ο Ιάμβλιχος πριν από εκατό χρόνια. Ακολουθώντας τα βήματα του Πλωτίνου και του Πορφύριου, κατέδειξε τη δυνατότητα της ένωσης του ατομικού Εαυτού με τον ΕΑΥΤΟ του παντός. Συνεχίζοντας την εργασία του Αμμώνιου Σακκά, παρουσίασε την ομοιότητα όλων των θρησκειών και την κοινή προέλευσή τους από την ίδια πηγή. Τα αβέβαια θεμέλια του χριστιανικού δόγματος εκτέθηκαν ακόμη περισσότερο όταν η Νεοπλατωνική Σχολή άρχισε να υιοθετεί την επαγωγική μέθοδο που υποστήριξε ο Αριστοτέλης. Από όλα τα πράγματα στη γη, η λογική και η εκλογικευμένη εξήγηση των πραγμάτων ήταν τα πιο μισητά στη νέα θρησκεία. Όταν η Υπατία ερεύνησε τις μεταφυσικές αλληγορίες από τις οποίες ο Χριστιανισμός είχε δανειστεί τα δόγματά του, και τις ανέλυσε ανοιχτά δημοσίως, χρησιμοποίησε ένα όπλο που οι Χριστιανοί μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μόνο με τη βία. Αν επέτρεπαν στη Σχολή της να συνεχίσει, ολόκληρη η απάτη που είχε διαπράξει η Εκκλησία θα απογυμνωνόταν. Το φως του Νεοπλατωνισμού έλαμπε υπερβολικά έντονα επάνω στα κατασκευάσματά της.

Έτσι, ένα απόγευμα του έτους 414μΧ, ένα πλήθος φανατικών μοναχών του Κύριλλου, που οδηγούσε ο Πέτρος ο Αναγνώστης, συγκεντρώθηκε μπροστά στο Μουσείο όπου η Υπατία μόλις είχε ολοκληρώσει τη διδασκαλία της. Όταν έφθασε η άμαξά της στην πόρτα, η Υπατία εμφανίστηκε. Ένα σκούρο κύμα μοναχών, δολοφόνων στις καρδιές τους, όρμησαν ξεπροβάλλοντας από την κρυψώνα τους. Σαν θάλασσα ξεχύθηκαν γύρω από την άμαξά της και την ανάγκασαν να κατεβεί. Την γύμνωσαν και την έσυραν σε κοντινή εκκλησία του Θεού, τραβώντας το σώμα της μέσα από τις κρύες, αμυδρές σκιές που δημιουργούσε η τρεμουλιαστή φλόγα των αναμμένων κεριών και τα αρωματικά λιβάνια, ως τα σκαλοπάτια του ίδιου του βωμού. Απελευθερώνοντας το κορμί της από τα χέρια των βασανιστών της προς στιγμή, σηκώθηκε όρθια, λευκή σαν το χιόνι οπτασία εναντίον της σκοτεινής ορδής των μοναχών που την περιτριγύριζαν. Τα χείλη της άνοιξαν για να μιλήσει, αλλά ούτε μια λέξη δεν ακούστηκε, καθώς την ίδια στιγμή ο Πέτρος την έριξε κάτω και η σκοτεινή μάζα έκλεισε πάνω από την τρεμάμενη σάρκα της. Ύστερα έσυραν το νεκρό σώμα της στους δρόμους, αφαίρεσαν τη σάρκα από τα κόκαλα με κοφτερά κοχύλια, και έριξαν στη φωτιά ότι είχε απομείνει.

Έτσι θανατώθηκε η Υπατία και με το θάνατό της έκλεισε η μεγάλη Νεοπλατωνική Σχολή. Μερικοί φιλόσοφοι μετακόμισαν στην Αθήνα, αλλά οι Σχολές τους έκλεισαν κατόπιν διαταγής του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Με την αναχώρηση των τελευταίων επτά φιλοσόφων του μεγάλου Νεοπλατωνικού Κινήματος – Ερμία, Πισιάνου, Διογένη, Eυλάλιου, Δαμάσκιου, Σιμπλίκιου και Ισίδωρου, που κατέφυγαν στην Άπω Ανατολή για να γλυτώσουν από το διωγμό του Ιουστινιανού, η βασιλεία της αρχαίας σοφίας έληξε. Η Υπατία πέθανε το 414μΧ και ακριβώς 15 αιώνες αργότερα, το 1914, άρχισε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανάμεσα στα χριστιανικά έθνη. Υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων; Ο θάνατος της Υπατίας σηματοδότησε την αρχή του Σκοτεινής Εποχής, του Μεσαίωνα, και ο κόσμος καλύφθηκε από τα σύννεφα της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας για χίλια έτη. Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα ανάλογο σημείο του κύκλου. Αποκτώντας τη Γνώση εκείνου που πρέπει να γίνει, οι θεόσοφοι θα μπορέσουν να αποφύγουν μια επανάληψη της φρίκης του παρελθόντος.

Ο διωγμός της αρχαίας θρησκείας (4ος-5ος μ.χ) -1ο μέρος-

2012-01-28T09:54:00.002+02:00

Γράφει ο Έκτορας

Έρικα Λ. Γεωργιάδη

(Ομιλία στη Στοά ΥΠΑΤΙΑ)

Τον 4ο αι. μΧ συνέβη μια μεγάλη αλλαγή στην ιστορία της Δύσης. Ήταν η εποχή που ο Χριστιανισμός άρχισε να αποκτά μια ισχυρή μορφή πολιτικής οργάνωσης καταπνίγοντας τις αρχαίες θρησκείες, επιστήμες και φιλοσοφίες. Ο Κωνσταντίνος, ο πρώτος Χριστιανός αυτοκράτορας, γιος του Κωνσταντίνου και της Ελένης, γεννήθηκε παγανιστής, λάτρης του (Θεού-Ήλιου) Απόλλωνα, στο βωμό του οποίου έκανε πολλές προσφορές ενώ έκοψε νομίσματα που έφεραν την εικόνα του Απόλλωνα ως «σύντροφο και ο φύλακά» του.

Η μεταστροφή του στο Χριστιανισμό, που ήταν αποτέλεσμα ενός ψυχικού οράματος, περιγράφεται από τον Ευσέβιο, στενό φίλο και σύντροφό του καθώς και διάσημο βιογράφο του. Τη νύχτα πριν από την τελική μάχη του με τον Μαξέντιο που τον είχε καταγγείλει σαν σφετεριστή του θρόνου, ο Κωνσταντίνος απευθύνθηκε στο Θεό του για βοήθεια. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο, ενώ προσευχόταν ένθερμα, ένα θαυμαστό σημάδι εμφανίστηκε στους ουρανούς, κάτι που αν είχε ειπωθεί από οποιονδήποτε άλλο θα ήταν δύσκολο να γίνει πιστευτό. Αλλά μια που ο ίδιος ο Αυτοκράτορας περιέγραψε αυτή την ιστορία στο συγγραφέα και την επιβεβαίωσε με όρκο, ποιος θα μπορούσε να αμφιβάλλει; Είπε ότι όταν άρχισε να δύει ο ήλιος, είδε με τα μάτια του έναν φωτεινό σταυρό με την επιγραφή: "Εν τούτω νίκα". (Vita Constantin)

Την επόμενη νύχτα βίωσε ένα άλλο ψυχικό όραμα. Αυτή τη φορά είδε τον ίδιο τον Χριστό να εμφανίζεται φέροντας τον ίδιο σταυρό που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Ο Κωνσταντίνος δήλωσε ότι ο Χριστός τού είπε να τοποθετήσει το σταυρό στο λάβαρο της μάχης, και να προελάσει εναντίον του Μαξέντιου απόλυτα βέβαιος ότι θα νικήσει. Εκείνος υπάκουσε και νίκησε τον Μαξέντιο. Από τότε τοποθέτησε πάνω στο αυτοκρατορικό λάβαρο το σύμβολο του σταυρού και με αυτό οδηγούσε το στρατό του στη νίκη, στο όνομα του Χριστού και της Εκκλησίας. Πρόσθεσε επίσης άλλα δύο παγανιστικά σύμβολα στον Χριστιανισμό. Τη ράβδο με την γυριστή άκρη που ήταν το αρχαίο σύμβολο του Όσιρη, και τα γράμματα Ι.Χ.Σ. (HIS - Jesus Hominum Salvator ) ένα από τα ονόματα του Βάκχου, του Διόνυσου.

O Κωνσταντίνος γιόρτασε τη νίκη του επί του Μαξέντιου με την δολοφονία των δύο γιων του αντιπάλου του. Κατόπιν ακολούθησε η δολοφονία πέντε μελών της οικογένειάς του, και αργότερα η δολοφονία της συζύγου του. Τελικά αυτά τα εγκλήματα άρχισαν να βαραίνουν στη συνείδησή του και αργότερα αισθάνθηκε ενοχές. Αν και μαχόταν κάτω από το λάβαρο του Χριστού για είκοσι χρόνια, στράφηκε πίσω στις «παγανιστικές» θρησκείες για συγχώρεση των αμαρτιών του, αλλά του είπαν ότι καμία «παγανιστική» θρησκεία δεν θα μπορούσε να του δώσει άφεση αμαρτιών για τέτοια εγκλήματα. Στράφηκε έπειτα στη Χριστιανική Εκκλησία και πληροφορήθηκε ότι μέσω του Χριστιανικού βαπτίσματος μπορούσε να συγχωρεθεί οποιοδήποτε έγκλημα ανεξάρτητα από το μέγεθός του. Συγχρόνως έμαθε ότι αυτό το βάπτισμα θα μπορούσε να το αναβάλει μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, χωρίς καμιά απώλεια στην αποτελεσματικότητά του. Κατά συνέπεια, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος: «Όταν αντιλήφθηκε ότι η στιγμή του θανάτου του πλησίαζε, ομολόγησε τις αμαρτίες του επιθυμώντας τη συγχώρεση από το Θεό και βαφτίστηκε. Έτσι ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος από όλους τους αυτοκράτορες που βαφτίστηκε, και που υπέγραφε με το σημάδι του σταυρού. (Vita Constantin).

Από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος συνειδητοποίησε ότι τα εγκλήματά του θα μπορούσαν να συγχωρεθούν από το Χριστιανικό βάπτισμα, δήλωσε προστάτης μιας θρησκείας που συμπεριφερόταν στους εγκληματίες με τόση ηπιότητα. Αμέσως άρχισε να δείχνει την ευγνωμοσύνη του στην Εκκλησία. Πρόσφερε το παλάτι Λάτεραν στους επισκόπους της Ρώμης. Έστειλε τη μητέρα του Ελένη στην Ιερουσαλήμ και οικοδόμησε διάφορες εκκλησίες στους Άγιους Τόπους. Κατόπιν έστρεψε την προσοχή του στην αύξηση των μελών της Εκκλησίας χαρίζοντας ελευθερία σε όλους τους σκλάβους που θα δέχονταν την Χριστιανική πίστη, ενώ σε εκείνους που δεν ήταν σκλάβοι πρόσφερε λευκά ενδύματα και είκοσι κομμάτια χρυσού.
Ως αποτέλεσμα αυτής της προπαγάνδας, δώδεκα χιλιάδες νεοφώτιστοι προστέθηκαν στο Χριστιανισμό μόνο στην πόλη της Ρώμης. Έπειτα, αποφάσισε να αυξήσει τον πλούτο της Εκκλησίας. Έδωσε την άδεια σε όποιον ήθελε, να κληροδοτήσει τη περιουσία του στην Εκκλησία. Σύντομα τα ενοίκια από τα σπίτια, τα καταστήματα και τους κήπους που περιέβαλλαν τις τρεις μεγάλες εκκλησίες, απέφεραν ετήσιο εισόδημα 60.000 χρυσών νομισμάτων. Τότε εκείνος αύξησε τους ετήσιους μισθούς των Επισκόπων σε 3.000 χρυσά, και στη Σύνοδο της Νίκαιας τούς διαβεβαίωσε ότι αν οποιοσδήποτε ανάμεσά τους συλλαμβανόταν για μοιχεία, ο αυτοκρατορικός μανδύας θα έπεφτε επάνω του έτσι ώστε ο κόσμος να μην μάθει την παράβασή του. Η επόμενη πράξη του ήταν να εκδώσει ένα διάταγμα ενάντια σε όλους εκείνους που αρνήθηκαν να δεχτούν το Χριστιανισμό, διατάζοντας να κατεδαφιστούν οι χώροι των συγκεντρώσεών τους ή να δημευθούν.

Σύμφωνα με το διάδοχό του, τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, πολλοί φυλακίστηκαν, εκδιώχτηκαν και οδηγήθηκαν στην εξορία, ενώ κατασφάχτηκαν ολόκληρες στρατιές ατόμων που κατηγορούνταν ως «Αιρετικοί». Κατέστρεψε πολλές επαρχιακές πόλεις και χωριά. (Ιουλιανός: lii Επιστολή.) Διέταξε έπειτα την καταστροφή όλων των γραφών που ήταν αντίθετες στη Χριστιανική πίστη. Και τελικά, προκειμένου να πείσει το λαό να σεβαστεί τον Χριστιανισμό, ο Κωνσταντίνος έβαλε στα χρυσά νομίσματα τον εαυτό του να προσεύχεται με τα χέρια ενωμένα κοιτώντας προς τον ουρανό. Σε διάφορες πύλες του παλατιού υπήρχε η εικόνα του να προσεύχεται με τα χέρια και τα μάτια στραμμένα προς τον ουρανό. (Vita Constantin.) Το ψυχικό όραμα του Κωνσταντίνου που συνετέλεσε στη μεταστροφή του στο Χριστιανισμό, ήταν ο πρόδρομος ενός μεγάλου ψυχικού κύματος που κατέκλυσε ολόκληρο το Χριστιανικό κόσμο. Το γεγονός σημάδεψε την αρχή της "Εποχής των θαυμάτων" που χαρακτηρίζεται από την λείψανο-λατρεία, που σταδιακά έδωσε τη θέση της στη νεκρομαντεία και τη λατρεία των νεκρών. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, ένα παρόμοιο ψυχικό κύμα, γνωστό ως πνευματισμός, εμφανίστηκε στην Αμερική.

Όσο η μητέρα του Κωνσταντίνου ήταν στην Ιερουσαλήμ, «σαν από θαύμα» ανακαλύφθηκαν οι τρεις σταυροί επάνω στους οποίους ο Ιησούς και οι δύο κλέφτες είχαν, υποθετικά, σταυρωθεί. Αργότερα πήραν στην Κωνσταντινούπολη τα καρφιά με τα οποία υποτίθεται ότι ήταν καρφωμένος ο Ιησούς στο σταυρό, και κατασκεύασαν με αυτά ένα στέμμα δόξας για το άγαλμα του Κωνσταντίνου. Οι σκελετοί του Μάρκου και του Ιάκωβου ανακαλύφτηκαν με τον ίδιο «θαυματουργό» τρόπο και τους αποδόθηκαν μυστηριώδεις δυνάμεις και ιδιότητες. Σύντομα η λατρεία των οστών άγιων ανθρώπων επεκτάθηκε περιλαμβάνοντας τη λατρεία των απλών νεκρών, και οι Χριστιανοί, που πάντα ψάχνονταν για θαύματα, άρχισαν να συναντώνται στα νεκροταφεία όπου οι «σκιές» των νεκρών προσκαλούνταν και κατευνάζονταν με τρόφιμα και κρασί. Η "Εποχή των θαυμάτων" έφθασε στο αποκορύφωμά της το 325μΧ, όταν στη Σύνοδο της Νίκαιας επιλέχτηκαν μέσω «θαυματουργής επέμβασης» τα τέσσερα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη. Πρέπει να αναφερθεί ότι επειδή ο ίδιος ο Ιησούς δεν είχε αφήσει τίποτα εγγράφως, δεν υπήρχε κανένα πρωτότυπο ώστε να συγκριθούν οι νεώτερες αναφορές για τη ζωή και τη διδασκαλία του. Στα 300 έτη που πέρασαν από το θάνατό του, ένας μεγάλος αριθμός χειρογράφων είχε έρθει στο φως και όλα υποστηρίζονταν ως αυθεντικά. Όσον αφορά εκείνους που ζούσαν τον τρίτο αιώνα, ο Φάουστος ο Μανιχαίος είχε γράψει:

«Όλοι ξέρουν ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφτηκαν ούτε από τον Ιησού Χριστό ούτε από τους Αποστόλους του, αλλά πολύ αργότερα, από μερικούς άγνωστους οι οποίοι, κρίνοντας ότι δύσκολα θα γίνονταν πιστευτοί λέγοντας πράγματα που δεν είχαν οι ίδιοι δει, τιτλοφορούσαν τις αφηγήσεις τους με τα ονόματα των Αποστόλων ή μαθητών τους».

Τον τέταρτο αιώνα κρίθηκε απαραίτητο από την Εκκλησία να αποφασίσει ποια από τα Ευαγγέλια που κυκλοφορούσαν θα έπρεπε να γίνουν αποδεκτά ως αυθεντικά. Η ερώτηση τέθηκε στη Σύνοδο της Νίκαιας. Ευτυχώς σώθηκαν οι καταθέσεις δύο μαρτύρων και έτσι δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία ως προς τη μέθοδο που χρησιμοποίησε η Εκκλησία στην επιλογή των Ευαγγελίων. Στη Σύνοδο ήταν παρόντες 318 επίσκοποι και ένας από τους δύο αυτόπτες μάρτυρες, ο Σαμπίνος, επίσκοπος της Ηράκλειας, μας άφησε μια περιγραφή για τις νοητικές τους ικανότητες. «Με εξαίρεση τον αυτοκράτορα (Κωνσταντίνο)» είπε, «και τον Ευσέβιο Πάμφυλο, οι επίσκοποι ήταν όλοι αναλφάβητοι, κοινά πλάσματα που δεν καταλάβαιναν τίποτα.» Περίπου σαράντα Ευαγγέλια παρατέθηκαν εμπρός τους. Δεδομένου ότι διέφεραν αρκετά στο περιεχόμενό τους, η απόφαση ήταν δύσκολη. Τελικά αποφασίστηκε να προσφύγουν στη «θαυματουργή επέμβαση.» Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν γνωστή ως Sortes Sanctorum (ιερή τύχη), ή "ιερή ρίψη λαχνών για λόγους μαντείας." Η χρήση της στη Σύνοδο της Νίκαιας περιγράφηκε από έναν άλλο αυτόπτη μάρτυρα, τον Πάππο, στο «Συνοδικόν». Λέει:
«Αφού έβαλαν μια στοίβα βιβλίων που είχαν παραπεμφθεί στη Σύνοδο για προσδιορισμό, κάτω από μια Άγια Τράπεζα σε μια Εκκλησία, (οι επίσκοποι) ικέτευσαν τον Κύριο να βρεθούν οι εμπνευσμένες γραφές επάνω στον τραπέζι ενώ οι πλαστές να παραμείνουν από κάτω. Και έτσι συνέβη. Όταν οι επίσκοποι το επόμενο πρωί επέστρεψαν στην αίθουσα της Συνόδου, τα τέσσερα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη, βρίσκονταν πάνω στην Άγια Τράπεζα. Η παρουσία τους στη Καινή Διαθήκη οφείλεται στην τέχνη της μαντείας, για την άσκηση της οποίας, η Εκκλησία αργότερα καταδίκαζε άνδρες και γυναίκες ως μάγους και μάγισσες και τους έκαιγε κατά χιλιάδες.»

Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου, η πολιτική του συνεχίστηκε από τους δύο γιους του. Για κάθε ανοχή στην παράνομη συμπεριφορά των Χριστιανών, υπήρχε αμφιβολία εις βάρος των παγανιστών, και η περαιτέρω καταστροφή των «παγανιστικών» ναών γιορτάστηκε ως ένα από τα ευτυχέστερα γεγονότα της βασιλείας τους. Αντιλαμβανόμενοι την αποτελεσματικότητα του Χριστιανικού βαπτίσματος στην περίπτωση του πατέρα τους, αποφάσισαν να το ορίσουν ως υποχρεωτικό ακόμα και για εκείνους που δεν το ήθελαν. Όπως λέει ο Γίββων:
«Η τελετουργία του βαπτίσματος γινόταν σε γυναίκες και παιδιά που αρπάζονταν βίαια μέσα από τα χέρια φίλων και γονέων γι’ αυτό το σκοπό. Άνοιγαν τα στόματα τους με μια ξύλινη μηχανή, και έβαζαν με το ζόρι το καθαγιασμένο ψωμί στους λαιμούς τους.» (Decline and Fall of the Roman Empire.)

Όταν ο ανιψιός του Κωνσταντίνου, ο Ιουλιανός, ανέβηκε στο θρόνο, όλα αυτά άλλαξαν. Ο Ιουλιανός ήταν Νεοπλατωνικός και μαθητής του Αιδέσιου, ο οποίος είχε διδαχθεί από τον Ιάμβλιχο. Ο Ιουλιανός μυήθηκε στην Έφεσο όταν ήταν μόνο είκοσι χρόνων, και αργότερα μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια. Όταν παρέλαβε την εξουσία, όλος ο χριστιανικός κόσμος βρέθηκε σε κατάσταση ταραχής. Πώς θα δρούσε αυτός ο νεοπλατωνικός, αυτός ο μυημένος, απέναντι στον Χριστιανισμό; Θα έπαιρνε εκδίκηση με κάποια νέα και ακόμα σκληρότερα είδη βασανιστηρίων και θανάτων; Ο Ιουλιανός απάντησε σε αυτά τα ερωτήματα με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο. Έδωσε αμέσως ελευθερία και ίσα δικαιώματα σε όλους τους κατοίκους της αυτοκρατορίας του, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Προσκάλεσε όλους τους χριστιανούς επισκόπους που είχαν εξοριστεί εξ αιτίας των ανορθόδοξων απόψεών τους, να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Συγχρόνως ώθησε τους «παγανιστικούς» δασκάλους, που ο Κωνσταντίνος είχε εκδιώξει από την Αλεξάνδρεια, να συνεχίσουν τις φιλοσοφικές αναζητήσεις τους. Προσκάλεσε τις αντιτιθέμενες χριστιανικές φατρίες να συναντηθούν στο παλάτι του, συμβουλεύοντάς τους να δώσουν ένα τέλος στις διαφορές τους και να προσπαθήσουν να ζήσουν αρμονικά. Αλλά συγχρόνως έδωσε άδεια στους «παγανιστές» υπηκόους του να ανοίξουν πάλι τους ναούς τους και να συνεχίσουν την λατρεία τους. Λόγω αυτής της δίκαιης και αμερόληπτης μεταχείρισης των υπηκόων του, ο Ιουλιανός είναι γνωστός στην χριστιανική ιστορία υπό τον ατιμωτικό τίτλο «Ο Αποστάτης».

Η γνώση που ο Ιουλιανός είχε αποκτήσει στις μυήσεις του, τον έκανε απειλή για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ωθήθηκε να δημοσιοποιήσει την γνώση του έτσι ώστε η Χριστιανική Εκκλησία να μπορέσει να αντικρούσει τις δηλώσεις του. Σε αυτό ο Ιουλιανός απάντησε: «Εάν πρόκειται να πω κάτι για την μύηση στα Ιερά Μυστήρια σεβόμενος τον «επτάκτινο Θεό…, θα πρέπει να πω πράγματα άγνωστα στον όχλο, πολύ άγνωστα, αλλά πολύ γνωστά στους Ευλογημένους Θεουργούς.» Αυτή η απάντηση ξεκίνησε μια θύελλα διαμαρτυρίας μεταξύ των χριστιανών υπηκόων του. Η ιστορία μας ενημερώνει ότι αυτός ο "μέγιστος εχθρός του χριστιανισμού," μετά από μία βασιλεία μόνο δεκαοχτώ μηνών, έφθασε στο τέλος του πρόωρα μέσω μιας "υπερφυσικής επέμβασης", όταν μία λόγχη τον πλήγωσε στη μάχη με τον Πέρση βασιλιά Σαπώρ. Λίγο πριν πεθάνει, ο Ιουλιανός περιέγραψε με μερικές λέξεις το στόχο και σκοπό της ζωής του:

«ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ,» είπε, «ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΕΣΤΕΡΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ». Κατόπιν, γυρίζοντας προς τους δύο φιλοσόφους, τον Πρίσκο και τον Μάξιμο, που στέκονταν κοντά στο νεκροκρέβατό του, ξεκίνησε μια μεταφυσική συζήτηση ως προς τη φύση της ψυχής και τους βεβαίωσε ότι πάντα προσπαθούσε να ζει υπό το φως της ψυχής. «Μπορώ να διαβεβαιώσω με πεποίθηση ότι η εκπόρευση της Θείας Δύναμης διατηρήθηκε στα χέρια μου καθαρή και αμόλυντη. Απεχθάνομαι τα διεφθαρμένα και καταστρεπτικά αξιώματα του δεσποτισμού, και γι’ αυτό έθεσα την ευτυχία των ανθρώπων σκοπό της διακυβέρνησής μου. (Ammianus: XXV.)

Μετά το θάνατο του Ιουλιανού η Χριστιανική Εκκλησία επανέκτησε τη δύναμή της και σφραγίστηκε ο αφανισμός των αρχαίων θρησκειών, επιστημών και φιλοσοφιών - αλλά όχι για πάντα!!! Η Εκκλησία, για τη δική της ασφάλεια, είχε δανειστεί πάρα πολλά από αυτές. Κάθε γεγονός στη ζωή του Ιησού, από την παρθενογένεση μέχρι την τελική σταύρωση και την ανάσταση του, είχε αντιγραφεί από τις ιστορίες των θεών των «παγανιστών». Κάθε δόγμα και τελετουργία στην Χριστιανική Εκκλησία ήταν κλεμμένα από τα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια. Αυτά τα γεγονότα ήταν γνωστά σε ολόκληρο το «παγανιστικό» κόσμο και δεδομένου ότι η Εκκλησία συνέχιζε ασταμάτητα να δανείζεται από τους παγανιστές με ένα συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσει τη «μοναδικότητα» που αξίωνε...
Η ανάρτηση θα συνεχιστεί και σε δεύτερο μέρος!

Αναζητώντας τον τάφο του Μ.Αλεξάνδρου

2012-01-26T21:53:00.000+02:00

Η σειρά ντοκιμαντέρ «Η ΕΡΤ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» ταξιδεύει στην ΑΙΓΥΠΤΟ και παρακολουθεί το Συμπόσιο για τον Μέγα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, αναζητώντας τα ίχνη του τάφου του μεγάλου στρατηλάτη. Ο Βασιλιάς των Μακεδόνων Μέγας Αλέξανδρος είχε ζητήσει να ταφεί στην ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ενώ πέθανε στη ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ το 323 π. Χ. Οι έρευνες χρόνων έχουν καταλήξει ότι ο τάφος του Μεγάλου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ βρίσκεται πιθανότατα στο κέντρο της ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ. Ο Μορφωτικός Ακόλουθος της ΕΛΛΑΔΑΣ στην ΑΙΓΥΠΤΟ Κ. ΜΟΣΚΩΦ, ο Καθηγητής της Αραβικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ Β. ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ, ο Καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΦΑΟΥΖΙ ΕΛ ΦΑΚΧΑΡΑΝΙ, ο Καθηγητής Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΑΧΜΟΥΤ ΣΑΜ, ο Δημοσιογράφος στο ΚΑΪΡΟ ΟΥΑΧΙΝΤ ΤΑΓΙΕΛ και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου του ΚΑΪΡΟΥ ΧΑΜΝΤΙ ΙΜΠΡΑΧΙΜ παραθέτουν τις απόψεις τους σχετικά με τις έρευνες για τον τάφο του Μεγάλου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, τους στενούς δεσμούς της ΕΛΛΑΔΑΣ με την ΑΙΓΥΠΤΟ και του ελληνικού πολιτισμού με τον πολιτισμό και τις συνήθειες της ΑΝΑΤΟΛΗΣ. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου προβάλλονται αποσπάσματα από τη σειρά ντοκιμαντέρ «Η ΕΡΤ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ» και μια συνέντευξη με τον σπουδαίο Έλληνα Αρχαιολόγο ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟ, που με τις ανασκαφές του έφερε στο φως σημαντικά ευρήματα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας.

Ο όρκος των εμπόρων Πειραιώς

2012-01-25T18:45:00.002+02:00

Ο σπουδαιότατος αλλά και ξεχασμένος όρκος που έδιναν οι έμποροι στον Πειραιά κατά την αρχαιότητα δημοσιεύουμε σήμερα δείχνοντας το ήθος των ανθρώπων εκείνης της εποχής και την αντίθεση που υπάρχει με το παρόν!

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΕΜΠΟΡΩΝ

ΠΑΣ ΤΙΣ ΕΜΠΟΡΟΣ ΕΝ ΤΑΙΣ ΣΤΟΑΙΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΜΥΡΟΠΩΛΗΣ Ή

ΣΥΚΟΠΩΛΗΣ Ή ΕΡΙΟΠΩΛΗΣ Ή ΕΡΙΟΥΡΓΟΣ ΛΕΠΤΟΥΡΓΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΟΠΛΟΠΟΙΟΣ

ΚΑΙ ΟΠΛΟΠΩΛΗΣ, ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

ΧΡΩΜΕΝΟΣ ΜΗΔΕΠΟΤΕ ΑΜΝΗΜΟΝΕΙΝ ΜΗΔΕ ΛΕΙΠΕΙΝ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝ ΜΗΔΕ

ΜΙΜΕΙΣΘΑΙ ΤΟΙΣ ΚΑΤΑΧΡΩΜΕΝΟΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΑΣ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ

ΛΑΒΟΝΤΕΣ ΤΑ ΚΑΤΑ ΝΟΜΟΝ

ΕΞΟΜΟΣΑΣΘΑΙ

Ι. ΜΗΔΕ ΤΟΙΣ ΝΟΜΟΙΣ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΠΟΙΟΥΜΕΘΑ, ΜΗΔΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΠΩΜΕΝ,

ΜΗΔΕ ΤΟΙΣ ΑΓΟΡΑΣΤΑΙΣ ΑΣΕΒΕΙΑΝ ΕΠΙΔΕΙΞΩΜΕΝ.

ΙΙ. ΕΑΝ ΔΕ ΑΛΛΑ ΠΛΗΝ ΤΟΥΤΩΝ ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ ΚΛΗΤΕΥΟΜΕΝΟΙ ΤΑ ΝΟΜΙΜΑ ΑΠΟΔΟΣΩΜΕΝ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑΝ

ΕΠΙΣΤΩΜΕΝ ΚΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΤΟΩΝ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΣ ΦΥΓΕΙΝ ΥΠΟΧΡΕΟΥΜΕΘΑ.

ΙΙΙ. ΜΗΔΕΠΟΤΕ ΔΕ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΗΛΩΚΟΣΙ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ

ΕΞΕΣΤΙΝ, ΜΗΚΕΤΙ ΕΝ ΤΗ ΑΓΟΡΑ ΓΡΑΦΕΙΝ.

ΙΙΙΙ. ΠΑΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΙΝΩΝ ΤΟΝ ΟΡΚΟΝ, ΟΥΚ ΟΙΚΤΟΝ ΑΞΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ

ΤΙΜΩΡΙΑΝ ΔΙΑ ΚΟΙΝΗΣ ΨΗΦΟΥ ΛΑΜΒΑΝΕΙ.

Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση

Ευχαριστούμε Βισάλτη και Olympia

2012-01-25T18:09:00.001+02:00

Οι συγγραφείς και οι συνεργάτες του Ηράκλειτου θέλουν συγχαρούν και να ευχαριστήσουν τα δύο συγκεκριμένα μπλογκ που κατέχουν την πρώτη θέση το καθένα στον τομέα του στο χώρο της ενημέρωσης.Ειδικά το αδερφικό μπλόγκ του Βισάλτη ευχόμαστε να συνεχίσει την πολύ καλή δουλειά που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια σε θέματα τα ελληνο-κεντρικά.

Πρωτόγαλα (πύαρ) και ενίσχυση του ανοσοποιητικού

2012-01-21T11:30:00.000+02:00

Γράφει η Κασσάνδρα

Το Colostrum (αρχαίο: πύαρ) είναι το “γάλα” των πρώτων ωρών-ημερών, που τα θηλαστικά παρέχουν στα νεογνά τους, ώστε να τα εφοδιάσουν με αντισώματα και θρεπτικές ουσίες.
Επιστημονικές έρευνες επιβεβαιώνουν ότι είναι άκρως ωφέλιμο για τον ανθρώπινο οργανισμό διότι ενισχύει το ανοσοποιητικό συστήμα.
Αποτελεί μια σπουδαία πηγή πρωτεϊνών υψηλής βιολογικής αξίας, βιοενεργών συστατικών όπως ανοσοσφαιρίνες, παραγόντων ανάπτυξης και αντιβακτηριακών ουσιών.
Διασφαλίζει μέσα από τις βιοενεργές ουσίες που περιέχει αποκατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο εκφυλίζεται καθημερινά, λόγω της φτωχής διατροφής και της κακής διαβίωσης, σε ένα τοξικό περιβάλλον.
Καταστέλλει τις φλεγμονές που το όνομά τους τελειώνει σε “-ίτις” (π.χ. Ωτίτις, Φαρυγγίτις, κτλ.), του έρπητα και των μυκητών.
Το Colostrum αυξάνει τις αθλητικές επιδόσεις, την αντοχή και την αποκατάσταση τραυματισμών, γι’ αυτό και είναι πολύ δημοφιλές ανάμεσα στους αθλητές.
Είναι αναγνωρισμένο από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ).
Σε μία εποχή “φτωχής” διατροφής το Colostrum αποτελεί μια από τις καλύτερες εναλλακτικές λύσεις.
Οφέλη:
Περιέχει 20 τύπους αντισωμάτων.
Ενισχύει το ανοσοποιητικό συστήμα.
Έχει αντιοξειδωτική δράση.
Αντιφλεγμονώδη και μυκητοκτόνο δράση.
Αντιαλλεργική και αντιγηραντική δράση.
Αποτοξινώνει τον οργανισμό.
Βελτιώνει την υγεία του προστάτη.
Καταστρέφει ιούς, βακτήρια, μύκητες.
Δυναμώνει τα οστά.
Συμβάλει στη διατήρηση της καλής υγείας.
Προσέχουμε να προέρχεται από αγελάδες ελευθέρας βοσκής που μεγαλώνουν χωρίς ορμόνες, αντιβιοτικά, ύποπτες ζωοτροφές και είναι άριστης ποιότητας & τέλος έχουμε υπόψιν ότι οσο πιο μεγάλο το ποσοστό των ανοσοσφαιρίνων τόσο το καλύτερο... (29% είναι το μεγαλύτερο που υπάρχει)

H Εμπάθεια (μέσα από ένα έργο του Ομήρου)

2012-01-19T21:29:00.001+02:00

Γράφει ο Σωτήρης Γλυκοφρύδης

Ο Όμηρος μέσα από δυο έργα, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, κάνει ένα σχολειό ζωής. Στην Ιλιάδα καταλήγει ότι τις πόλεις τις παίρνουν με σύμβολα οι πονηροί, βασισμένοι στο άλογο του ενστίκτου. Στην Οδύσσεια εξετάζει το ταξίδι του πρωταγωνιστή της ζωής, ταξιδευτή ανθρώπου.

Ένας σταθμός του ταξιδιού, του πρωταγωνιστή Οδυσσέα, ο οποίος έχει ξεκινήσει σαν δευτεραγωνιστής στην Ιλιάδα, είναι και η συνάντησή του με τον Κύκλωπα, ο χώρος του οποίου μπορεί να λεχθεί και «προ-πλατωνική σπηλιά». Εκεί, το ανθρωπόμορφο κτήνος που έβλεπε τη ζωή με το ένα μάτι, μη στερεοσκοπικά, και έτρωγε ζωντανούς ανθρώπους, συμβολίζει, κατ εμέ, το Δόγμα και την Εμπάθεια. Η ιστορία είναι λίγο - πολύ γνωστή, και αναφέρω «λίγο – πολύ» όσον αφορά τις επεκτάσεις της. Το τυπικό πλαίσιο είναι σαφώς γνωστό. Όταν ο Πολύφημος αρχίζει και τρώει τους συντρόφους του Οδυσσέα, εκείνος τον μεθάει και όταν κοιμάται του σβουρίζει στο ανεγκέφαλο μάτι ένα παλούκι, το οποίο έχει πελεκήσει τα βράδια καθώς το κτήνος του έχει πει πως λόγω της προσφοράς του κρασιού θα τον φάει τελευταίο. Το κτήνος φυσικά δεν σκοτώνεται, γιατί δύσκολα σκοτώνονται οι ανεγκέφαλοι.

Στην ιστορία αυτή ο Όμηρος επισημαίνει μια λεπτομέρεια, πως το παλούκι έχει καυτηριαστεί και μπήγεται τραβώντας του λουριά, σβουριχτό, σαν τρυπάνι, μπαίνοντας στο μάτι το οποίο βγάζει καπνούς, προφανώς για να καταστραφεί εντελώς ο οφθαλμός και να απολινωθεί η πληγή ώστε να μη ξαναδημιουργηθεί το μάτι. Η συνέχεια της ιστορίας είναι επίσης γνωστή, αλλά επιτρέψτε μου μια λεπτομέρεια που δεν δόθηκε από το σχολείο μας τόσο η πρέπουσα σημασία. Αυτή είναι ότι, ο Οδυσσέας, έχοντας ξεκάνει το δογματικό κτήνος της Εμπάθειας, τότε και μόνο τότε αποκτά όνομα και καταγωγή.

Ο ποιητής σε αυτό το σημείο, φτάνοντας στο τέλος της ιστορίας, δίνει ένα μήνυμα. Ότι επώνυμος γίνεται κάποιος όταν ξεκάνει την δογματικό τέρας της Εμπάθειας, είτε αυτό ζει με τους ομοίους του κολλημένο στο τυρόγαλα, είτε βρίσκεται ακόμα και μέσα στον εαυτό του. Ο Όμηρος είναι Σχόλαρχος, Ουλιάδης και Στοχαστικός. Φτιάχνει μια ιστορία και τις δίνει επεκτάσεις, γενόμενη παξιμάδι και μάνα εξ ουρανού. Και για να μην πει κανείς πως τα πράγματα δεν είναι έτσι και ότι η Ιλιάδα με την Οδύσσεια δεν έχουν τις ανάλογες διδακτικές και φιλοσοφημένες προεκτάσεις, ας μου απαντήσει γιατί βάζει σαν τελευταίο σταθμό του αλανιάρη της ζωής Οδυσσειακού ανδρός, τη συνάντησή του με την πιτσιρίκα, την Ναυσικά, που ο πατέρας της τον στέλνει με βιάση σπίτι του και έτσι αποφεύγεται μια διπλή τραγωδία. Να γίνει ο Οδυσσέας πλήρως ρεζίλι στη Ναυσικά και να βρει κατόπιν τη γυναίκα του να κάθεται στα πόδια κάποιου άλλου, η οποία έχει εξαντλήσει τα όρια του πλεξίματος και του αποπλεξίματος του υφαδιού της υπομονής για να τον περιμένει. Δεν θα υπήρχε Οδυσσέας (και Ιθάκη) αν δεν υπήρχε μια Πηνελόπη ηρωίδα.

Μια κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε για τη συνάντηση του Οδυσσέα με την Κίρκη, τη μάγισσα φιλήδονη γυναίκα η οποία μπορεί να λεχθεί «Ηδονή και Εξουσία». Αλλά πώς να αναφερθώ εγώ σε αυτό, όταν υπάρχει η πρωτότυπη εκδοχή στο βιβλίο «Γκέμα» του Δ. Λιαντίνη. Διαβάστε και Λιαντίνη, δεν βλάπτει.

Ιερή γεωμετρία των αρχαίων Ελλήνων

2012-01-18T22:34:00.000+02:00

>Τη σοφία των Αρχαίων Ελλήνων πολλοί λαοί «ζήλεψαν» και σε αυτή στήριξαν τους δικούς τους πολιτισμούς. Αξιοζήλευτη όσο και ασύλληπτη είναι η μαθηματική ακρίβεια με την οποία έχουν υπολογιστεί οι θέσεις των αρχαίων πόλεων και μνημείων.
>Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι ότι πρόκειται για κάτι το ασύλληπτο. Ποιος ανθρώπινος νους θα μπορούσε να κάνει ανάλογους υπολογισμούς; Ποιο μυαλό θα μπορούσε να τοποθετήσει με τέτοια ακρίβεια ένα χάρτη ναών και πόλεων επάνω στη χερσόνησο της Αρχαίας Ελλάδας και, το σημαντικότερο, πώς κατάφεραν να ιδρύσουν και να χτίσουν αυτούς τους ναούς και αυτές τις πόλεις-κράτη υπακούοντας με ευλάβεια τις προσταγές αυτού του ασύλληπτου χάρτη; Τι εξυπηρετούσε η μυστική αυτή γεωγραφία; Και κατά προέκταση, γιατί αυτά τα καταπληκτικά επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ στα σχολεία μας;
>Πριν από κάποια χρόνια, ο Γάλλος ερευνητής Ζαν Ρισσέν προσπάθησε να αποδείξει ότι η Ελλάδα είναι ο χάρτης του νοητού σύμπαντος χάρη στους ναούς, τα ιερά και τις πόλεις της. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Θεοφάνης Μάνιας, επανεξέτασε πιο διεξοδικά το θέμα, καταλήγοντας μέσα από τα βιβλία του «Τα Άγνωστα Μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» και «Ο Ελληνικό Πνεύμα στις Πυραμίδες της Αιγύπτου» σε εκπληκτικά και ασύλληπτα συμπεράσματα. Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα εξ αυτών:
>Η Δήλος απέχει:
>1020 στάδια από το Ασκληπιείο της Κω, όσο ακριβώς και από το Ασκληπιείο Επιδαύρου.
>1080 στάδια από το Ιδαίον Άντρον, όσο ακριβώς και από το Τροφώνιο μαντείο.
>1296 στάδια από τη Σμύρνη, όσο ακριβώς και από τη Θήβα.
>1460 στάδια από τους Δελφούς, όσο ακριβώς και από την Αλεξάνδρεια Τρωάδος.
>1460 στάδια από τη Σπάρτη, όσο ακριβώς και από την Πέργαμο.
>1530 στάδια από τη Ρόδο, όσο ακριβώς και από τη Φυγαλεία Πελοποννήσου.
>800 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από την Καρδαμύλη Χίου.
>1256 στάδια από το Ρέθυμνο, όσο ακριβώς και από την Κνωσσό.
>1188 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από τη Μυτιλήνη.
>1859 στάδια από τη Σαμοθράκη, όσο ακριβώς και από το Θέρμον.
>1859 στάδια από τις Μυκήνες, όσο ακριβώς και από το Άργος.
>Η Ελευσίνα απέχει:
>100 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από τα Μέγαρα.
>330 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από το Σούνιο.
>220 στάδια από το Αμφιάρειο, όσο ακριβώς και από τον Μαραθώνα.
>1700 στάδια από την Πέλλα, όσο ακριβώς και από τη Σμύρνη.
>1782 στάδια από το Ιδαίο Άντρο, όσο ακριβώς και από την Έφεσο.
>1815 στάδια από την Πέργαμο, όσο ακριβώς και από την Μίλητο αλλά και την Κνωσσό.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης - Ολυμπίας - Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο του οποίου τα γεωμετρικά στοιχεία προεκτεινόμενα συναντούν το Ίλιον , Σμύρνη , Κνωσό , Λάρισα τρωάδος , Σπάρτη , Πάρο , Φαιστό κ.λ.π.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης - Ανακτόρων Νέστορος - Ελευσίνας με γωνία κορυφής 40° ανήκει σε κανονικό 9γωνο.
>Το τρίγωνο Δωδώνης - Αθήνας - Σπάρτης ανήκει σε κανονικό 13γωνο.
>Το τρίγωνο Δωδώνης - Κνωσού - Μιλήτου ανήκει σε κανονικό 12γωνο με γωνία κορυφής 30°.
>Το τρίγωνο Δωδώνης - Δελφών - Ιωλκού είναι ισοσκελές και ανήκει σε κανονικό δωδεκάγωνο.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης - Ολυμπίας - Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο.
>Πολλές χαρακτηριστικές ευθείες του τριγωνισμού προεκτεινόμενες συναντούν διάσημα ιερά ναούς ή κέντρα λατρείας της Ελλάδας.
>• Η ευθεία Χαλκίδας - Θηβών συναντά την Ολυμπία.
>• Η ευθεία Χαλκίδας - Σουνίου συναντά την Κνωσό Κρήτης.
>• Η ευθεία Χαλκίδας - Αμφιαρείου συναντά την Δήλο.
>• Η ευθεία Χαλκίδας - Κρομμυώνος συναντά την Σπάρτη.
>
>Η Χαλκίδα απέχει το ίδιο από την Αθήνα και το Σούνιο, όπως το ίδιο απέχουν και οι Δελφοί από την Ολυμπία και την Αθήνα. Η απόσταση μεταξύ Χαλκίδας και Θήβας είναι 162 στάδια. Ακριβώς 162 στάδια απέχει και το Αμφιάρειο. Η απόσταση Δήλου – Αθηνών είναι 800 στάδια, όσο ακριβώς απέχει και η Σπάρτη από τη Δήλο και την Αθήνα.
>Η απόσταση μεταξύ Δελφών – Δήλου είναι ακριβώς 1460 στάδια. Αν προσθέσουμε και τα τέσσερα ιερά, δηλ. των Δελφών, της Δήλου, της Ελευσίνας και των Αθηνών, και διαιρέσουμε το 1460 με το 4, βρίσκουμε τις ημέρες του χρόνου, δηλ. 365. Να σημειώσουμε εδώ πως το 1460 ήταν ένας από τους σημαντικότερους αριθμούς για τους Έλληνες ιερείς, λόγω του ότι αυτός υποδεικνύει τη ζωδιακή περίοδο. Κάθε 1460 χρόνια άλλωστε εμφανίζεται στο ουράνιο στερέωμα και ο Σείριος, ο οποίος δείχνει να παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στην ιστορία των Ελλήνων. Το πλάτος του είναι ένα δευτερόλεπτο της μοίρας του Ισημερινού.
>Αν ξεκινήσουμε από το κέντρο του Παρθενώνα και ενώσουμε κάποια σημεία, όπως το Θησείο, την Πνύκα, τη βάση του Φιλοπάππου και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός, θα σχηματιστεί ένα οκτάγωνο, του οποίου η κάθε γωνία θα είναι ακριβώς ίση με το μήκος του Παρθενώνα επί επτά.
>Εάν προεκτείνουμε νοητά προς τα πάνω τους κίονες του Παρθενώνα, αυτοί θα συναντηθούν στα 1852 μέτρα. Ο όγκος της νοητής πυραμίδας που θα σχηματισθεί τότε είναι ακριβώς το μισό της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου...
>Τι μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε; Μα, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω, από το ότι οι θέσεις των πόλεων, των ναών και των λατρευτικών χώρων είναι για κάποιον άγνωστο λόγο υπολογισμένες στην ακρίβεια με μαθηματικά συστήματα! Είναι πραγματικά κάτι το ασύλληπτο και για τους σύγχρονους επιστήμονες. Η σοφία των αρχαίων Ελλήνων δείχνει για ακόμα μια φορά να ξεπερνά και την πιο φιλόδοξη και αχαλίνωτη φαντασία.

supernatural.gr

Τα γλυπτά που λείπουν από τον Παρθενώνα

2012-01-16T20:57:00.004+02:00

Από τον γλυπτό διάκοσµο του  ναού σώζονται τα ακόλουθα τµήµατα:
Μετώπες
  Ανατολική πλευρά(  Γιγαντο µαχία )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως:όλες οι πλάκες(14) -στη θέση τους έχουν τοποθετηθεί αντίγραφα
∆υτική πλευρά(  Α µαζονο µαχία )
• στη θέση τους στο µνηµείο:όλες οι πλάκες(14)
Βόρεια πλευρά( Τρωικός   Πόλεµος  )
• στη θέση τους ή στο Μουσείο Ακροπόλεως:13πλάκες ακέραιες ή σε θραύσµατα
Νότια πλευρά( αγώνας   Λαπιθών- Κενταύρων )
• στη θέση τους στο µνηµείο:1 πλάκα

• στο Μουσείο Ακροπόλεως:11 πλάκες ακέραιες ή σε θραύσµατα
• στο Βρετανικό Μουσείο:16πλάκες ακέραιες ή σε θραύσµατα(θραύσµατα των 6από αυτές φυλάσσονται και στο Μουσείο Ακροπόλεως)
Αετώµατα
  Ανατολικό αέτωµα( γέννηση της   Αθηνάς  )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως: 4 μορφές(C, H, N, P)
• στο Βρετανικό Μουσείο:10 µορφές(A, B, D, E, F, G, K, L, M, O)
∆υτικό αέτωµα( αγώνας   Αθηνάς  και  Ποσειδώνα )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως: 8 μορφές(B, E, J, K, S, U, V, W)
• στο Βρετανικό Μουσείο: 4 μορφές(A, P, Q, T)
• θραύσµατα της ίδιαςµορφής στο Βρετανικό Μουσείο και στο Μουσείο Ακροπόλεως:6 μορφές(C, H, L, M, N, O)
Ζωφόρος
   Απεικόνιζε τα Μεγάλα Παναθήναια και την αποτελούσαν 115πλάκες(119ανάγλυφες επιφάνειες,αφού
οι γωνιαίοι λίθοι αριθµούνται διπλά).Από αυτές σώζονται πλήρεις ή σε θραύσµατα 112πλάκες.
Ειδικότερα
: ∆υτική πλευρά( σώζονται και οι 16 πλάκες  )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως:13πλάκες
• στο Βρετανικό Μουσείο: 2πλάκες

• θραύσµατα της ίδιας πλάκας στο Βρετανικό Μουσείο και στο Μουσείο Ακροπόλεως:1 πλάκα
Νότια πλευρά( σώζονται41 πλάκες  )
• στη θέση τους στο µνηµείο: 2πλάκες
• στο Μουσείο Ακροπόλεως:12πλάκες
• στο Βρετανικό Μουσείο: 24 πλάκες
• θραύσµατα της ίδιας πλάκας στο Βρετανικό Μουσείο και στο Μουσείο Ακροπόλεως: 3πλάκες  βόρεια πλευρά( σώζονται46 πλάκες  )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως: 24πλάκες
• στο Βρετανικό Μουσείο:15πλάκες
• θραύσµατα της ίδιας πλάκας στο Βρετανικό Μουσείο και στο Μουσείο Ακροπόλεως: 7πλάκες  Ανατολική πλευρά( σώζονται9πλάκες  )
• στο Μουσείο Ακροπόλεως: 3πλάκες
• στο Βρετανικό Μουσείο:1 πλάκα
• θραύσµατα της ίδιας πλάκας στο Βρετανικό Μουσείο και στο Μουσείο Ακροπόλεως: 5πλάκες

Παγκόσμιος Σύνδεσμος για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα

Η Ελλάδα είναι η αφετηρία της ναυπηγικής τέχνης.

2012-01-14T10:35:00.003+02:00

Η ναυπηγική τέχνη και το πλοίο έχουν αφετηρία τους τα Ελληνικά πελάγη και ιδιαίτερα το Ελληνικό Αρχιπέλος(Αιγαίον και Κρητικό πέλαγος)ή άλλως Ελληνική θάλασσα,ό-πως μαρτυρούν όχι μόνο οι μύθοι,αλλά και οι αρχαίοι συγγραφείς και τα αρχαιολογικά ευρήματα.Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι οι παλαιότερες γραπτές αναφορές,σχετικά με μεθόδους κατασκευής πλοίων,καθώς και οι αρχαιότερες γραπτές μαρτυρίες γύρω από τη ναυτική ζωή και τη ναυπηγική τέχνη,πρβ:“Κι αφού σκάρωσε κατάστρωμα

κι αρμο-λόγησε στραβόξυλα πυκνά,το μαστόρευε..και μέσα στήριξε κατάρτι με ταιριασμένη α-ντένα κι έκαμε και το τιμόνι του να κυβερνάει το σκάφος. . .κι η Καλυψώ λινά τού κουβαλούσε για τα πανιά.Κι αυτός με τέχνη τα έφτιαξε κι αυτά,κι έδεσε μέσα ξάρτια και καραβόσκοινα”. Οδύσσεια,ε253-260)

Λέει επίσης ο Ξενοφώντας: «ότι ο δήμος έστιν ο ελαύνων τα ναύς και ο την δύναμιν περιτιθείς τη όλει,και οι κυνερνήται και οι κελευσταί και οι ναυπηγοί-ούτοι εισιν οι την δύναμιν περιτιθέντες τη πόλει πολύ μάλλον ή οι οπλίται και οι γενναίοι και οι χρη-στοί(Ξενοφών,Αθηναίων Πολιτεία Ι1-2)Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι στο Αρχιπέλαγος κυκλοφορούσαν μορφές πλοίων ήδη από πολύ παλιά και η αιτία που η ναυπηγική τέχνη και το πλοίο έχουν αφε-τηρία τους το Ελληνικό Αρχιπέλαγος

είναι το ότι αφενός σε μια θάλασσα που δεν υπάρ-χουν νησιά,δύσκολα αποφασίζει κάποιος να κάνει ταξίδι με πλεούμενο και αφετέρου στο Αιγαίο πέλαγος υπάρχουν πάρα πολλά νησιά που πολλά φαίνονται από τη ξηρά,άρα η επιθυμία και η περιέργεια οδήγησε στο να κατασκευαστούν πλοία.

Από το βιβλίο του Α.Γ ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ (ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ)

Αρχαϊκός πλούτος από ανασκαφή στην οδό Θηβών

2012-01-13T19:15:00.002+02:00

Σπάνια αρχαία αντικείμενα ήρθαν στο φως σε ανασκαφή οικοπέδου στην οδό Θηβών 115. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για μελανόμορφες ληκύθους, λυχνάρια, ειδώλια ένθρονων γυναικείων μορφών, αλόγων και εφίππων. Οι παραστάσεις τους μαρτυρούν τη μετάβαση από τη γεωμετρική περίοδο στην ανατολίζουσα. Εικάζονται ότι τα αντικείμενα προέρχονται από αρχαϊκό νεκροταφείο και ενισχύουν την άποψη ότι εκεί αναπτύσσεται το βόρειο νεκροταφείο του Πειραιά.

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν το φενγκ-σούι

2012-01-10T18:49:00.001+02:00

Αθηναϊκή οικία του ύστερου 4ου αι. π.Χ. Η δεξαμενή στην αυλή χρησιμεύει και για τη βελτίωση του μικρο-περιβάλλοντος

Άλλη μια θεωρία γνωστή στους αρχαίους Έλληνες, αλλά ξεχασμένη από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και μετά, είναι το «χωροθεσιακό σύστημα οικοδύναμης» ή όπως το ξέρουν πια όλοι, στα ιαπωνικά, το «φενγκ-σούι».

Τη θεωρία για την επίδραση του χώρου στον άνθρωπο διαβάζουμε στο βιβλίο του Ιπποκράτη Περί αέρων, υδάτων, τόπων, όπου εξηγεί το πώς και γιατί οι διάφοροι λαοί διαφέρουν μεταξύ τους, ανάλογα με την περιοχή στην οποία ζουν, τις κλιματικές διαφορές κ.λπ. Όμως γνώσεις μη κωδικοποιημένες βλέπουμε και μέσα στα κείμενα των ομηρικών επών!

arxaiologia.gr